SUNDAY 24 MARCH 2019

Archivos por Etiqueta: Opinión

Elixe o posmodernismo

Artigo de Daniel Seixo


“O problema da xente como el é que pensa que pode mandar a paseo á xente como eu. Coma se eu non fose ninguén. Todos eses seres ameazados que claman por algo de atención e de reconhecemento: non comprenden o tipo de mundo no que vivimos agora.”

Escoria, Irvine Welsh


“O obxectivo xa non é para o “cambio” ou para o “progreso” ou para a “revolución”, senón simplemente para escapar, para vivir no perímetro máis afastado dun mundo que podería ser.”

Hunter S. Thompson


“A desvalorización do mundo humano crece en razón directa da valorización do mundo das cousas.”
Karl Marx


Nunca antes o posmodernismo estivera tan na fala da xente. As fábricas baleiráronse, xa case ninguén se digna a tomar a última rolda antes de irse para casa cos seus decadentes companheiros do trabalho e  as tabernas de sempre convertéronse en limpas e exclusivas cafeterías nas que un café pode custar o mesmo que unha suave bebedeira cás xa lonxanas pesetas e  a ningún dos seus camareiros parece impotarlhe un pemento os teus problemas co xefe ou que a moza que che gusta agora só crea nas relacións abertas. Consumímonos contemplando series de Netflix que nos alertan sobre as consecuencias da deshumanización do futuro, tragándonos insulsos e delirantes debates políticos os sábados pola noite ou mesmo lendo velhas distopías que hai tempo comprobariamos tornáronse en realidade con só asomar o noso canso cu pola porta.

Somos unha xeración sen grandes guerras, nin proxectos revolucionarios, xa non sangran as praias para combater as tolemias do totalitarismo fascista, nin se escoitan ecos de revolta nas grandes avenidas das capitais europeas. Vivimos no suposto fin da historia e algo no noso interior nos berra que non pertencemos ós vencedores da mesma.

O gran muro ideolóxico derrubouse co silencio do consumismo máis feroz e iso fíxonos anhelar un futuro sinxelo e digno, pero as cousas non foron tal e como imaxinabamos. Libre da outra cara do espelho, desatado ante a derrota do eterno “inimigo”, o capitalismo Occidental puido desatar a tolemia sen líites da explotación material e ideolóxica contra a que era dende o inicio a súa verdadeira vítima neste delirante xogo: a clase trabalhadora.

Durante décadas toda unha ladaínha de mensaxes audiovisuais e pseudointelectuais de todo tipo fixéronnos crer que a clase social era historia, un componhente anacrónico dun sistema social extinto, vencido e desarmado pola gloria do liberalismo occidental Seica non logrou o novo imperio multiplicar e desenvolver o noso consumo? Non era certo que hoxe un obreiro podía elixir entre unha amplía gama de produtos perecedoiros e innecesarios de todo tipo?

A sociedade do todo a cen chegou para quedar e con ela crecemos moitos dos que hoxe vemos crecer a unha nova xeración ” posmo”, toda unha xeración de individuos incapaz de comprometerse con nada, incapaz de arriscarse por nada. O colectivo deu paso a unha sucesión de modas individuais que converteron ao cidadán nun mero pelele do capitalismo.

Relacións sociais, ideolóxicas ou laborais baséanse hoxe nunha ficticia mobilidade puntualmente aderezada cunha falsa sensación de liberdade capaz de vendernos a precariedade imperante como unha nova forma de modernidade. Non estamos a inventar nada, simplemente ponhemos novos nomes a velhas desgrazas sociais.

Nenos desherdados da clase obreira recolhendo alimentos do lixo, consumindo drogas baratas, facendo botelhón nas beirarrúas ou compartindo pisos patera con decenas de companheiros. Nesting, sinkies, coliving…, toda unha sucesión de termos para engatusar e alienar a unha xeración de mozas que chegou a ver na súa precariedade unha mera tendencia, algo cool.  Obtusas cabezas absorbidas polo sistema, incapaces de ver violencia nas súas condicións materiais pero que con todo non dubidan nin un instante en condenar calquera simulacro de revolución social rueira.

Que hoxe toda unha xeración móstrese incapaz de desenvolver un proxecto de vida sólido non é nada que se deba celebrar, senón que supón unha clara mostra dun sistema que levou a nosa alienación persoal e colectiva a un novo estadio con consecuencias dificilmente imaxinables.

Relacións rápidas, trabalhos precarios e individuos guiados por modas e tendencias. A desideoloxización e a falsa bandeira da liberdade individual como forma de combater ao sistema. Hoxe o individuo móstrase claramente incapaz de romper co capitalismo mesmo cando logra identificar a este como depredador e negativo para a súa existencia. Xa non existe espazo na crítica ” posmo” para a alternativa, para o rupturismo debuxado en proxectos sociais que requiran compromiso e sacrificio para trocar as cousas máis aló dunha firma nunha plataforma electrónica ou as mobilizacións puntuais por algún tema concreto que de cando en vez tenta rendibilizar a “nova esquerda”.

A falsa rebeldía do noso tempo supón simplemente unha tendencia máis para o ” posmo” e un negocio que explotar para o sistema capitalista. Entramos de cheo no último estadio do capitalismo, ese en o que o sistema se camufla como crítica ao mesmo, rebeldía e submisión son practicamente indiscernibles para toda unha xeración pouco afeita ao anticapitalismo ou a sistemas sociais verdaderiramente alternativos. Individuos lobotomizados incapaces de preocuparse por algo máis que o seu cu, totalmente incapaces xa de cimentar a resistencia desde o colectivo.

Resulta necesario reflexionar en conxunto acerca das necesidades sociais básicas que permitan desenvolver un proxecto vital ó conxunto de trabalhadores, necesitamos recuperar urxentemente o sentido do público e esixir unha maior incidencia do froito do noso trabalho nas nosas condicións materiais. Ninguén pretende eliminar as loitas propias de mulheres, colectivos LGTBI ou antiraciastas -por ponher algúns exemplos- ninguén pretende imponher a clase social como única variante na loita social.

Pero se tras todo o que pasa aí fóra, pensas que o teu xénero, orientación sexual ou raza vai condicionar máis profundamente o teu desenvolvemento vital que a túa clase social, é que non entendiches nada.

“O que antes era un proxecto para “toda a vida” hoxe converteuse nun atributo do momento. Unha vez desenhado, o futuro xa non é “para sempre”, senón que necesita ser montado e desmontado continuamente. Cada unha destas dúas operacións, aparentemente contraditorias, ten unha importancia equiparable e tende a ser absorbente por igual.”

Zygmunt Bauman

O conformista

Daniel Seixo con debuxo de ElKoko


“O comerciante non vende o seu produto ao consumidor, vende o consumidor ao seu produto. Non melhora ou simplifica a súa mercadoría, senón que se degrada e simplifica cliente.”

O xantar espido, William Burroughs

“O velho mundo morre. O novo tarda en aparecer. E nese claroscuro xorden os monstros.”

Antonio Gramsci


Hei de reconhecer certa sorpresa ante a estupefacción xeral polo pacto das Cinco Llagas alcanzado por PP, Vox e Ciudadanos. Sorprendido non tanto pola obviedade do acordo alcanzado polas devanditas formacións tras os resultados do 2 de decembro, senón pola alarma xeral no estado espanhol polo regreso da chaqueta do fascismo, esa que moitos se quitaron tras a morte do caudilho, pero que nunca abandonaron realmente,  que permanecía a recado nun gran armario no que almacenar todas as cousas que parecían rechinar entón para unha nova democracia.

Aínda que non vou entrar neste pequeno artigo de opinión a analizar a conveniencia ou non de tachar a Vox como un partido fascista, nin a discutir a particularidade dunha democracia que se escandaliza ante uns resultados electorais, pero apenas repara na infección que supón para a mesma a resiliencia na súa estrutura de organismos herdeiros da ditadura como son a monarquía, o partido fundado por un dos asasinos de Julián Grimau ou o renovado e remocicado Tribunal de Orde Pública -agora conhecido como Audiencia Nacional- si quero analizar brevemente, o sen sentido dese berro de “Xa están aquí” por parte da esquerda posmoderna. Non senhores, non están aquí, é que nunca se foron.

A presenza do fanático Manuel Gavira na Mesa de o Parlamento andaluz, non supón senón a constatación dun proceso de dereitización da política espanhola que comezou con Felipe González no goberno e que curiosamente entra na súa fase definitiva con outro socialista no mesmo. E é que na esquerda reside gran parte do problema. Pasámonos décadas adorando e reanimando un proceso de transición no que os cambios políticos e sociais foron escasos e vinheron sempre pautados polo ruído de sabres da dereita, un pacto non entre iguais, senón unha vez máis, realizado entre vencedores e vencidos na historia. A transición non mudou tras a ditadura o nome das grandes familias económicas do estado espanhol, nin realizou tampouco cambios básicos  e fundamentais nas estruturas xudiciais, militares e territoriais da ditadura. Entre ruptura e continuísmo, Espanha optou polo continuísmo, rompendo apenas os tabús necesarios para a súa asimilación entre as democracias europeas.

Un pode entender o medo ao retorno da violencia, a inexperiencia constitucionalista da esquerda e mesmo o cansazo dunha parte da poboación que apenas décadas antes fora practicamente erradicada do panorama político espanhol, pero o que me resulta certamente incomprensible a estas alturas, é a insistencia nun modelo errado por parte dunha esquerda que en pleno 2018, caminho xa do 2019, segue insistindo no indigno coqueteo coa monarquía ou na defensa sen concesións da transición.

A esquerda parlamentaria leva hoxe a cabo un gran experimento político, no que a ideoloxía transformadora dixou paso ó consumo ideolóxico individualista como estratexia electoral, nunca política. O votante e as eleccións desprazaron á verdadeira política como eixo central, por tanto a ideoloxía e a proxección de transformación social, deron paso nesta década ao discurso fragmentado e á ampla oferta de produtos de consumo políticos como fin último para os partidos.

Xa non se trata de ofrecer un programa serio e factible, nin do compromiso do militante de base ou a acción política directa no lugar de trabalho ou nas rúas. Hoxe un pode simpatizar cá esquerda sen comprometerse a nada, exercer os seus actos de protesta desde diversas plataformas sociais e elixir entre unha ampla gama de etiquetas ou identidades parciais e individuais cás que fabricarse a súa propia aparencia progresista. Moi afastada por suposto deses carcas fanáticos da dereita que unicamente centran os seus esforzos políticos en afianzar ou melhorar as súas condicións materiais de existencia.

Chegamos ao absurdo da despolitización da política e o mercadeo do anticapitalismo, fixémonos veganos, ecoloxistas e feministas esquecendo a estrutura social común que todos eses movementos combatían, esquecendo ou querendo esquecer o compromiso social e o proxecto revolucionario común tras todos eles. Somos unha xeración que segue sen atreverse a romper co pasado, incapaz de imaxinarse un futuro e que ve como o monstro da chaqueta do fascismo que criamos esquecido comeza a asomar a súa pata fose do armario, volvendo impregnar con iso nosa habitación común con aquel velho cheiro a naftalina e sangue, o sangue daqueles que si deron a vida por combater ao fascismo.

Ante isto, non nos sorprendamos cando na súa saída do armario o fascismo atópese cómodo na habitación, nin cando cataláns, vascos ou galegos apostan por buscar novas alternativas habitacionais ante o regreso do torturador ao domicilio. Non gritemos tampouco alarmados, nin digamos que volveron inesperadamente. O fascismo nunca se terminou de ir do estado espanhol, pero se hoxe regresa de novo ás institucións, é da man dos complexos e as traizóns ao seu propio discurso dunha parte da esquerda que agora grita alarmada ante o claro avance do adversario. Unicamente desde a unidade e a oposición a un sistema predador como o modelo de capitalismo da Unión Europea, pode a esquerda espanhola frear ao fascismo crecente no seu estado. Non pode existir durante moito tempo algo así como unha neutralidade ante o sistema e unha actitude agresiva ante as súas consecuencias máis deleznables. Vox, Ciudadanos ou Eduardo Inda, son simplemente apéndices necesarios para a propagación do virus, a única solución factible reside no tratamento contra o mesmo e non contra os seus síntomas.


A derradeira casa á esquerda

Por Daniel Seixo


“Para os grandes medios de comunicacion do mundo, os medios de comunicacion neoliberais, nós os excluídos só existimos cando estamos mortos, na carcel ou somos perseguidos” 
Subcomandante Marcos

“O fascismo é capitalismo en descomposición.”  
Vladimir Ilyich Lenin


En Andalucía, tremataron os sorrisos, o ceo queda xa demasiado lonxe e negras tormentas axitan os aires dunha clase política parlamentaria, que unha vez máis demostrou non estar á altura dos acontecementos.

O derrube electoral do Partido Socialista no seu feudo histórico, perdendo 14 escanos desde 2015, veu da man dunha concepción da política moi afastada do cidadán e de xeito evidente excesivamente profesionalizada para convertela nun produto máis da nosa sociedade de consumo. Carteis de campanha presentando listas a imaxe e semelhanza de heroes de ficción, políticos charlando mesmo con vacas, proclamas xenófobas, alusións a Catalunya…, todo vale de cara a vender a nosa “mercadoría” aos electores. Non existe apenas reflexión nun discurso político xestionado exclusivamente de cara a ofrecer resultados a uns ritmos electorais moi afastados de calquera pretensión de transformación social.

A transversalidade, a mensaxe da superación do eixo esquerda – dereita, a perdida de identidade obreira, o inmobilismo ante o agravamento da guerra de clases froito das medidas liberais ou simplemente a comercialización da diversidade como un mercadilho barato no que conseguir electores, atópanse intimamente ligados a uns resultados electorais nos que un vez máis, tras 40 anos en stand bye, o cheiro a fascismo puro e duro volve impregnar á política espanhola.

Non nos enganemos, o fin da hexemonía política do PSOE en Andalucía, supón en si mesmo o fin da política tal e como a conhecemos ata o momento no estado espanhol. Nin o caciquismo imperante na comunidade, nin o espelhismo momentáneo do gobernoSánchez ou a clara e prolongada inoperancia dos seus rivais políticos, logrou esta vez solapar o hartazgo da poboación andaluza ante unha política aferrada ao seu cargo unicamente por instintos particulares de supervivencia económica. Quedou sobradamente demostrado que non existe hoxe en Andalucía un electorado maioritario que aposte pola política tradicional, representada no PSOE -33 escanos- e o Partido Popular -26 escanos-, senón que ambos os partidos atópanse a día de hoxe nun proceso de franca decadencia e descomposición interna do que Ciudadanos e Adelante Andalucía apenas lograron rescatar apoios. Iso si, con moi diferente sorte.

Mentres que sen apenas esforzo e base territorial no territorio, o partido de Albert Rivera consegue sacar petróleo dunha abstención aparentemente maioritaria entre a esquerda, Adelante Andalucía ve como cunha boa candidata e un discurso moderado, os resultados obtidos non só non son os desexados, senón que empeoran considerablemente respecto a a súa anterior participación por separado. De nada serviu a revolución feminista -tannecesaria-, nin un discurso integrador pero incongruente coa migración, tampouco valeron as chiscadelas ao ecoloxismo, nin os coqueteos coa identidade propia dos andaluces. Sen propostas firmes e concretas contra a ameaza do liberalismo, sen propostas materiais, a esquerda estrelouse unha vez máis en Andalucía contra un cambio de paradigma social que aparentemente se negan a aceptar.

O electorado, empenhado unha e outra vez en destacalo nas urnas, volveu a renegar de todos aqueles partidos incapaces de articular unha alternativa a un proxecto europeo baseado o a libre circulación de capitais e mercadorías, pero que pouco ten que ver e en nada conecta coa xente e as súas realidades diarias. Vivenda, trabalho, salarios, seguridade, pensións…, todos eles aspectos intimamente relacionados coas condicións materiais do electorado e que pouca ou escasa presenza tiveron en unha campanha electoral máis centrada na dicotomía entre o odio e a revolución dos sorrisos. A indignación que invadiu Espanha tras o 15 M, comeza a transformarse en hastío e rabia froito dunha política, especialmente entre os partidos de esquerda, demasiado cohibida como para ofrecer alternativas rupturistas fronte o modelo social e económico imperante na nosa contorna. Hoxe, unha vez máis, o electorado lembra aos nosos políticos que a realidade do barrio, as fábricas, os institutos ou a cola do paro, marca moito máis o sentido do seu voto que a súa orientación sexual, a súa relixión ou a súa procedencia. Non se trata de abandonar as loitas identitarias, senón de devolvelas ao terreo do material e aglutinar con iso un movemento cohesionado, unha fronte ampla.

Non nos enganemos, non se trata dun voto ignorante, nin dunha masiva tolemia transitoria dos andaluces, trátase dun proceso continuado de dexeneración da política tradicional, ao que acompanha intimamente ligado, un inexplicable complexo de edipo entre a esquerda parlamentaria que debería ser rupturista no estado espanhol. O desencanto andaluz, sen que moitos medios parezan ter especial interese en destacalo, traduciuse maioritariamente nunha abstención que supera o 40%, máis que na irrupción de Vox no parlamento da comunidade. Pero ollo, non nos enganemos, o inexperado resultado dunha ultradereita zafia e inepta como é a do partido liderado por Santiago Abascal, debe alarmarnos urxentemente ante a posible irrupción dunha lista do mesmo signo, que logre axuntar a ideoloxía máis conservadora con un autentico desafío ao modelo liberal de sociedade. Un modelo, ao que hoxe a esquerda non parece disposta a desafiar.

Así as cousas, con tres candidaturas agora mesmo á presidencia da Junta de Andalucía -Díaz, Moreno e Marín- a única esperanza de cara ao futuro debúxase nun pouco probable e repentino arrepentimento da política parlamentaria a modo de negociacións afastadas do partidismo e centradas exclusivamente na cidadanía ou nun movemento social igualmente repentino que devolva o destino político ás rúas, aos barrios, a a cidadanía. Avecínhanse cambios profundos en Espanha, pero tamén a nivel global, as democracias liberais parecen abocadas inexorablemente a cambios estruturais irrevogables. Por desgraza, hoxe tan só a ultradereita parece disposta a mover ficha para lograr xestionar esa ruptura coa continuidade imperante ata o momento. A alternativa atópase na militancia, nas rúas, no antifascismo e o materialismo como única alternativa a un populismo incapaz de ofrecer respostas aos desafíos que se nos presentan. Non debemos renunciar á nosa identidade particular, pero non por iso debemos abandor a loita colectiva. Tan só xuntos e xuntas, desde unha identidade que realmente nos aglutine fronte á rección conservadora, lograremos estructurar plenamente un modelo de sociedade xusto, libre e equitativo.

Outra política é posible

Non se poden conseguir resultados diferentes aplicando as mesmas receitas de sempre. Esta frase, atribuída a Einstein, retrata o ditame de PP e PSOE en política forestal aprobado no Parlamento, pois mantén como paradigma un monte centrado na produción de inframadeira con especies pirófitas nun monte sen ordenación. É dicir, o de sempre, que en nada vai axudar a combater os lumes de nova xeración, que chegaron da man do cambio climático nun rural cada vez máis abandonado.

Por contra, a proposta presentada polo BNG ofrecía unha alternativa disposta a transitar por novos camiños para salvar o territorio e unha parte substancial do país, o medio rural. Cunha proposta simple, pero non por iso menos revolucionaria: apostar por un monte multifuncional, ordenado na biodiversidade, produtivo e sostible que xere emprego e asente poboación. Un monte así é tamén o mellor antídoto contra o lume.

Como conseguilo? Apostando por un bosque mixto, en mosaico, empezando pola substitución total ou parcial das especies de alta combustibilidade por caducifolias e por recuperar as 30.000 hectáreas de terras agrarias ilegalmente plantadas con eucalipto. Defendemos unha moratoria na plantación desta especie e delimitar que zonas do país son aptas e en cales debe quedar erradicada.

Precisamente para acadar ese monte multifuncional apostamos por potenciar o asociacionismo ante a atomización da propiedade e vemos nas unidades de xestión forestal, -Uxfor-, unha ferramenta útil nesa dirección. Por iso, tamén defendemos os montes veciñais en man común, nada menos que 700.000 hectáreas.

O BNG tamén considera imprescindible dar un xiro de 180 grados no servizo de prevención e extinción, baixo mando único, público e homoxéneo, con persoal ben formado e con estabilidade laboral, capacitado para detectar e intervir de xeito inmediato.

A mellor xestión do territorio fana os que viven en simbiose co medio, coñecedores del e que se senten parte dese medio, útiles nese medio, satisfeitos con ese medio, por iso, a despoboación do rural é tamén mecha para os lumes. De feito a gravísima vaga de outubro foi resultado de décadas de políticas pirómanas do PP, do abandono do rural, dunha desagrarización consentida e inducida en beneficio do negocio duns poucos e en prexuízo da totalidade da nación galega.

Sinceramente, a alternativa do BNG é unha opción moderna pensada desde aquí e para aquí, en beneficio da maioría dun pobo que se resiste a perder a referencia da terra como raíz secular da súa existencia e da súa cultura.


Artigo publicado en “La Opinión” o 13 de setembro de 2018.

Populocalismo

O centralismo fixo moito mal ao noso país. Xa o deixou claro Celso Emilio: Nunca virá de fóra remedio ou esperanza. No goberno, na política, na cultura, na identidade, as visións centralistas asumen a idea de que Galiza non pode valerse por si mesma, de que non poderemos chegar a ser nada sen o subsidio, o paternalismo, a tutela de poderes alleos. Os partidos estatais e as súas filiais e franquicias teñen a función de xestionar e recoller os froitos da vasalaxe e da submisión. 

Fronte a esta visión acomplexada e empobrecedora, o nacionalismo galego debe seguir tendo a capacidade de combinar a defensa insubornábel do país, o compromiso inquebrantábel coa radicalidade democrática, o orgullo da pertenza a unha nación viva, a arela da transformación, o progreso e a equidade, a interlocución en pé de igualdade con outros pobos e culturas, e a audacia de procurar sempre camiños novos. Soñar grandezas para Galiza e facer realidade os soños, en palabras do Luís Seoane que foi quen —con Isaac Díaz Pardo— de construír empresas nacionais que temos a obriga de coidar, defender e deixar en herdanza.

Nos últimos tempos un novo andazo corroe a sociedade galega: unha couza que mina as estruturas de cohesión nacional e social, que se alimenta do egoísmo e da curtedade de miras, e que pon o interese particular e partidista por diante do ben colectivo. A alianza das materias inflamábeis do populismo e do localismo constitúe un cóctel explosivo e rendíbel, como demostrou no seu tempo un alcalde reaccionario como Paco Vázquez e como está a poñer de manifesto agora un rexedor igualmente reaccionario e histriónico como Abel Caballero.

Cando a rendibilidade eleitoral e o beneficio partidista son a única vara de medir, córrense riscos e aliméntanse monstros que poden ter consecuencias devastadoras. Pode ser que se constrúan ídolos con pés de barro, como xa aconteceu en Coruña e pode tamén pasar en Vigo. É por exemplo unha quimera delirante pensar que a grande cidade do sur vai liderar a súa área metropolitana ou vai ser unha forza tractora da modernidade e da innovación galega se se pecha en si mesma, se se enfronta cos concellos veciños, se lle dá as costas á Universidade, se non se proxecta con intelixencia, con ambición e con audacia cara ao mundo.

A permanente liorta na que están instalados a Xunta e do Concello de Vigo está a paralizar servizos e infraestuturas vitais para o país, privando as persoas de dereitos e deteriorando gravemente a imaxe das institucións. O confronto partidista pode ter réditos no inmediato pero na distancia longa acaba perdendo a xente. E acaba perdendo Vigo e Galiza enteira, porque se van abrindo costuras que vai ser difícil reconstruír.

Artigo publicado en Sermos Galiza o 6 de setembro de 2018.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies