SUNDAY 24 MARCH 2019

O Sindicato Nacional de CCOO de Galicia considera que os datos do paro rexistrado do mes de xaneiro de 2019 confirman a minoración do mercado laboral galego. A secretaria de Emprego, Maica Bouza, lamenta que, unha vez máis, Galicia comece o ano «á cola de España», circunstancia que atribúe á «fraxilidade do noso tecido produtivo», caracterizado pola estacionalidade e a precariedade.

Oficina do Servizo Público de Emprego na Coruña

Segundo a voceira de CCOO, Galicia medra e crea emprego precario, sobre todo en actividades estacionais de baixo valor engadido que dependen do calendario e da conxuntura económica. «En canto varía algún deses factores, o emprego creado desaparece, como aconteceu en xaneiro polo remate da campaña de Nadal».

A secretaria de Emprego de CCOO lamenta que en Galicia se estea consolidando este modelo precario, no que «mes tras mes, os postos de traballo creado teñen data de caducidade». É o que aconteceu en xaneiro, onde nove de cada dez contratos rexistrados foron temporais. «Isto provoca que Galicia non sexa un lugar atractivo nin para desenvolver un proxecto de vida nin para atraer investimentos empresariais. A continuada caída da poboación activa e os datos de captación de investimento así o indican», apunta Bouza.

En opinión da sindicalista, Galicia «precisa un proxecto de país». Neste sentido, considera que unha Estratexia de Dinamización Demográfica non resolve por si soa nin a caída de poboación nin o avellentamento dun territorio.

A secretaria de Emprego de CCOO propón outro modelo de desenvolvemento, que aposte por un tecido produtivo que non sexa obsoleto, que cree emprego de calidade, con servizos públicos para favorecer a conciliación persoal, familiar e laboral e mellorar a calidade de vida da cidadanía e con infraestruturas físicas e tecnolóxicas que o acompañen. «Persistir na actual política do Partido Popular converterá Galicia nun deserto empresarial e nun xeriátrico», conclúe Bouza.

Paro rexistrado

No mes de xaneiro subiu o paro rexistrado tanto en Galicia (5505 persoas paradas máis ca o mes anterior) coma na media estatal (83.464 persoas paradas máis). Non obstante, en proporción, a suba é maior na nosa comunidade (+3,25 %) ca na media do Estado (+2,61 %); tamén é superior á rexistrada un ano antes: un 3,25 % en Galicia fronte ao 2,63 % estatal. Polo tanto, o número de persoas en paro na comunidade sobe ata as 174.800 (75.186 homes e 99.614 mulleres); dese total, 8234 son menores de 25 anos.

Con todo, a caída da poboación activa maquilla as estatísticas do paro, xa que este mes se destruíu máis emprego (13.737 afiliacións menos á seguridade social) do que subiu o paro (5.505 persoas paradas máis). O paro rexistrado sobe máis nas mulleres ca nos homes (3702 paradas máis fronte a 1803 parados máis) e, por grandes grupos de idade, hai 376 persoas paradas máis menores de 25 anos (+4,78 %) e 5129 máis maiores desa idade (+3,18 %).

O paro rexistrado aumenta, sobre todo, nos servizos (5537 persoas paradas máis, un 4,86 %); na agricultura rexístranse 76 persoas paradas máis e na industria, 13 máis. Pola contra, baixa no colectivo sen emprego anterior (118 persoas paradas menos) e permanece case estancado na construción (só 3 persoas paradas menos).

En termos anuais, continua baixando o paro rexistrado: 15.086 persoas paradas menos ca hai un ano, o que supón un descenso do 7,94 % (fronte ao -5,49 % na media estatal). Malia esa evolución positiva, o descenso do paro tamén é inferior ao rexistrado un ano antes: un –7,94 % fronte a un –10,46 %

Contratación

En proporción, medrou máis o número de contratos indefinidos ca o de temporais tanto na comparación mensual como na anual. Con todo, a contratación está marcada pola precariedade: en xaneiro rexistráronse 82.401 contratos, dos que 74.203 foron temporais (o 90 % dos formalizados).

Afiliación á seguridade social

A afiliación media á seguridade social retrocedeu en Galicia e na media estatal, pero na comunidade autónoma diminuíu con máis forza: 1,37 % en Galicia fronte ao 1,08 % na media estatal. En xaneiro había 992.370 afiliacións á seguridade social fronte a 1.071.476 once anos antes. Perdéronse 13.737 afiliacións en relación co mes anterior e, por réximes, 11.518 afiliacións pertencían ao réxime xeral (–1,49 %), 1360 ao de autónomos (–0,64 %) e 860 ao do mar (–4,02 %).

En termos anuais, a ocupación segue avanzando en Galicia menos que na media estatal. Na nosa comunidade hai 18.909 afiliacións máis á seguridade social ca hai un ano, o que equivale a unha suba do 1,94 % fronte ao +2,94 % na media estatal.

Prestacións por desemprego

A protección contra o desemprego mantense en niveis baixos. En decembro de 2018 estaban rexistradas nas oficinas dos servizos públicos de emprego 155.188 persoas paradas con experiencia laboral, e só o 57,4 % percibían unha prestación por desemprego. Malia que no 2018 mellorou algo a calidade das prestacións por desemprego, as contributivas en decembro de 2018 aínda representan só o 47,5 % do total fronte ao 52,5 % das asistenciais

Así pois, a distribución das prestacións por desemprego segundo o tipo é a seguinte: 42.300 persoas percibían unha prestación contributiva (47,5 % do total), 39.179 un subsidio por desemprego (44,0 %), 7576 a renda activa de inserción (8,5 %) e 28 correspondían ao programa de activación de emprego.

MODEPEN e COESPE continúan a loita por unhas pensións dignas

Comisións de Portavoces e Organización

As cousas seguen igual, só uns pequenos avances. As nosas mobilizacións cambiaron un Goberno, moveron cadeiras, sacaron diñeiro de onde nos contaban que non había, fixeron aparecer formas un pouco máis agradables na política, pero no fondo todo segue igual. Á parte dos pequenos avances conseguidos o pasado ano e este en torno ao Índice de Prezos ao Consumo, hai pouco que contar.

Aínda por riba, o Sr. Presidente do Goberno, que empezou facendo declaracións moi prometedoras aos medios, descólgase o 28 de decembro cunha sonora inocentada aos case 9 millóns de pensionistas en forma de Real Decreto, imos, como Rajoy no ano 2.012, coa conxelación de efectos retroactivos.

O Goberno apraza 6 meses máis a decisión definitiva da revalorización das pensións de acordo co Índice de Prezos ao Consumo, máis coñecido polas súas siglas “IPC” ou “Custo da Vida” e parece ser que xa está prevista a negociación cos chamados “Axentes Sociais” para que esa subida non sexa de acordo co IPC, senón tendo en conta varios factores; o crecemento económico, os ingresos e gastos da Seguridade Social e o crecemento dos salarios. Dito doutro xeito, se non o remediamos na rúa, podémonos esquecer da revalorización por Lei da pensión co IPC Real O máis probable
será que as pensións empecen a perder poder adquisitivo a partir do ano próximo e mesmo volver á insultante subida do 0,25 do Goberno do PP e a aplicar o factor de empobrecemento, mal chamado de sustentabilidade, polo que se baixan as pensións por vivir máis tempo.

A outra inocentada deste decreto, a pensión mínima para persoas menores de 60 anos por incapacidade permanente total, foi modificada para non estar vinculadas ao salario mínimo que subiu un 22%, dependendo só do arbitrio do goberno e dos seus Orzamentos. Grazas á presión constante na rúa, grupos políticos do Congreso conseguiron tirar esta primeira decisión e agora, ao validarse o Decreto Lei, estas pensións subirán un 22% en 2019. Pero só hai garantía para este ano.

E, para rematar a inocentada, esquécese da promesa de equiparar o sistema especial de Empregadas de Fogar ao Réxime Xeral da Seguridade Social. Un compromiso que foi “torpedeado”, de forma continuada, polo PP desde o 2012, porque o pasado decembro finalizaba o período transitorio establecido para a devandita equiparación e agora, o Goberno do PSOE permite a emenda do PP: que a demora chegue ata o 2024.

Se as mulleres desexamos avanzar na equiparación de dereitos laborais e de seguridade social e proceder á ratificación do Convenio 189 da Organización Internacional do Traballo sobre traballo decente para traballadoras e traballadores domésticos, demandamos a derrogación nos Orzamentos Xerais do Estado, da moratoria o PP.

 

IMOS A QUEDAR QUIETOS?

Pois non Sr. D. Pedro Sánchez. Saiba vostede, por se non llo dixo ninguén, que España estivo crecendo o últimos dez anos de “crise ficticia” entre un 2,5 e un 3% de Produto Interior Bruto, ou sexa, a riqueza de todo o país, o que equivale a un incremento de 35.000 millóns de euros por ano. Saiba que España gasta en pensións un 11% do Produto Interior Bruto, mentres Francia gasta un 13,5% e Italia un 14,00%. Saiba que temos unha diferenza de menos por ingresos fiscais coa media da Unión Europea do 6% do Produto Interior Bruto, o que equivale a uns 80.000 millóns de euros menos de recadación. Saiba que o gasto social en España está 7% por baixo da media da Unión Europea. Saiba tamén que a evasión fiscal española leva acumulados en paraísos fiscais a friorenta de 457.000 millóns de euros, e a fraude fiscal rolda uns 90.000 millóns recoñecido polo propio Goberno. Iso por non mencionar a amnistía fiscal, as axudas á banca, ás autoestradas, as eléctricas ou o Castor, ou por non falar da enxeñería financeira de bancos e empresas do IBEX35 para eludir impostos, ou a corrupción que campou, e campa ao longo e ancho do país.

Saiba Sr. Presidente, que non abandonaremos a rúa mentres non nos ofrezan solucións. A primeira das cales ha de ser que a Pensión Mínima suba na mesma proporción que o Salario Mínimo Interprofesional. Pedímoslle valentía para realizar políticas sociais de verdade, non declaracións baleiras de contido aos medios de comunicación. Atrévase a  elevar a pensión mínima o 22% que subiron o salario mínimo, que as dúas cousas, pensión mínima e salario mínimo vaian xuntas. Se realmente quere vostede avanzar na boa dirección, habemos de chegar aos 1.084 € de mínimo vital que fixa a Carta Social Europea, para as pensións mínimas e non retributivas e para o salario mínimo interprofesional.

Por último, saiba Sr. Presidente que esta Coordinadora non abandonará a rúa ata que se nos admita como interlocutores sociais e podamos negociar unha reforma do Sistema Público de Pensións para o futuro. Un debate aberto a toda a sociedade. Porque demostramos que só as mobilizacións producen avances sociais, seguiremos:

INSISTIR PERSISTIR RESISTIR, NUNCA DESISTIR.

GOBERNE QUEN GOBERNE As PENSIÓNS DEFÉNDENSE.

 

Por Victoria Portas
Relacións Laborais
Experta en Seguridade Social


O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, ten unha memoria selectiva, oxalá algunhas puideramos ter a mesma memoria para esquencer certas cousas.

Recordémoslle que O Estatuto de Autonomía de Galicia data de 06 de abril de 1981, e que no seu título segundo xa sempre se reflexou “ Art 36: A Comunidade Autónoma galega poderá solicitar do Estado a transferencia ou delegación de competencias non asumidas neste Estatuto.

O PP estivo ao fronte da Xunta de Galiza ininterrumpidamente entre 1990 e 2005 e novamente volve a mesma con maioría absoluta en 2009 con Alberto Núñez Feijóo. Polo que o PP o fronte da Xunta de Galiza coincidiu co PP o fronte do Goberno de Madrid, entre 1996 e o 2004 con Aznar como Presidente do Goberno e dende o 2011 ata o 2018 con Mariano Rajoy a cabeza do PP.

E Xa fai máis de dez anos que non se piden tranferencias dende o Parlamento Galego, e éste xoves espertamos coa grata nova de que segundo o Sr. Feijoo Galiza ten “o mesmo dereito” que Cataluña e País Vasco a recibir competencias do Estado, parabéns un pouco de lucidez.

Pero só me cabe a reflexión de si o Señor Feijoo, está a falar  dun desexo seu e do PP Galego tras anos de inactividade e en contra do que apoia o seu partido en Madrid co Sr. Casado o fronte, ou si é unha cuestión de apretar a lexislatura do PSOE no Goberno de Madrid?

Dende aquí , igualmente  aplaudo que o Parlamento Galego levase a cabo dito xiro , pero debemos recordarlles a todos os partidos políticos que  forman parte do arco parlamentario que o único problema galego non son as competencias en materia de tráfico, nin o Corpo de Policía. Si ven é certo que debido as tasas de desemprego en cidades como Vigo ou  Pontevedra non só precisamos o traspaso da AP-9 senón a súa liberación da peaxe, unha das máis caras de todo o territorio español.

No noso país (2017) hai un 22.6% da poboación en risco de pobreza ou exclusión social, estamos a falar de 614.000 persoas entre os que  se atopan maiores, dependentes e menores.

Os galegos e galegas o pago da factura da luz e quecerse,  ponos nun dilema, pois ou comen ou quéntanse,  é posible a transferencia de dita competencia,  transferencia da tarifa eléctrica.

Para os galegos e galegas ter que facer fronte, o copago farmacéutico ou o pago de aqueles medicamentos fora das listas sanitarias son para eles un cargo máis enriba das súas debilitadas contas económicas, pidan transferencia de políticas sanitarias, e fagan fronte o pago dos mesmo que xa teñen a competencia.

E responsabilidade primordial do Goberno da Xunta de Galicia, sacar a mais de 3 millóns de galegos e galegas do limiar da pobreza, ten un Estatuto de Autonomía que yo permite e un pobo que o estamos a desexar.

Déixense de políticas baratas e escaparatismo e póñanse a traballar, os galegos e as galegas precisamos un goberno da Xunta que de verdade comece un estudio serio de demográfica e adecúe as súas políticas  a situación real do país.

Maduro no seu labirinto

Artigo de Daniel Seixo


“Cal vai ser o destino de América Latina? Eu non o sei, pero sei cal é o desafío. O desafío é: Imos converternos na triste caricatura do Norte? Imos ser como eles? A repetir os horrores dunha sociedade de consumo que está a devorar o planeta? Imos ser violentos? Imos crer que estamos condenados á guerra incesante? Ou imos xerar un mundo diferente? Imos ofrecer ao mundo un mundo diferente. Eu creo que ese é o desafío que temos exposto. E por hoxe somos, a verdade, caricaturas bastante tristes. De modos de vida que se nos imponhen desde fóra. Estamos gobernados por sistemas de poder que cada día convéncennos que ‘non hai virtude máis alta que a virtude do papagaio’, que ‘non hai habilidade comparable á habilidade do mono’. O papagaio, o mono, os que imitan: os ecos de voces alheas.”

Eduardo Galeano


“Un home que posterga a súa elección, terá necesariamente a elección feita para el polas circunstancias.”

Hunter S. Thompson


“Venezuela non será colonia norteamericana nunca máis.”

Hugo Chávez

Unha vez máis os tambores de Washington retronan sobre as rúas de Caracas, sons afastados, pero estruendosos e ameazantes ao verse instantaneamente apoiados polas mans de quenes hoxe xa non escatiman en medios á hora de facerse co control da súa nación, aínda que este venha baixo o ditado dos Estados Unidos. A ninguén se lhe escapa a estas alturas que a situación en Venezuela permanece tensa desde fai tempo, ó bordo da guerra civil quizais. Un desenlace tráxico que tan só parece poder evitarse grazas á actitude acougada e democrática dunhas forzas armadas bolivarianas guiadas e formadas baixo o espírito do chavismo. E é que ata o momento e a pesar dos repetidos intentos por crear numerosas tramas que demostrasen ó pobo e á comunidade internacional o contrario, as FANB parecen permanecer leais ao goberno de venezolano.

De nada serviu o Proxecto de Lei de Amnistía aprobado polo Parlamento de Venezuela e dirixido ós funcionarios e militares que se puidesen sentir tentados a desbancar a Nicolás Maduro, a pesar dos continuos chamamentos da oposición venezolana, ningún actor militar parece disposto a derrocar ao goberno por medio das armas. Os tempos do ruído de sabres e os paseillos militares pola capital, para marcar o ritmo político e económico da nación, parecen xa pasados e iso é algo ao que a burguesía venezolana non parece lograr adaptarse.

Poderiamos neste pequeno espazo volver a vista atrás, para repasar a serie de acontecementos que nos levaron ata o punto exacto no que Juan Guaidó decidiu declarase en plena rúa presidente interino de Venezuela e un disparate semelhante foi reconhecido por Estados Unidos, ademais de por diversos gobernos latinoamericanos de signo conservador. Pero para aforrar tempo e esforzo, vou remitir o lector a algún dos meus artigos previos sobre o país nos que se analiza a derívaa política en Venezuela, por tanto pasarei neste caso a centrarme nos acontecementos máis inmediatos e na clara hipocrisía presente nos mesmos.

Trump, Bolsonaro, Macri, Aznar, Felipe González, Pablo Casado, Albert Rivera, Santiago Abascal…, a lista de políticos que tardaron apenas uns minutos en reconhecer a Juan Guidó como presidente lexítimo de Venezuela é extensa ademais de esclarecedora. Pouco Importa que o senhor Aznar ou o senhor Rivera se pasaran medio ano tachando de golpista ao pobo catalán, Pedro Sánchez, Quim Torra ou a calquera que non pensase como eles, nin que os vínculos económicos de Felipe González cá oposición venezolana sexan tan obvios que produza vergonha alhea ver ó “velho socialista” falar de democracia para xustificar un golpe de estado. Tampouco parece importar demasiado que os patrioteritos de Vox ou o Partido Popular apoien a descarada inxerencia estranxeira nun país soberano, nin que Macri ou Bolsonaro sexan o claro exemplo dos males da contraofensiva do neoliberalismo na rexión. Cando Trump ao mando do Imperio deu o primeiro toque de corneta, as botas militares do mundo cadráronse e non existiu espazo, nin tempo, para o debate: o pobo venezolano contemplou incrédulo como gran parte do mundo Occidental lhe arrebatou a súa soberanía para impoñerlhes un presidente ó que ninguén votou. Cá lata que nos deron aquí moitos por iso mesmo con Sánchez.

Dá igual se a Constitución venezolana fala da necesidade de que o presidente faleza, renuncie ou sexa declarado incapaz por padecer unha enfermidade ou estar ao bordo da morte para que un presidente interino asuma o cargo, do mesmo xeito que lhes importa ben pouco que unha vez comezado o mandato presidencial debese ser a Vicepresidenta Delcy Rodríguez quen asumise a interinidade do Goberno nese caso. A oposición venezolana montou todo este espectáculo porque se sabe apoiada pola administración norteamericana e probablemente Trump montase todo este espectáculo porque se sabe cada vez menos apoiado polo seu pobo, especialmente por un colectivo latino que na súa maioría tampouco garda demasiadas simpatías por todo o relacionado co chavismo. Se vostedes poden chegar a odiar aos taxistas ou aos estibadores por un par de matinais políticos, tampouco se estranhen demasiado cando os migrantes latinos odien aos gobernos máis progresistas do continente, ó final a maioría dos seus medios pertencen ó patrón e son demencialmente reaccionarios no seu contido.

E ante esta situación atopámonos ante un presidente lexítimo ó que o seu pobo elixiu e a comunidade internacional repudia e cun senhor ó que Estados Unidos e CIA apoian pero ó que ninguén en Venezuela votou. O lóxico sería que a comunidade internacional condenase o sucedido hoxe en Caracas como un golpe de estado, esperar a que o goberno venezolano detivese aos golpistas e renovar a actividade política no país dunha maneira sosegada e dialogante entre diferentes sectores sociais. Iso sería o lóxico, pero non sucederá tal cousa.

Os escenarios que se abren son de xeito evidente complicados para o goberno de Nicolás Maduro. No melhor dos casos superará un novo intento de golpe de estado, pero a súa imaxe permanecerá danada, achegando o golpe definitivo un pouco máis. Os venezolanos están moi cansos e a pesar de reconhecer as mans yankees tras gran parte dos seus males, a paciencia do estómago ten un límite por firmes que sexan os principios. O goberno bolivariano precisa dar un golpe de man e comezar a corrixir serias disfuncións que achandan o caminho á oposición, non basta con xestionar uns recursos cada vez máis escasos, senón que é hora de crear tecido produtivo e reverter en profundidade as dinámicas capitalistas que lexitiman e apoian ó poder oligárquico en Venezuela. Chávez levou a cabo unha revolución necesaria no país, pero hoxe é tempo dunha nova revolución de base en Venezuela. No peor escenario, a oposición aguantará o pulso o necesario para xerar un grao de violencia suficiente para que as FANB ou un goberno estranxeiro tome partido na crise política aberta. Calquera escenario de derrocamento do poder popular en Venezuela parece hoxe inevitablemente destinado a recuperar o golpe de temón da dereita no país. Non debemos esperar da oposición venezolana o sentido de estado que tivo Hugo Chávez cando vendo fracasado o seu golpe fixo un chamamento aos mandos militares leais e á poboación para deponher as armas e entregarse. A amálgama política que é hoxe a oposición do país tan só ten un nexo en común, o seu odio visceral ao chavismo e a súa adscrición de clase. Os mortos dun conflito bélico con toda probabilidade non recaerán de forma maioritaria nas acomodadas urbanizacións caraquenhas, senón nos cerros, alá onde o diñeiro pode comprar a novos sicarios que pouco ou nada saben da política nacional.

Venezuela é un escollo demasiado incómodo para os Estados Unidos e para o proxecto económico neoliberal, un desafío resistente e testarudo que non pode seguir servindo como exemplo ante os cambios inminentes que se avecinhan a nivel global. A dereita internacional comprendeu inmediatamente o significado do golpe de estado que se produciu hoxe, as súas filas souberon actuar ao unísono, mentres na esquerda progresista de medio mundo e os seus líderes continúan asumindo como lexítimo que calquera gobernante que desagrade ó Tío Sam poida ser derrocado a condición de que os avións non cheguen a bombardear unha vez máis La Moneda.

Vacilar ante a imposición do relato da dereita, supón hoxe o maior suicidio político da esquerda. Non estamos a discutir as debilidades ou as fortalezas do goberno de Nicolás Maduro, nin comparando o actual período político de Venezuela cá era Chávez, o que agora toca é ponherse ó lado da democracia e do pobo venezolano quen xa expresou a súa vontade nas urnas en innumerables ocasións. Resulta indecente entrecolher a inxerencia estadounidense ante todo o que está a suceder cando o senador Marco Rubio anunciara o golpe con 24 horas de antelación, resulta insultante falar de diálogo nun conciso tuit cando o teu partido chegou a presentar á revolución bolivariana como unha revolución irmá… Pero que esperar dos mesmos medios que tacharon ao Euromaidán de revolución democrática ou dos políticos que tras abrazar aparentemente ao chavismo renegaron tres veces do mesmo premidos pola dereita durante o transcurso dunha comisión de investigación que nada tinha que ver con Venezuela.

Juan Guaidó autoproclamouse presidente de Venezuela na rúa, nun acto non demasiado multitudinario, para inmediatamente saír correndo á embaixada de Colombia, un país no que foron asasinados preto de 120 líderes sociais baixo o mandato de Iván Duque. Estados Unidos ameazou cunha intervención militar unilateral en Venezuela mentres acusa a Rusia de acumular inxerencias na política global. Israel continúa bombardeando Siria á vez que a administración Trump impón ó país novas sancións sen que ningún organismo internacional levante a voz por iso. Miles de migrantes cruzan as fronteiras fuxindo da miseria sen que unha soa potencia mundial diga que a situación é insustentable…. Benvidos á política tras a caída do muro, benvidos ao inminente inicio do fin da pax romana do capitalismo.

O conde de Vistalegre

Daniel Seixo


Hai punhais nos sorrisos dos homes; canto máis próximos son, máis sanguentos.

William Shakespeare


A hexemonía móvese na tensión entre o núcleo irradiador e a sedución dos sectores aliados laterais. Afirmación – apertura.

Iñigo Errejón


“Et o teu Brute?, entón caia César”

William Shakespeare


Moitos eran os que ata hai pouco, pensaban que a nova política que supostamente representaba Podemos, sabería aparcar as súas diferenzas tras aquel famoso e polémico congreso de Vistalegre II no que Pablo Igrexas derrotou sin tutelas, ni tu tías, ó desafío directo do errejosnismo.

Cá obtención dun 89% dos votos, o control da secretaría xeral e gran parte da dirección do partido, a vitoria de Pablo Iglesias parecía de xeito evidente esmagadora, pero ou ben por buenismo ou por puro pragmatismo, o renovado líder da formación morada decidiu deixar vivo ao inimigo. Confiou en que aínda podería rescatar a Iñigo Errejón como companheiro e como aliado, unha decisión que finalmente o tempo demostrou claramente equivocada.

Nin ese primeiro desafío interno, nin o frustrado golpe de estado de Carolina Bescansa ou as continuas punhaladas na prensa da contorna de Iñigo Errejón, pareceron lograr que Iglesias se decidise por dar un golpe de man para lograr parar ditos movementos, todo ata que finalmente o líder de Podemos viu transformada a capital do estado espanhol nun novo Desembarco del Rey para o seu partido.

O anuncio de Iñigo Errejón de renunciar á marca Podemos para sumarse a unha candidatura á Comunidade de Madrid, focalizada a través dunha alianza con Manuela Carmena, non só foi nas súas formas unha clara ruptura da disciplina de partido, senón supuxo no seu conxunto a clara escenificación do asasinato de Julio César por parte do errejonismo.

Cun partido electoralmente á deriva e un líder cada vez máis desgastado, a decisión do candidato designado por Podemos á Comunidade de Madrid de primar a marca Más Madrid por riba do nome do seu propio partido, supón sen ningunha dúbida unha clara acusación directa ante a militancia contra o rumbo tomado pola dirección de Pablo Iglesias.  Hoxe xa non parece existir espazo para a convivencia pacífica entre os dous grandes nomes de Podemos. A paz tensa deu paso definitivamente a unha guerra declarada na que os votantes do partido do cambio e o conxunto da esquerda parlamentaria do estado espanhol tenhen moito que perder e moi pouco que ganhar.

A nova política asume unha vez máis as cainistas disputas da política tradicional, cá excepción de que neste caso o errejonismo camufla a súa traizón nunha suposta chamada a superar a lóxica de partidos. Un chamamento que máis ben parece exhortar ós afiliados de Podemos a superar a ideoloxía ou o compromiso da militancia, para simplemente confiar nun líder ou unha marca oca, sen un claro proxecto alternativo que realmente xustifique unha ruptura como esta a escasos asaltos para o final dun combate de suma importancia para a cidadanía madrilenha.

Atopámonos ante unha traizón televisada, unha disputa entre amigos que levou á descomposición dun partido político tras continuadas rifas públicas no comedor universitario transformado hoxe no parlamento e unhas formas finais máis próximas ó capricho que ó que un podería esperar da alta política.

Pase o que pase de aquí ao enfrontamento final nas urnas, Iñigo Errejón deberá responsabilizarse do cisma aberto na “nova esquerda” madrilenha e no estado espanhol. Unha ferida que nunha primeira olhada non parece responder tanto a profundos debates ideolóxicos, senón ó mero electoralismo e a loita polo poder interno en Podemos.

Tras catro anos, un podería pensar en toda a rabia e ilusión malgastada nun proceso que remata cun Iñigo Errejón próximo, senón xa en caminho, ós postulados do PSOE e un Pablo Iglesias ata agora líder dun partido que ben poderia ser hoxe a Esquerda Unida de sempre. Resulta complicado atopar en todo este proceso un caminho de cara a un novo modelo de sociedade, un caminho de cara a un vitoria fronte ó avance da dereita máis reaccionaria dos últimos tempos. Unha vez máis, a división interna supón unha adicción para a esquerda.

Tan só o tempo aclarará as verdadeiras razóns do xóven Iñigo.

Para loitar contra unha dereita unida, unha Fronte Popular

Víctor Arrogante

Dada a nova situación derivada do acordo das dereitas para gobernar en Andalucía, é necesario que os partidos da esquerda política e ideolóxica, as organizacións republicanas e os sindicatos de clase se unan para respostar ao que vén. Hai quen vaticina que a situación andaluza extenderase por España, sen pasar moito tempo; nas próximas eleccións municipais, autonómicas e europeas e quen sabe se nas próximas eleccións xerais podería ocorrer o terremoto. Temos que mandar un SOS para a democracia uníndonos nunha Fronte Popular.

Logo dos resultados en Andalucía, os medios, ao servizo do poder, trocaron o discurso influindo na opinión de millóns de persoas, que cambia a orde das súas preocupacións. Se o poder económico se sentíu contra as cordas cando apareceu Podemos, agora séntese satisfeito coa aparición da ultradereita, unida á dereita de sempre, que por non perder o sitio radicalízanse nunha posición de involución. Porque non nos deixemos enganar; Vox non “colou” nada ao PP, todo foi unha manobra e Ciudadanos estaba no xogo, a pesar do que queren vender agora. As tres formacións representan a dereita española unida.

O meu amigo Pepe Fernández, director de @confidencialand, ten razón cando di que “Un banco espíando e investigando a metade do país dende as alcantarillas e fóra da lei, pero o que realmente preocupa é o que fan 12 deputados fronte a 97 nun parlamento rexional”. Pero non é menos certo que, precisamente por iso, Vox converteuse nun perigo, xunto cun PP en retroceso, a pesar de que gobernará a Andalucía co seu peor resultado, e un Ciudadanos que se mantén, ollando a outro lado para tocar poder.

A dereita en España dominou históricamente os resortes do Estado. Dende o final da guerra en 1939 e ata o día de hoxe non deixou de estar no poder. Controlou a transición cara á democracia; permaneceu no poder económico durante os gobernos socialistas e agora, sen complexos, pretenden regresar ao estado totalitario franquista. O maior problema político que padecemos segue sendo o legado do réxime franquista, que dominou os designios do pobo, a través das políticas antisociais e represivas desenvolvidas polos gobernos do PP. Herdou as institucións e a súa forma de ser e de actuar, porque son os mesmos e continúan no afán por facelo.

Fronte a unidade representada pola dereita, en defensa dos seus intereses patrimoniais e ideolóxicos, os partidos da esquerda caracterizáronse por marcar as súas diferenzas. Isto en si mesmo non é negativo, é favorable para fortalecer os debates e atopar, a través da razón, as ideas que levan a superar a situación de inxustiza que carga no lombo a clase traballadora. Tamén é certo que esta desunión provoca que a dereita de permaneza no poder e así alcanzar os seus fins. A división da esquerda ten unha longa historia, que xa se manifestou durante a guerra civil, coas loitas entre comunistas, anarquistas e socialistas. Hoxe, mentres o PP se arrexunta nun amplo espectro, con liberais, demócrata-cristiáns, conservadores, franquistas e coa extrema dereita; a esquerda aínda está dividida e no peor dos casos, enfrontados.

Un compoñente esencial do pensamento de esquerdas é a súa actitude crítica (Augusto Klappenbach). A esquerda cuestiona o poder, mentres que a dereita dedícase a xustificar a orde social, dirixindo os seus esforzos para defender o sistema establecido ou reformalo para a súa continuidade. A vocación ética, de crítica rigorosa, é común na esquerda, ata o punto de virar contra ela. Segundo Max Weber, a ética das conviccións adoita aplicar os principios morais de forma absoluta, ignorando as consecuencias que causa o comportamento. Ás veces, esquecendo que o obxectivo da acción política é a transformación da realidade inxusta e que a función das ideas e principios é facela posible.

O 7 de xaneiro de 1936, o presidente da Segunda República, Niceto Alcalá Zamora, decretou a disolución das Cortes e convocou eleccións para o 16 de febreiro, que gañou a Fronte Popular; unha coalición electoral formada polos principais partidos republicanos. Foron as últimas eleccións durante a República e outras non foron realizadas outras ata 1977, despois da morte de Franco. O primeiro goberno da República en 1931, buscou modernizar o país e promover a xustiza social. Nada foi fácil; tan grande era a oposición da dereita capitalista e cacique, xunto coa da Igrexa Católica, que deron un golpe de Estado que provocou unha guerra; eles gañáron coa axuda do capital internacional, a Italia fascista e a Alemaña nazi. Crearon un estado totalitario que mantiveron durante corenta anos e que hoxe algúns herdeiros pretenden retomar.

Para Frei Betto, ser de esquerda, é apostar polos pobres, indignarse pola exclusión social, inconformarse con calquera tipo de inxustiza ou, como dixo Bobbio, “considerar a desigualdade social como unha aberración”. Pola contra, estar á dereita é tolerar a inxustiza, considerar os imperativos do mercado sobre os dereitos humanos, enfrontar a pobreza como incurable, coa crenza de que hai persoas e pobos intrinsecamente superiores aos outros inferiores.

De estas ideas xurden todas as demais. O socialismo, o ecoloxismo, o comunismo, o anarquismo, o feminismo, o pacifismo, o igualitarismo, o patriotismo progresivo ou a doutrina social cristiá son diferentes ideoloxías, todas respectables e decisivas, que nos levan á defensa das ganancias sociais, loita pola educación e saúde pública, a resistencia aos desaloxos, a conciencia de xénero, a loita contra a austeridade ou a defensa da nosa soberanía contra os poderes financeiros transnacionais. Toda esta diversidade, fronte a un inimigo común, a dereita unida.

O pobo, representado nas organizacións republicanas, de esquerda e sindicalista, foron capaces de formar unha Fronte Popular en 1936, podendo deixar a salvo os principios particulares da súa doutrina, concordando cun plano político común para servir como base para o coalición no concurso electoral e de norma goberno, que se desenvolverían no caso da vitoria. No Manifesto “declarar á opinión pública as bases e os límites da súa coincidencia política” e ofrecense á consideración dos restantes organizacións republicanas e dos traballadores, debe considerar conveniente integrado no bloque republicano e á esquerda, eles terían que loitar contra a reacción nas eleccións xerais ás Cortes. A conspiración da dereita reaccionaria e do golpe de estado contra a lexitimidade da República foi posto en marcha axiña que se formou o goberno de Azaña. Políticamente era antidemocrático; legalmente inconstitucional; socialmente conservador e tradicionalista; espiritualmente clerical; ideoloxicamente totalitario; económicamente capitalista; militarmente absolutista; e moralmente inhumano.

Habendo superado isto, cunha memoria viva do que pasou e reivindicando que a Memoria Histórica e os dereitos das vítimas sexan respectados, a esquerda debe suavizar a enemistade entre eles e atopar o ideal que os une. Non me refiro aos pactos económicos de salvación, que veñen consolidar e legitimar as políticas antisociais e represivas. Refírome a acordos que fortalecen a xustiza social, a igualdade ea solidariedade. Debemos virar a páxina de disputas históricas e navegar xuntos cara á vitoria final, baixo o eslogan universalmente válido: “traballadores do mundo, unídevos“.

Como recorda Carlos Hernández Pezzi, “a esquerda debe xurdir da perplexidade, rearmarse coas ideas“, se quere afrontar os retos que lle esperan. Para o grupo Para a unidade da esquerda, a esquerda sempre defende os valores do progreso, é dicir, a liberdade, a igualdade eo benestar. Neste tempo novo e despois do que se viu nas eleccións en Andalucía, a unidade ea mobilización da esquerda é máis necesaria que nunca. Propón apoiar en cada territorio as candidaturas aprobadas pola esquerda que teñen máis probabilidades de derrocar o dereito agora inclinado cara ás posicións radicais patrocinadas pola extrema dereita.

Poderá haber alguén con medo de usar o término Fronte Popular, polo que significaba na historia, e prefiren outro. Calquera que sexa o término, hoxe coma onte, a necesidade, razón, dignidade e xustiza social esixen que a desigualdade desapareza e este debe ser un obxectivo común. Hoxe máis que nunca, é necesario un Fronte Popular contra a dereita reaccionaria unida, que sempre estivo aquí, pero que agora da a cara.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies