SATURDAY 20 APRIL 2019

Agarrar a utopía

Daniel Seixo


Cando desaparecese a subordinación esclavizadora, dos individuos á división do trabalho, e con ela, a oposición entre o trabalho intelectual e o trabalho manual; cando o trabalho non sexa soamente un medio de vida, senón a primeira necesidade vital; cando, co desenvolvemento dos individuos en todos os seus aspectos, crezan tamén as forzas produtivas e corran a barulho os mananciais da riqueza colectiva, só entón poderá pasarse totalmente o estreito horizonte do dereito burgués, e a sociedade poderá escribir nas súas bandeiras: De cada cal, segundo as súas capacidades; a cada cal, segundo as súas necesidades!

Karl Marx


Á fin e ao cabo, somos o que facemos para cambiar o que somos.Eduardo GaleanoCando chego a casa tómome unhas pílulas para durmir e ó redor do que a min me pareceu que fora media hora de inconsciencia volve ser luns pola manhá.

Irvine Wels

Hai uns días atopábame repasando velhos libros no fogar, cando por casualidade nun deles atopeime cun apartado acerca da semana proamnistía de maio de 1977. Nese momento pasáronseme varias cousas pola cabeza, a primeira que non facía tanto que comezamos a saír dunha ditadura fascista que durara case corenta anos. A segunda que realmente nunca chegamos a ver do todo a luz ó final dese túnel que foi o franquismo para o estado españ¡nhol. E por último, que a pesar de todos os dereitos adquiridos pola nosa clase social, grazas ás xeracións que aquel maio se manifestaron e as que lhes precederon na loita obreira, estamos a permitir sen mover un dedo, que unha nova reacción liberal-conservadora nos arrebate todo polos que tantos outros deron a vida e o melhor deles mesmos.

Cadro de Giuseppe Pellizza da Volpedo

Non nos equivoquemos, hoxe a situación da clase trabalhadora no noso país corre serio risco. Á crecente precariedade laboral, a ameaza do paro e o continuo recorte de prestacións sociais, debémoslhe sumar unha recente ofensiva total e absoluta contra a liberdade de expresión, manifestación e información da clase obreira. As leis mordaza, o uso do poder xudicial para perseguir e encarcerar a sindicalistas, xornalistas independentes e militantes políticas da esquerda revolucionaria ou a clara e continuada manipulación e intoxicación informativa nos medios xeneralistas, forman parte dunha estratexia claramente premeditada para aparvar, amedrentar e finalmente conseguir alienar a unha clase social que hoxe xa mesmo se desconhece a si mesma inmersa de cheo nun sistema demasiado caótico e agresivo como para chegar a comprendelo totalmente.

Non é que a xeración do inmediato postfranquismo en Espanha tivese máis motivos, unidade ou decisión á hora de saír á rúa, senón que si tinhan claro que había que cambiar o sistema. Caduca na súa propia cama, a ditadura abandonara a súa aparente naturalidade dentro do estado espanhol, polo que os seus cidadáns pactaron con certa naturalidade unha serie de reivindicacións básicas que resultaban innegociables para eles. Hoxe, cá herdanza da transición claramente agonizante e un modelo territorial que non admite xa nin por un segundo máis a estratexia do patadón histórico para adiante, cada vez son máis os espanhois que comezan a albiscar a peregrina idea de que isto non se salva con máis maquilhaxe política e circos parlamentarios con máis palhasos que animais políticos nas súas filas.

O que falha en Espanha non son só as xanelas, nin o marco da porta ou a entrada ao garaxe, senón os cimentos. Esta aparente casa de todos que se supón é o estado xurdido tras a ditadura, naceu supeditado e arbitrado por aqueles que tinhan un pé no búnker: as familias próximas ao ditador, os altos cargos militares, o gran empresariado, ese círculo corrupto sen o que o franquismo nunca sobrevivise e por suposto a igrexa.

O que se asinou foi unha rendición, perdemos a guerra e perdemos tamén claramente a transición. Aceptamos un modelo de estado caduco, corrupto, explotador e claramente predemocrático a cambio da seguridade de non volver á ditadura ou á guerra. Tras iso, inmediatamente nos autoconvencemos de que o relato da transición que os vencedores nos repetían era verdade, mesmo fanfarronamos do mesmo. Do mesmo xeito que unha xeración de europeos agradecen a día de hoxe a Estados Unidos que os liberase do nazismo, os espanhois pasáronse a última década crendo firmemente en que Franco non tinha razón cando dixo deixar todo atado e ben atado.

Poida que en parte por iso, hoxe as nosas loitas non identifican facilmente o marco ó que se enfrontan. Non se trata de que a xente permaneza en calma ou exista unha relativa paz social, senón de que o conxunto social atópase demasiado aparvado como para lograr focalizar a súa rabia, a súa ira. No último ano vimos saír ás rúas a numerosos planteis de trabalhadores para loitar contra os cada vez máis habituais expediente de regulación de emprego ( ERE), ós pensionistas, ó feminismo, ó independentismo…, vimos como diferentes colectivos reclamaban os seus dereitos mentres os políticos e gran parte dos sindicatos unicamente sacaban a pactada foto, apoiaban a causa entre manidas declaracións e retirábanse. Non existiu nin un triste intento por organizar unha fronte de resistencia contra o réxime que nos goberna exceptuando o chamado procés catalán e casualidades da vida, a reacción independentista en Catalunya foi o único que logrou axuntar na súa contra a reacción unánime de partidos parlamentarios e medios de comunicación de toda índole no Estado Espanhol. Ó meu parecer demostrando claramente con iso que o único que desestabiliza profundamente e fai reaccionar á clase dirixente de Espanha, é unha reacción social organizada que busque o cambio total de réxime, un proceso constituínte. Unha nova Utopía rupturista.

Non podemos continuar comportándonos como unha xeración con medo a loitar por un cambio, un mascarada social bailando ao ritmo do capitalismo máis salvaxe á espera de que a música cese definitivamente nos nosos barrios para enfrontarnos improvisadamente á desmedida distopía que hoxe xa presente negámonos a ver.

Resulta necesario crear un proceso de reflexión política e social máis aló das pautas electoralistas. Unha alternativa de estado máis xusta, máis democrática e máis social. O #15 M e a súa vertente política sonhaba con asaltar o ceo, pois ben, ante a clara ameaza ós nosos dereitos máis básicos, resulta necesario baixar dunha vez das nubes para desde unha actitude de mobilización política reflexiva e revolucionaria, encarar un proceso constituínte capaz de cambiar as cousas. Un proceso que implique a partidos, sindicatos, asociacións e movementos sociais de todo tipo. Unha gran Fronte Ampla, no sentido latinoamericano, que logre axuntar todas as nosas loitas nun esforzo común para cambiar o que realmente nos oprime: o claro avance da lóxica do sistema neoliberal europeo ó que o estado espanhol se entregou.

A importancia do subsidio para maiores de 52 anos

Victoria Portas
Portavoz de COESPE

É preciso dar un impulso para que a cobertura na protección por desemprego aumente no curto prazo que permita aos desempregados deste país saír dos altos niveis de pobreza e exclusión social.

Na actualidade, máis do 42% dos desempregados non teñen ningún tipo de subsidio ou subsidio cando están desempregados, esta situación afecta aos mozos que entraron no mercado de traballo por man de precariedade e que recibiron prestacións como o PAE e o Prepara, agora substituído pola SED logo da resolución do Tribunal Constitucional que atribuíu a xestión das axudas ás comunidades autónomas.

Pero, sen esquecer aos mozos e mozas, é imprescindible aprobar a recuperación do subsidio de desemprego para persoas maiores de 52 anos. O chamado “estado de benestar” non pode permitirse deixar atrás un sector da poboación cuxo acceso ao mercado laboral é cada vez máis complicado. A restitución das condicións desta subvención foi un requisito permanente de sindicatos e asociacións en defensa dos xubilados e desempregados, como COESPE ou a Asociación de Vítimas do Paro, xa que afecta a un dos grupos sociais máis afectados pola crise, con maior risco de afundir as súas condicións de vida.

As medidas antisociais levadas a cabo polo goberno do Partido Popular, fixeron subir a subvención a 55 anos. Ademais, ao derrogar as reformas regresivas de 2012 e 2013, logrou unha falta de ingresos para estas persoas, a incapacidade de volver ao emprego, a caída drástica dos dereitos de pensión e, polo tanto, definitivamente as súas condicións de vida.

A través do Real Decreto 5/2013 do 15 de marzo de 2013, o Partido Popular reforzou as condicións de acceso a este tipo de prestacións e, aínda que o TSC 61/2018 declarou nulo o requisito de probar o límite dos ingresos da unidade familiar, é necesario recordemos que o fallo non tivo efectos retroactivos sobre os ficheiros procesados ​​de forma firme antes da publicación do mesmo, producindo así un agravio comparativo entre persoas con condicións iguais. Este feito foi bo nun tema de xénero, pero non o suficiente.

 

Dereito a unha pensión digna

É importante a extensión dos beneficiarios e a ampliación da duración da prestación económica, pero tamén o é a mellora dos dereitos de pensión para os que teñen que beneficiarse da subvención para persoas maiores de 52 anos.

Hai unha necesidade real e apremiante de manter os beneficios dos desempregados máis desfavorecidos e, sobre todo, impedir que sexan condenados a pensións mínimas durante o resto das súas vidas.

Elixe o posmodernismo

Artigo de Daniel Seixo


“O problema da xente como el é que pensa que pode mandar a paseo á xente como eu. Coma se eu non fose ninguén. Todos eses seres ameazados que claman por algo de atención e de reconhecemento: non comprenden o tipo de mundo no que vivimos agora.”

Escoria, Irvine Welsh


“O obxectivo xa non é para o “cambio” ou para o “progreso” ou para a “revolución”, senón simplemente para escapar, para vivir no perímetro máis afastado dun mundo que podería ser.”

Hunter S. Thompson


“A desvalorización do mundo humano crece en razón directa da valorización do mundo das cousas.”
Karl Marx


Nunca antes o posmodernismo estivera tan na fala da xente. As fábricas baleiráronse, xa case ninguén se digna a tomar a última rolda antes de irse para casa cos seus decadentes companheiros do trabalho e  as tabernas de sempre convertéronse en limpas e exclusivas cafeterías nas que un café pode custar o mesmo que unha suave bebedeira cás xa lonxanas pesetas e  a ningún dos seus camareiros parece impotarlhe un pemento os teus problemas co xefe ou que a moza que che gusta agora só crea nas relacións abertas. Consumímonos contemplando series de Netflix que nos alertan sobre as consecuencias da deshumanización do futuro, tragándonos insulsos e delirantes debates políticos os sábados pola noite ou mesmo lendo velhas distopías que hai tempo comprobariamos tornáronse en realidade con só asomar o noso canso cu pola porta.

Somos unha xeración sen grandes guerras, nin proxectos revolucionarios, xa non sangran as praias para combater as tolemias do totalitarismo fascista, nin se escoitan ecos de revolta nas grandes avenidas das capitais europeas. Vivimos no suposto fin da historia e algo no noso interior nos berra que non pertencemos ós vencedores da mesma.

O gran muro ideolóxico derrubouse co silencio do consumismo máis feroz e iso fíxonos anhelar un futuro sinxelo e digno, pero as cousas non foron tal e como imaxinabamos. Libre da outra cara do espelho, desatado ante a derrota do eterno “inimigo”, o capitalismo Occidental puido desatar a tolemia sen líites da explotación material e ideolóxica contra a que era dende o inicio a súa verdadeira vítima neste delirante xogo: a clase trabalhadora.

Durante décadas toda unha ladaínha de mensaxes audiovisuais e pseudointelectuais de todo tipo fixéronnos crer que a clase social era historia, un componhente anacrónico dun sistema social extinto, vencido e desarmado pola gloria do liberalismo occidental Seica non logrou o novo imperio multiplicar e desenvolver o noso consumo? Non era certo que hoxe un obreiro podía elixir entre unha amplía gama de produtos perecedoiros e innecesarios de todo tipo?

A sociedade do todo a cen chegou para quedar e con ela crecemos moitos dos que hoxe vemos crecer a unha nova xeración ” posmo”, toda unha xeración de individuos incapaz de comprometerse con nada, incapaz de arriscarse por nada. O colectivo deu paso a unha sucesión de modas individuais que converteron ao cidadán nun mero pelele do capitalismo.

Relacións sociais, ideolóxicas ou laborais baséanse hoxe nunha ficticia mobilidade puntualmente aderezada cunha falsa sensación de liberdade capaz de vendernos a precariedade imperante como unha nova forma de modernidade. Non estamos a inventar nada, simplemente ponhemos novos nomes a velhas desgrazas sociais.

Nenos desherdados da clase obreira recolhendo alimentos do lixo, consumindo drogas baratas, facendo botelhón nas beirarrúas ou compartindo pisos patera con decenas de companheiros. Nesting, sinkies, coliving…, toda unha sucesión de termos para engatusar e alienar a unha xeración de mozas que chegou a ver na súa precariedade unha mera tendencia, algo cool.  Obtusas cabezas absorbidas polo sistema, incapaces de ver violencia nas súas condicións materiais pero que con todo non dubidan nin un instante en condenar calquera simulacro de revolución social rueira.

Que hoxe toda unha xeración móstrese incapaz de desenvolver un proxecto de vida sólido non é nada que se deba celebrar, senón que supón unha clara mostra dun sistema que levou a nosa alienación persoal e colectiva a un novo estadio con consecuencias dificilmente imaxinables.

Relacións rápidas, trabalhos precarios e individuos guiados por modas e tendencias. A desideoloxización e a falsa bandeira da liberdade individual como forma de combater ao sistema. Hoxe o individuo móstrase claramente incapaz de romper co capitalismo mesmo cando logra identificar a este como depredador e negativo para a súa existencia. Xa non existe espazo na crítica ” posmo” para a alternativa, para o rupturismo debuxado en proxectos sociais que requiran compromiso e sacrificio para trocar as cousas máis aló dunha firma nunha plataforma electrónica ou as mobilizacións puntuais por algún tema concreto que de cando en vez tenta rendibilizar a “nova esquerda”.

A falsa rebeldía do noso tempo supón simplemente unha tendencia máis para o ” posmo” e un negocio que explotar para o sistema capitalista. Entramos de cheo no último estadio do capitalismo, ese en o que o sistema se camufla como crítica ao mesmo, rebeldía e submisión son practicamente indiscernibles para toda unha xeración pouco afeita ao anticapitalismo ou a sistemas sociais verdaderiramente alternativos. Individuos lobotomizados incapaces de preocuparse por algo máis que o seu cu, totalmente incapaces xa de cimentar a resistencia desde o colectivo.

Resulta necesario reflexionar en conxunto acerca das necesidades sociais básicas que permitan desenvolver un proxecto vital ó conxunto de trabalhadores, necesitamos recuperar urxentemente o sentido do público e esixir unha maior incidencia do froito do noso trabalho nas nosas condicións materiais. Ninguén pretende eliminar as loitas propias de mulheres, colectivos LGTBI ou antiraciastas -por ponher algúns exemplos- ninguén pretende imponher a clase social como única variante na loita social.

Pero se tras todo o que pasa aí fóra, pensas que o teu xénero, orientación sexual ou raza vai condicionar máis profundamente o teu desenvolvemento vital que a túa clase social, é que non entendiches nada.

“O que antes era un proxecto para “toda a vida” hoxe converteuse nun atributo do momento. Unha vez desenhado, o futuro xa non é “para sempre”, senón que necesita ser montado e desmontado continuamente. Cada unha destas dúas operacións, aparentemente contraditorias, ten unha importancia equiparable e tende a ser absorbente por igual.”

Zygmunt Bauman

O conformista

Daniel Seixo con debuxo de ElKoko


“O comerciante non vende o seu produto ao consumidor, vende o consumidor ao seu produto. Non melhora ou simplifica a súa mercadoría, senón que se degrada e simplifica cliente.”

O xantar espido, William Burroughs

“O velho mundo morre. O novo tarda en aparecer. E nese claroscuro xorden os monstros.”

Antonio Gramsci


Hei de reconhecer certa sorpresa ante a estupefacción xeral polo pacto das Cinco Llagas alcanzado por PP, Vox e Ciudadanos. Sorprendido non tanto pola obviedade do acordo alcanzado polas devanditas formacións tras os resultados do 2 de decembro, senón pola alarma xeral no estado espanhol polo regreso da chaqueta do fascismo, esa que moitos se quitaron tras a morte do caudilho, pero que nunca abandonaron realmente,  que permanecía a recado nun gran armario no que almacenar todas as cousas que parecían rechinar entón para unha nova democracia.

Aínda que non vou entrar neste pequeno artigo de opinión a analizar a conveniencia ou non de tachar a Vox como un partido fascista, nin a discutir a particularidade dunha democracia que se escandaliza ante uns resultados electorais, pero apenas repara na infección que supón para a mesma a resiliencia na súa estrutura de organismos herdeiros da ditadura como son a monarquía, o partido fundado por un dos asasinos de Julián Grimau ou o renovado e remocicado Tribunal de Orde Pública -agora conhecido como Audiencia Nacional- si quero analizar brevemente, o sen sentido dese berro de “Xa están aquí” por parte da esquerda posmoderna. Non senhores, non están aquí, é que nunca se foron.

A presenza do fanático Manuel Gavira na Mesa de o Parlamento andaluz, non supón senón a constatación dun proceso de dereitización da política espanhola que comezou con Felipe González no goberno e que curiosamente entra na súa fase definitiva con outro socialista no mesmo. E é que na esquerda reside gran parte do problema. Pasámonos décadas adorando e reanimando un proceso de transición no que os cambios políticos e sociais foron escasos e vinheron sempre pautados polo ruído de sabres da dereita, un pacto non entre iguais, senón unha vez máis, realizado entre vencedores e vencidos na historia. A transición non mudou tras a ditadura o nome das grandes familias económicas do estado espanhol, nin realizou tampouco cambios básicos  e fundamentais nas estruturas xudiciais, militares e territoriais da ditadura. Entre ruptura e continuísmo, Espanha optou polo continuísmo, rompendo apenas os tabús necesarios para a súa asimilación entre as democracias europeas.

Un pode entender o medo ao retorno da violencia, a inexperiencia constitucionalista da esquerda e mesmo o cansazo dunha parte da poboación que apenas décadas antes fora practicamente erradicada do panorama político espanhol, pero o que me resulta certamente incomprensible a estas alturas, é a insistencia nun modelo errado por parte dunha esquerda que en pleno 2018, caminho xa do 2019, segue insistindo no indigno coqueteo coa monarquía ou na defensa sen concesións da transición.

A esquerda parlamentaria leva hoxe a cabo un gran experimento político, no que a ideoloxía transformadora dixou paso ó consumo ideolóxico individualista como estratexia electoral, nunca política. O votante e as eleccións desprazaron á verdadeira política como eixo central, por tanto a ideoloxía e a proxección de transformación social, deron paso nesta década ao discurso fragmentado e á ampla oferta de produtos de consumo políticos como fin último para os partidos.

Xa non se trata de ofrecer un programa serio e factible, nin do compromiso do militante de base ou a acción política directa no lugar de trabalho ou nas rúas. Hoxe un pode simpatizar cá esquerda sen comprometerse a nada, exercer os seus actos de protesta desde diversas plataformas sociais e elixir entre unha ampla gama de etiquetas ou identidades parciais e individuais cás que fabricarse a súa propia aparencia progresista. Moi afastada por suposto deses carcas fanáticos da dereita que unicamente centran os seus esforzos políticos en afianzar ou melhorar as súas condicións materiais de existencia.

Chegamos ao absurdo da despolitización da política e o mercadeo do anticapitalismo, fixémonos veganos, ecoloxistas e feministas esquecendo a estrutura social común que todos eses movementos combatían, esquecendo ou querendo esquecer o compromiso social e o proxecto revolucionario común tras todos eles. Somos unha xeración que segue sen atreverse a romper co pasado, incapaz de imaxinarse un futuro e que ve como o monstro da chaqueta do fascismo que criamos esquecido comeza a asomar a súa pata fose do armario, volvendo impregnar con iso nosa habitación común con aquel velho cheiro a naftalina e sangue, o sangue daqueles que si deron a vida por combater ao fascismo.

Ante isto, non nos sorprendamos cando na súa saída do armario o fascismo atópese cómodo na habitación, nin cando cataláns, vascos ou galegos apostan por buscar novas alternativas habitacionais ante o regreso do torturador ao domicilio. Non gritemos tampouco alarmados, nin digamos que volveron inesperadamente. O fascismo nunca se terminou de ir do estado espanhol, pero se hoxe regresa de novo ás institucións, é da man dos complexos e as traizóns ao seu propio discurso dunha parte da esquerda que agora grita alarmada ante o claro avance do adversario. Unicamente desde a unidade e a oposición a un sistema predador como o modelo de capitalismo da Unión Europea, pode a esquerda espanhola frear ao fascismo crecente no seu estado. Non pode existir durante moito tempo algo así como unha neutralidade ante o sistema e unha actitude agresiva ante as súas consecuencias máis deleznables. Vox, Ciudadanos ou Eduardo Inda, son simplemente apéndices necesarios para a propagación do virus, a única solución factible reside no tratamento contra o mesmo e non contra os seus síntomas.


A derradeira casa á esquerda

Por Daniel Seixo


“Para os grandes medios de comunicacion do mundo, os medios de comunicacion neoliberais, nós os excluídos só existimos cando estamos mortos, na carcel ou somos perseguidos” 
Subcomandante Marcos

“O fascismo é capitalismo en descomposición.”  
Vladimir Ilyich Lenin


En Andalucía, tremataron os sorrisos, o ceo queda xa demasiado lonxe e negras tormentas axitan os aires dunha clase política parlamentaria, que unha vez máis demostrou non estar á altura dos acontecementos.

O derrube electoral do Partido Socialista no seu feudo histórico, perdendo 14 escanos desde 2015, veu da man dunha concepción da política moi afastada do cidadán e de xeito evidente excesivamente profesionalizada para convertela nun produto máis da nosa sociedade de consumo. Carteis de campanha presentando listas a imaxe e semelhanza de heroes de ficción, políticos charlando mesmo con vacas, proclamas xenófobas, alusións a Catalunya…, todo vale de cara a vender a nosa “mercadoría” aos electores. Non existe apenas reflexión nun discurso político xestionado exclusivamente de cara a ofrecer resultados a uns ritmos electorais moi afastados de calquera pretensión de transformación social.

A transversalidade, a mensaxe da superación do eixo esquerda – dereita, a perdida de identidade obreira, o inmobilismo ante o agravamento da guerra de clases froito das medidas liberais ou simplemente a comercialización da diversidade como un mercadilho barato no que conseguir electores, atópanse intimamente ligados a uns resultados electorais nos que un vez máis, tras 40 anos en stand bye, o cheiro a fascismo puro e duro volve impregnar á política espanhola.

Non nos enganemos, o fin da hexemonía política do PSOE en Andalucía, supón en si mesmo o fin da política tal e como a conhecemos ata o momento no estado espanhol. Nin o caciquismo imperante na comunidade, nin o espelhismo momentáneo do gobernoSánchez ou a clara e prolongada inoperancia dos seus rivais políticos, logrou esta vez solapar o hartazgo da poboación andaluza ante unha política aferrada ao seu cargo unicamente por instintos particulares de supervivencia económica. Quedou sobradamente demostrado que non existe hoxe en Andalucía un electorado maioritario que aposte pola política tradicional, representada no PSOE -33 escanos- e o Partido Popular -26 escanos-, senón que ambos os partidos atópanse a día de hoxe nun proceso de franca decadencia e descomposición interna do que Ciudadanos e Adelante Andalucía apenas lograron rescatar apoios. Iso si, con moi diferente sorte.

Mentres que sen apenas esforzo e base territorial no territorio, o partido de Albert Rivera consegue sacar petróleo dunha abstención aparentemente maioritaria entre a esquerda, Adelante Andalucía ve como cunha boa candidata e un discurso moderado, os resultados obtidos non só non son os desexados, senón que empeoran considerablemente respecto a a súa anterior participación por separado. De nada serviu a revolución feminista -tannecesaria-, nin un discurso integrador pero incongruente coa migración, tampouco valeron as chiscadelas ao ecoloxismo, nin os coqueteos coa identidade propia dos andaluces. Sen propostas firmes e concretas contra a ameaza do liberalismo, sen propostas materiais, a esquerda estrelouse unha vez máis en Andalucía contra un cambio de paradigma social que aparentemente se negan a aceptar.

O electorado, empenhado unha e outra vez en destacalo nas urnas, volveu a renegar de todos aqueles partidos incapaces de articular unha alternativa a un proxecto europeo baseado o a libre circulación de capitais e mercadorías, pero que pouco ten que ver e en nada conecta coa xente e as súas realidades diarias. Vivenda, trabalho, salarios, seguridade, pensións…, todos eles aspectos intimamente relacionados coas condicións materiais do electorado e que pouca ou escasa presenza tiveron en unha campanha electoral máis centrada na dicotomía entre o odio e a revolución dos sorrisos. A indignación que invadiu Espanha tras o 15 M, comeza a transformarse en hastío e rabia froito dunha política, especialmente entre os partidos de esquerda, demasiado cohibida como para ofrecer alternativas rupturistas fronte o modelo social e económico imperante na nosa contorna. Hoxe, unha vez máis, o electorado lembra aos nosos políticos que a realidade do barrio, as fábricas, os institutos ou a cola do paro, marca moito máis o sentido do seu voto que a súa orientación sexual, a súa relixión ou a súa procedencia. Non se trata de abandonar as loitas identitarias, senón de devolvelas ao terreo do material e aglutinar con iso un movemento cohesionado, unha fronte ampla.

Non nos enganemos, non se trata dun voto ignorante, nin dunha masiva tolemia transitoria dos andaluces, trátase dun proceso continuado de dexeneración da política tradicional, ao que acompanha intimamente ligado, un inexplicable complexo de edipo entre a esquerda parlamentaria que debería ser rupturista no estado espanhol. O desencanto andaluz, sen que moitos medios parezan ter especial interese en destacalo, traduciuse maioritariamente nunha abstención que supera o 40%, máis que na irrupción de Vox no parlamento da comunidade. Pero ollo, non nos enganemos, o inexperado resultado dunha ultradereita zafia e inepta como é a do partido liderado por Santiago Abascal, debe alarmarnos urxentemente ante a posible irrupción dunha lista do mesmo signo, que logre axuntar a ideoloxía máis conservadora con un autentico desafío ao modelo liberal de sociedade. Un modelo, ao que hoxe a esquerda non parece disposta a desafiar.

Así as cousas, con tres candidaturas agora mesmo á presidencia da Junta de Andalucía -Díaz, Moreno e Marín- a única esperanza de cara ao futuro debúxase nun pouco probable e repentino arrepentimento da política parlamentaria a modo de negociacións afastadas do partidismo e centradas exclusivamente na cidadanía ou nun movemento social igualmente repentino que devolva o destino político ás rúas, aos barrios, a a cidadanía. Avecínhanse cambios profundos en Espanha, pero tamén a nivel global, as democracias liberais parecen abocadas inexorablemente a cambios estruturais irrevogables. Por desgraza, hoxe tan só a ultradereita parece disposta a mover ficha para lograr xestionar esa ruptura coa continuidade imperante ata o momento. A alternativa atópase na militancia, nas rúas, no antifascismo e o materialismo como única alternativa a un populismo incapaz de ofrecer respostas aos desafíos que se nos presentan. Non debemos renunciar á nosa identidade particular, pero non por iso debemos abandor a loita colectiva. Tan só xuntos e xuntas, desde unha identidade que realmente nos aglutine fronte á rección conservadora, lograremos estructurar plenamente un modelo de sociedade xusto, libre e equitativo.

O odio

Por Daniel Seixo

“Por agora todo vai ben… por agora todo vai ben… Pero tarde ou cedo alcanzará o chan, e iso é o peor. O importante non é a caída, se non a aterraxe.”

La haine


“Os homes foron sempre, en política, vítimas necias do engano alleo e propio, e seguirano sendo mentres non aprendan a descubrir detrás de todas as frases, declaracións e promesas morais, relixiosas, políticas e sociais, os intereses dunha ou outra clase”

Lenin

 


43 anos sen Franco, case medio século xa desde que o pequeno ditador que lle arrebatou ao pobo español a oportunidade de  granxearse o seu propio futuro, falecía entre as secuelas do párkinson, continuas hemorraxias e tres operacións de xeito evidente desesperadas, que  tinhan como único obxectivo tentar alongar a vida do caudilho coa intención de ganhar tempo para dar os últimos retoques a unha pantomima que finalmente pasaría á historia como a incomprensiblemente laureada transición espanhola.

Non deberiamos esquecer nunca que Franco morreu na cama. Que no estado espanhol o ditador morrese ostentando o poder e non fose derrocado, marcou firmemente o devir político e social dunha construción democrática  torpemente cimentada sobre o que ata ese mesmo momento fose unha ditadura fascista abertamente aliada do nacionalsocialismo cando as ditaduras arrasaban Europa e totalmente envorcada coa loita  anticomunista liderada por Washington cando Franco considerou oportuno e inevitable o cambio de chaqueta.

De xeito evidente, no estado espanhol os fascistas non só non foron xulgados, senón que aínda a día de hoxe gran parte deles continúan a  monopolizar impunemente grandes postos de responsabilidade en todas as institucións do estado, basta para comprobalo un breve repaso pola  traxectoria vital das grandes familias do franquismo. A ninguén debería por tanto sorprenderlhe o xúbilo co que o  torturador  Billy o Neno pousa en celebracións e demais xoldas no interior das comisarías espanholas, do mesmo xeito que a ningún de nós deberíanos asombrar a corrupción e desvergonha da monarquía espanhola nas súas sombrías atribucións como xefatura do estado. Ambas as realidades,  matonismo e  institucionalismo, afunden as súas raíces nun réxime caduco, pero vivo, unha realidade  pseudodemocrática e  anhorante do fascismo que nos nosos días volve á rúa na súa versión popular, esporeada pola crecente desigualdade e a galopante crise económica e  identitaria á que fan fronte os barrios das nosas cidades. O perigo de recaer na lóxica do odio e a confrontación aberta, volve estar máis vivo que nunca en Espanha. Un estado incapaz de reconhecer os seus erros e que da man duns partidos claramente incapacitados para xestionar os tempos que nos ocupan, regresa de novo á tensión e o odio como  ferramenta política.

Non debemos esquecer aos 591 asasinados pola violencia política entre 1975 e 1983, non podemos esquecer a represión e o medo permanente  exercicio polos residuos do franquismo durante o intento de construción democrática no estado espanhol. O continúo ruído de sabres e a ameaza permanente a unha sociedade medorenta do seu pasado, supuxo sen dúbida un factor político  clave á hora de evitar un salto  rupturista no estado espanhol. De ningún modo a morte de Franco significou a chegada da liberdade, os conflitos territoriais, obreiros ou políticos foron acalados coa ameaza de sublevación do  sempiterno búnker. Aqueles que aínda remisos á idea de instaurar un sistema político democrático, unicamente terminarían  cedendo certo control do monopolio político ante a ameaza do  aislacionismo internacional e o  deslumbramento froito das suculentas oportunidades económicas que unha transición excesivamente  pautada polas vacas sacras da burguesía e o empresariado lhes  proporcionaría.

Hoxe, 20 de novembro, os nostálxicos volverán sacar as súas bandeiras, retomarán o odio, usando un símbolo que din de todos para agredir a todos aqueles que sentan diferentes, a todos aqueles que crean nunha alternativa  rupturista dunha vez por todas co franquismo. Un franquismo  reencarnada hoxe nunha monarquía parlamentaria e unha constitución “elixida” baixo o  ruído dos sabres por unha banda cada vez menor dos espanhois.

Non se trata dun número reducido de exaltados facendo  ruído nas rúas, nin de partidos extremistas como  Vox ou Cidadáns fomentando a tensión desde os seus demagóxicos atrís. Hoxe, do mesmo xeito que onte, trátase de toda unha cultura política e social no estado espanhol, un estado que nunca renunciou ao odio como ferramenta política, que en pleno século  XXI, nunca xulgou o seu pasado, nin pedido perdón ás súas vítimas.

Non se trata de remover vellas feridas, senón de  cicatrizar as que aínda sangran. Sen xustiza, sen igualdade, sen memoria, non pode existir democracia. Na cultura, nas redes, nos parlamentos, pero tamén nas rúas, é hora de esixir unha ruptura co legado fascista do estado  esapanhol, é hora de que cada pobo poida elixir o seu futuro dunha maneira libre. Gritemos unidos unha vez máis: Non pasarán!.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies