SATURDAY 20 APRIL 2019

Un ano máis, Amigos da Terra súmase á Folga Feminista do 8 de marzo, á folga de traballo, estudantil, de consumo e de coidados. O modelo socioeconómico actual reproduce as estruturas de opresión que afectan principalmente ás mulleres. Este modelo sustentado no patriarcado está detrás das crises ecolóxicas extremas ás que se enfronta a humanidade, e como en todas as facetas e sectores da vida, as mulleres son as que sofren as peores consecuencias.

O sistema actual baseado nas desigualdades e no aumento das mesmas, abrindo brechas cada vez máis amplas entre ricos e pobres cébase principalmente coas mulleres. A desigualdade de xénero é unha das principais secuelas presentes en todas as sociedades e en todos os ámbitos, esta perpetúa a violencia e a pobreza contra a metade da poboación: non podemos esquecer que o 70% das persoas empobrecidas no mundo son mulleres.

Esta situación é aínda máis complicada para as mulleres dos países do Sur, mulleres indíxenas, mulleres racializadas e mulleres LGTBI. Pero tal e como sinalan as activistas da  federación Amigos da Terra Internacional “Non somos vítimas. Somos loitadoras. As mulleres somos protagonistas da defensa dos nosos territorios e da loita pola autonomía dos nosos corpos, vidas e forza de traballo”.

Si queremos alcanzar a xustiza social e ambiental é necesario loitar pola xustiza de xénero

Por este motivo, Amigos da Terra, cuxa acción e obxectivos baséanse en principios do ecoloxismo social, apoia a loita das mulleres. “Somos plenamente conscientes de que para alcanzar un equilibrio entre as comunidades humanas e os ecosistemas, o feminismo é imprescindible”, aseguran desde a asociación.

O feminismo é unha realidade e a súa construción foi posible grazas á resistencia e o empoderamento de millóns de mulleres en todo o mundo. Mulleres que deron a cara mostrando a súa forza e valentía nunha clara situación de desvantaxe co obxectivo da liberdade e a emancipación das mulleres.

Desde a organización ecoloxista consideran que é necesaria unha transformación radical do modelo actual para avanzar cara á soberanía alimentaria, a xustiza climática ou pór fin a explotación de recursos naturais, e nestas loitas a xustiza de xénero é un obxectivo transversal. Si queremos alcanzar unha sociedade xusta e respectuosa co medio ambiente, onde as persoas vivan en equilibrio coa súa contorna é necesario mobilizarse para reclamar unhas políticas impregnadas polo feminismo.

Ao falar de xustiza climática, fálase de xustiza de xénero: cando dicimos que os peores impactos do cambio climático vanos sufrir as comunidades máis vulnerables, estamos a falar de que as persoas máis afectadas van ser as mulleres. As mulleres son o 80% dos refuxiados climáticos e as máis prexudicadas polas temperaturas extremas e os desastres naturais. A pobreza enerxética, tamén afecta máis a mulleres que a homes.
Ao falar de soberanía alimentaria, fálase de xustiza de xénero: as mulleres producen case o 90% dos alimentos básicos, con todo só son donas do 1 % da terra cultivable.

A Federación Internacional de Amigos da Terra insiste en que as solucións para as crises climáticas e ecolóxicas pasan necesariamente por un cambio de sistema, e isto implica crear sociedades baseadas na soberanía dos pobos e a xustiza ambiental, social, económica e de xénero.

Amigos da Terra estará presente nas manifestacións do próximo venres para mostrar o seu apoio á xustiza de xénero. Non se conseguirá unha xustiza real, tanto social como ambiental, sen o feminismo.

Convocatorias manifestacións

Peixes carnívoros, vexetarianos e a acuicultura insustentable

José Miguel Cerdá-Reverter

Investigador, director do IATS – CSIC, Instituto de Acuicultura Torre de la Sal (IATS – CSIC)

The Conversation


A sustentabilidade é a forma de asegurar as necesidades actuais sen comprometer as futuras, as das nosas próximas xeracións. A acuicultura actual, que leva á nosa mesa gran parte do peixe que comemos, dista de ser sustentable.

Imos ao mar para capturar pequenos peixes que non nos gusta comer para transformalos en penso co que alimentar ás especies que si nos gusta comer. Somos así de exquisitos. Tamén, seguindo prácticas paloelíticas, colleitamos (que non producimos) pequenos crustáceos para alimentar ás crías dos peixes que cultivamos.

Pero cada vez que realizamos unha transformación temos perdas. Entón, por que non nos comemos o penso directamente? Quitariamos chanzos do proceso e fariámolo máis efectivo, máis sustentable.

Non se se chegará ese día, pero mentres tanto, seguiremos comendo peixes que nos acheguen ao esnobismo. Porque quen comía antes salmón, dourada ou robaliza? Case ninguén, especialmente fóra dos eventos gastronómicos do Nadal. Que hoxe podamos incluír estas especies na nosa dieta é un dos grandes logros da acuicultura occidental, máis preocupada polas cotas de mercado que pola sustentabilidade dos procesos de produción.

A final de contas, é o mercado quen seleccionou as especies que cultivamos e marcou a sustentabilidade do proceso. Aqueles prezos prohibitivos do pasado prometían grandes rendibilidades. Con todo, gran parte destes peixes, outrora caros, son carnívoros e ocupan os niveis máis altos da cadea trófica. Por iso necesitan grandes cantidades de proteínas e aceites de peixe para crecer. Un alimento que se obtén, á súa vez, doutros peixes que capturamos e transformamos en penso. É “como o peixe que se morde a cola”, nunca mellor devandito.

Conseguir peces vegetarianos como solución
As especies comerciais, de momento, son as que son. Pero levar estes peixes ao mercado de forma rendible supón un elevado esforzo científico e tecnolóxico.

Unha das solucións que se implementou é a substitución das fariñas e aceites de peixe utilizados nos pensos polos seus homólogos vexetais. Nesta procura, realizáronse investigacións con moitos tipos vexetais buscando sempre plantas cun elevado contido proteico e aceites cunha composición óptima.

Estamos a tentar converter ás nosas especies en vegetarianas. Pero seica lles gusta este cambio? Non. Se nos pasamos coa porcentaxe de proteína vexetal, non lles gusta o penso, non crecen tan ben, sofren a nivel intestinal e poden ter, mesmo, trastornos reprodutivos inducidos pola presenza de fitoestrógenos. De feito, aínda non se puido chegar á substitución total. E será difícil que se consiga no futuro.

Tanques experimentais para a cría de peces. Instituto de Acuicultura de Torre do Sal, Author provided
Ademais, ante esta estratexia, poderiamos preguntarnos: esquilmar as pesqueiras de anchoveta peruana (unha especie parecida ao noso prezado boquerón, de onde proveñen a maior parte das fariñas de peixe dos pensos) é máis sustentable que queimar a selva amazónica para plantar os vexetais que destinamos aos pensos? É ético utilizar as pesqueiras e os excedentes de vexetais para alimentar aos nosos peixes carnívoros en lugar de para paliar fames negras?

Os intentos de substitución e o investimento colateral en investigación non viñeron da man de melloras en sustentabilidade. Pola contra, provocan un incremento nos prezos das fariñas de peixe que encarece a produción piscícola a niveis insustentables.

A variabilidade das pesqueiras, debida a factores ambientais como a corrente do Neno das costas do Pacífico Sur, producen cambios impredicibles nos prezos dos fariñas. E leste é o motivo real que nos levou a botar man dos vexetais na fabricación de pensos, non a sustentabilidade, aínda que moitos queiran vender a historia ao revés. Sorprendentemente, o efecto colateral de optimizar o negocio podería ser un achegamento á sustentabilidade.

Cambios de fronte ao futuro
Os consumidores non temos moita marxe de acción para aumentar a sustentabilidade do proceso. Debemos decidir entre gastronomía e alimentación sustentable, é dicir, entre comer un peixe que nos gusta máis ou aparcar a nosa exquisitez e elixir un peixe máis sustentable na súa produción, sen esquecer a calidade nutricional.

Optar pola segunda vía obrigaranos a explorar o cultivo de novas especies, se é posible herbívoras. Neste momento, especies como a carpa ou a tilapia poderían mostrar un maior grao de sustentabilidade no seu cultivo, dado que a súa dieta baséase en vexetais.

Se queremos seguir comendo especies carnívoras, debemos seguir explorando fontes alternativas de materias primas máis sustentables e tentar chegar ao 100% de substitución. Actualmente hai catro liñas incipientes que expoñen a utilización de fariñas de insecto, fitoplancto, subproductos de pesca e alimenticios e proteínas sintéticas de bacterias como ingredientes alternativos. A produción de microalgas ou fitoplancto só require auga, luz e abono.

Cilindros para o cultivo de microalgas ou fitoplacton. Instituto de Acuicultura de Torre do Sal, Author provided
Ademais, teremos que mellorar a eficiencia alimenticia dos nosos peixes, é dicir, conseguir que coa mesma cantidade de alimento sexan capaces de crecer máis e máis rápido. Aquí, a selección xenética e as técnicas biotecnológicas serán de gran axuda.

O que si está na nosa man é consumir peixe producido en zonas próximas á nosa localidade aproveitándonos da trazabilidad do produto (coñecemos o camiño que segue desde o seu nacemento ata a súa comercialización) que nos proporciona a acuicultura. Isto reduce a contaminación asociada ao proceso produtivo, un parámetro que tamén debería entrar na ecuación de sustentabilidade.

A acuicultura está aquí para quedar, que ninguén o dubide. Axuda a paliar a sobrepesca nos caladoiros e achéganos alimento saudable e de gran calidade. Pero está en mans da ciencia profundar na investigación para achegar maior sustentabilidade aos procesos produtivos.

 

Máis de 30 voluntarias e voluntarios procedentes das provincias de Ourense e Pontevedra participarán nesta xornada de voluntariado forestal. Amigos da Terra con estas accións, ademais de contribuír a paliar os efectos dos lumes forestais, busca promover unha sensibilización e mobilización social que faciliten os profundos cambios na política forestal, imprescindibles para reverter o problema incendiario.

Amigos da Terra en colaboración co grupo local Vergasta e a CMVMC de O Tourón continua coas accións de rexeneración das zonas afectadas polos incendios forestais no monte comunal de Tourón (Melón) que estamos levando a cabo dende o outono do ano 2017 e que xa cumplimos mais dun ano. Durante os ultimos doce meses máis de 400 persoas voluntarias viñeron colaborando en diferentes actividades de restauración e reforestación forestal nos montes de Touron.

Nesta ocasión organizada para o próximo domingo 24, continuarase coas actuacións de recuperación nesta zona dos Montes de Tourón (Melón) realizaremos tarefas de restauración de solos, repoboación con especies autóctonas, recuperación árbores danadas e erradicación de eucaliptos e mimosas

Os traballos levaranse a cabo pola mañá do domingo 24 entre as 10.30 e as 15:00 h aproximadamente.

 

Hora chegada: 10:30 h
Punto de encontro: Tourón -Melón *(no enlace tedes as coordenadas)

*https://www.google.es/maps/place/42°15’57.2″N+8°13’33.2″W/@42.2659038,-8.2274497,400m/data=!3m2!1e3!4b1!4m14!1m7!3m6!1s0xd2f89f0b07ecf6b:0xf3e9472c9c7909b5!2s32410+Tourón,+Ourense!3b1!8m2!3d42.2663483!4d-8.227621!3m5!1s0x0:0x0!7e2!8m2!3d42.2659007!4d-8.2258914

Amigos da Terra celebra a aprobación da Lei Balear de residuos, que se posiciona como unha das máis ambiciosas de España e de Europa, e adiántase en moitas medidas á Directiva recentemente aprobada relativa aos plásticos dun só uso. A pesar da oposición que xerou o documento entre lobbys de envasadores e fabricantes de produtos de usar e tirar, estatais e europeos, a lei aprobouse con éxito e priorizando a protección ambiental e o residuo cero, fronte aos intereses e presións económicas.

Como medidas destacadas, establécese un obxectivo vinculante de redución do 10% en 2021, con respecto aos residuos xerados en 2010 e do 20% en 2030. Para acadar estes obxectivos, a lei propón a prohibición en dous anos dos principais produtos de plástico dun só uso como bolsas, envases, cápsulas de café, palliñas ou toalliñas. Ademais establece obxectivos de preparación para a reutilización, do 3% para 2025 e 5% para 2030 e deixa a porta aberta á reintroducción do Sistema de Depósito para os envases de bebidas.

Tamén é relevante a prohibición de produtos con microplásticos e nanoplásticos, así como os modelos non reutilizables ou recargables de chisqueiros, coitelas de afeitar, cartuchos e tóners de impresoras.

Con este documento aprobado, agora é o momento de iniciar a posta en marcha das súas medidas, para avanzar cara ao residuo cero, e reducir a elevada cantidade de plástico que afecta ao Mediterráneo, e outros mares e océanos. “Esta lei deberá ser un exemplo para seguir polo resto de Comunidades Autónomas como Galicia, e mesmo para as futuras normativas estatais, de maneira que a xeración e xestión de residuos no país poida cambiar a súa dinámica actual, e consíganse menores cifras de xeración de residuos e maiores porcentaxes de reutilización e reciclaxe, para dar así cumprimento ás Directivas Europeas, e reducir a problemática causada por incineradoras e vertedoiros no país”, declara María Durán, responsable da área de Recursos Naturais de Amigos da Terra.

Desde Amigos da Terra espérase que este tipo de normativas non sexan excepionais e noticia, senón que sexan as que predominen en todo o Estado, e así poidamos avanzar cara ao necesario residuo cero

No documento ‘Propostas de fiscalidade ambiental: avanzando cara a un mundo máis xusto e sustentable’, as organizacións Amigos da Terra, Ecoloxistas en Acción, Greenpeace, SEO/BirdLife e WWF propomos reformas concretas dos impostos actuaispara incorporar criterios ambientais e até 13 novos impostos que incentiven ou penalicen determinadas actividades, condutas e decisións dos axentes económicos (as empresas, os gobernos, as familias e as persoas individuais) segundo o seu impacto ambiental.

fiscalidade ecolóxica é un medio para incentivar cambios de comportamento que se consideran positivos desde o punto de vista ambiental. Ao mesmo tempo, dada a situación de desigualdade crecente na repartición da riqueza no noso Estado, debe facerse un esforzo suplementario para que o deseño da fiscalidade ambiental sirva para reducir esta brecha, facilitar os comportamentos sustentables ás clases menos favorecidas e garantir que os axentes económicos con maior impacto no medio ambiente sexan os principais contribuíntes ás arcas dos impostos verdes.

Por iso, as principais organizacións ecoloxistas presentan ‘Propostas de fiscalidade ambiental: avanzando cara a un mundo máis xusto e sustentable’, unha serie de propostas de fiscalidade ecolóxica, e solicitan ao Goberno central a posta en marcha dunha profunda reforma fiscal na que se integren estas medidas. O obxectivo é que a fiscalidade española achéguese ás dos países da nosa contorna (en termos de porcentaxe do PIB, ocupamos o posto 25 no ranking da fiscalidade ambiental da UE-28), para poder orientar o comportamento dos axentes económicos e contribuír á protección do medio ambiente e á mellora da xustiza social.

Do mesmo xeito é importante que a recadación obtida desta política fiscal sexa finalista e que se destine integramente a facilitar a transición ecolóxica e alcanzar un modelo socioeconómico acorde aos límites do planeta.

Reformar impostos como o IVE, o IRPF ou o Imposto sobre Sociedades para que primen actividades máis sustentables; as taxas sobre os hidrocarburos para penalizar aos combustibles máis contaminantes; gravar a xeración de CO2, disuadir da produción da enerxía nuclear; crear novos impostos como o da vertedura e incineración de residuos, sobre a caza, o consumo de praguicidas ou a extracción de auga subterránea; ou un imposto sobre a gandaría intensiva, que grave o impacto ambiental que provoca a xeración de xurros ou as emisións de metano, son algunhas das medidas que piden os grupos ecoloxistas. Tamén se inclúen reformas ecolóxicas en impostos municipais como o IBI ou a taxa de residuos.

Dada a situación de urxencia ambiental na que nos atopamos (cambio climático, perda de biodiversidade, aumento dos residuos e da contaminación química), esta reforma fiscal é urxente e deberá trasladar aos seus responsables os custos ambientais de determinadas actividades económicas impactantes ou o uso de produtos contaminantes, ademais de bonificar a realización de boas prácticas que leven externalidades positivas para o conxunto da sociedade e axudar a reducir desequilibrios sociais.

Por este motivo, as organizacións ecoloxistas esperamos que estas propostas sexan postas en práctica e completadas polas distintas administracións estatais, autonómicas e locais nas súas respectivas competencias e territorios, de modo que avancemos de modo decidido cara á sustentabilidade ambiental cunha maior equidade social.

Unha vintena de veciños de Touro visitan unha cooperativa en Manzaneda

En Marea Touro organizou unha saída ó concello ourensán para coñecer de primeira man o funcionamento da cooperativa Amarelante, na que a súa principal actividade consiste na recollida de castaña e posterior elaboración de produtos de alto valor engadido con esta materia prima (fariña de castaña, castaña seca, bica).
Afirman que esta cooperativa é un exemplo de aproveitamento do rural, e unha mostra máis de que é posible xerar emprego de calidade e fixar poboación a través deste tipo de iniciativas.
O obxectivo desta visita foi que a veciñanza coñecese en profundidade o funcionamento deste modelo de negocio, para logo poder trasladalo ó concello de Touro, no que se producen todo tipo de produtos agroalimentarios.
A marea de Touro denuncia o inmobilismo e a incompetencia do alcalde popular Ignacio Codesido, incapaz de presentar unha sola proposta ou idea para mellorar a empregabilidade no municipio.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies