SATURDAY 20 APRIL 2019

A pobreza ten cara de muller: A desigualdade no mercado laboral

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen
Javier F. Ferrero. Director de Contrainformación e Nueva Revolución. Codirector de Encontro

A Seguridade Social eliminou todos os sesgos explícitos por cuestión de xénero e adoptou a mesma fórmula para os homes e para as mulleres no cálculo da prestación, polo que poderíamos chegar a pensar que homes e mulleres teñen os mesmos dereitos laborais.

Lamentablemente, as mulleres atópanse con maiores impedimentos na súa cotización á Seguridade Social. As mulleres traballadoras presentan traxectorias laborais máis curtas, suman menos días de cotización e bases de cotización máis baixas, acceden a traballos peor remunerados e, aínda, o motivo principal da maior descontinuidade da súa traxectoria laboral garda relación co abandono do emprego nas idades asociadas coa maternidade e o coidado dos fillos. No caso dos homes, a súa saída do mercado laboral ten lugar sobre todo en idades asociadas á xubilación. Esta diferenza na cotización por xénero produce o que se denomina “fenda de xénero”.

Segundo se indica no último informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, na actualidade dita fenda sitúase a nivel estatal en 37,35%. As mulleres perciben pensións de case 6000 euros anuais menos que os seus compañeiros homes.

O escrito de Modepen indica que esta fenda de xénero deriva en que, na práctica, os homes e as mulleres asumen distintas responsabilidades de ámbito familiar. A lóxica que se substrae do Sistema Público de Pensións é que premia a quen non se encontrou na tesitura de interromper a súa traxectoria profesional por atender á súa familia, penalizando así ás mulleres que son, na súa maioría, as que se dedican a un Traballo de marcado interese xeral e social.

O texto do Movemento lanza unha pregunta clave: se sobre as mulleres van continuar recaendo dun modo maior todo o traballo de coidados, como se evitará a toma de permisos/licencias, os traballos eventuais ou a tempo parcial que definen o emprego da muller? Non está o sistema potenciando un comportamento e ao mesmo tempo castígao despois?

Segundo a Resolución do Parlamento Europeo de xuño de 2017, a fenda de xénero é un reflexo da gran cantidade de desigualdades que experimentan as mulleres ao longo da vida e na súa carreira profesional, polo seguintes motivos que expón COESPE no seu informe:

  1. A fenda salarial: As mulleres menos remuneración =menos cotización = menos pensión.
  2. A modalidade contractual. Contrato parcial: case 70% de mulleres (menor estabilidade / menor cotización / menor pensión). Todo isto motivado pola conciliación familiar, coidado de fillos e fillas, das persoas maiores ou dependentes.
  3. A segregación ocupacional. Actividades de coidado, menos prestixiadas social e valoradas economicamente.
  4. A economía mergullada e o traballo no medio rural. Sectores ocupados na súa gran maioría que condenan á pobreza no presente e no futuro.
  5. Certas actividades con normativa específica. Empregadas do fogar
  6. Limitacións na promoción profesional. O teito de cristal: non promoción = non aumento de salario = non aumento cotización.
  7. Carreiras de cotización máis curtas. Interrupcións e saídas do mercado laboral: fillos, coidados familiares. Decisión voluntaria ou circunstancial?
  8. Medidas de conciliación vida laboral e vida familiar. Cobertura de cotización só dous primeiros anos. O 50% de redución horario laboral no 3º e 4º anos. Consecuencias negativas en futura xubilación ou incapacidade permanente.
  9. Coidado de familiares, só 1 ano.
  10. Cómputo de beneficios, se se suman (maternidade, coidado familiar) só 5 anos en total.

Do informe de Modepen pode extraerse como necesario, pois, cambiar a organización social para que todas as persoas, incluídas todas as mulleres, poidan manterse nos seus postos de traballo a tempo completo de maneira continua. Isto concederalles ingresos, dereitos laborais e pensións dignas, suficientes e en igualdade.

Nove presos foron executados en Exipto acusados ​​de matar a Hisham Barakat, o ex fiscal do país africano, en 2015. Os homes foron declarados culpables nun xuízo cheo de dúbidas e de testemuños de torturas e ameazas para lograr as confesións.

Os nove homes pertencían a un grupo de 28 condeados á morte polo homicidio do fiscal nun atentado cometido no Cairo en xuño de 2015. As autoridades exipcias arrestaron máis tarde a estes homes, acusándoos de formar unha célula militante cuxo obxectivo era asasinar ao principal fiscal.

Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali (de esquerda a dereita) declararon ante un tribunal en 2016.

Nun vídeo do xuízo de agosto de 2016, Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali dixeron nunha audiencia dun tribunal exipcio que foran presionados para confesar un crime que non cometeran e que os seus corpos aínda tiñan marcas de tortura.

O- Ahmady, un estudante de tradución de 23 anos na Universidade da o- Azhar, dixo que foi torturado durante 12 días antes de ser obrigado a grabar un vídeo no que dixo que participou no asasinato de Barakat.

Youssef, de 25 anos, un ex alumno da Universidade da o- Azhar, dixo que foi sometido a “as formas máis brutais de tortura” durante os seus interrogatorios. “Vendaronme os ollos, colgáronme da porta, boca abaixo, durante sete horas consecutivas e electrocutaronme en áreas sensibles do meu corpo”, dixo á corte. Youssef dixo que perdeu a capacidade de ver co seu ollo dereito como resultado da tortura.

Ali, un estudante da Universidade Zagazig de 24 anos, dixo que despois do seu arresto o 25 de febreiro de 2016, foi ameazado cun coitelo dentro do camión de seguridade que o transportou á sede de Seguridade Nacional en Zagazig, unha cidade na gobernación do baixo Exipto de Sharqeya. Dixo que lles contou aos oficiais que o arrestaron que se lle someteu a unha operación de xeonllo antes de ser arrestado. A pesar diso, dixo que foi electrocutado nesa parte específica do seu corpo, así como na súa rexión xenital e na súa cabeza. “Dixéronme que farían dano aos meus pais”, díxolle ao xuíz.

En xullo de 2017, un tribunal exipcio confirmou as condeas á morte de 28 dos acusados, tras un xuízo denunciado por grupos de dereitos humanos que se baseaba en “probas contaminadas pola tortura”.  Os homes tentaron apelar a sentenza de morte en 2018 que fora denegada polo Tribunal de Casación. Entre os homes condenados á morte, 13 homes foron condenados in absentia, e un deles foi devolto a Exipto desde Turquía á forza en xaneiro.

En reacción á noticia, a directora de campañas de Amnistía Internacional para o Norte de África, Najia Bounaim, afirmou que “executando a estes nove homes hoxe, Exipto demostrou un absoluto desprezo polo dereito á vida.”

Bounaim engadiu que “os responsables do atentado no que morreu o fiscal xeral de Exipto merecen ser castigados, pero executar a uns homes que foron declarados culpables en xuízos embazados por denuncias de tortura non é xustiza, senón unha evidencia da magnitude á que chega a inxustiza no país.”

“Estas execucións demostran ás claras que o goberno cada vez fai máis uso da pena de morte, e elevan a 15 a cifra de condeas á morte levadas a efecto nas últimas tres semanas. As autoridades exipcias deben deter urxentemente esta sanguenta onda de execucións das últimas semanas, nas que reiteradamente executaron a persoas tras xuízos manifestamente inxustos.”, sinala a responsable no norte de África de Amnistía Internacional.

“A comunidade internacional non debe gardar silencio ante esta escalada de execucións. Os aliados de Exipto deben adoptar unha postura clara condenando publicamente o uso polas autoridades da pena de morte, máximo expoñente de pena cruel, inhumana e degradante.”

As mulleres de MODEPEN presentan o informe “A pobreza ten cara de muller”

As mulleres do Movemento Galego en Defensa das pensións públicas, pertencentes a  Coordinadora Estatal en Defensa del Sistema Público de Pensións (COESPE), dan a coñecer o Informe “A pobreza ten cara de muller”, informe-reivindicación que será presentado aos diferentes partidos políticos mediante o seu rexistro en diferentes institucións tanto locais, como autonómicas, como estatais.

Reinvindicamos que estando no século XXI, os recortes en sanidade, servizos sociais, educación, e dependencia que levan a cabo os diferentes gobernos, non poden seguir recaendo nas costas das mulleres.

As mulleres seguimos realizando as tarefas domésticas e senón os sustituimos pola contratación do servizo doméstico que tamén se leva a cabo por un 95% mulleres, e que como traballadoras se nos nega o recoñecemento do traballo no Estatuto dos Traballadores e na Constitucion Española, desoíndose así tamén o art    da OIT.

Levamos a  cabo as tarefas de coidados e de conciliación, facéndonos cargo de todas esas responsabilidades para cubrir as necesidades básicas da vida, renunciando a vidas laborais longas, a proxectos e desexos profesionais. Mudamos o noso ben polo ben dos que coidamos e criamos,  e logo eses gobernos que deberían recoñecer o noso traballo desenrolado, penalízanos castigándonos coas prestacións máis baixas do sistema, levándonos a unha precarización crecente.

Soamente podemos acceder a un mercado laboral  precarizado de contratos basura, temporalidade, xornadas parciais e mal pagados, a fenda salarial xa se sitúa nun 23% por igual traballo, traballando  “gratuitamente” 54 días ao ano .

Ésta situación non só nos repercute no presente senón que nos persigue o resto da nosa vida, se cotizamos pouco e mal , non temos dereitos a prestacións ( desemprego, subsidios) e si accedemos a eles son por cuantías de subsistencia, a medida que vamos madurando as prestacións de incapacidade e xubilación as que podemos acceder dinnos que teñen na actualidade unha fenda dun 35.97%.

Na actualidade  mais de 1.5 millóns de mulleres en España perciben pensións por baixo dos 500 euros, sendo Galiza a penúltima, pola cola, comunicade con maior pobreza feminina. Un millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migaxas das pensións dos seus maridos. Tres de cada catro mulleres só poden acceder a unha pensión non contributiva. Aínda que vivimos unha media de 5 anos máis que os homes, o facemos en peores condicións de saude e con maiores posibilidades de acabar coma dependentes, pero imposibilitadas a hora de acceder a centros de maiores ou a medicamentos sanitarios gratuitos, levándonos así a vivir soas, sen atención e nuns niveis de pobreza moi considerables. BASTA XA

Esto tamén é desigualdade, esto tamén é violencia, esta é a VIOLENCIA ECONÓMICA que o sistema fai recaer sobre as mulleres.

Por elo todas as mulleres, pertencentes a Coordinadora Estatal en defensa das pensións, faremos oir a nosa voz éstos días ata o 8 de Marzo, informando en mesas informativas, charlas–debate, onde daremos a coñecer a situación que vivimos e as saídas que se deben levar a cabo, para que a incorporación da muller o mercado laboral sexa xusta e igualitaria, e que a vellez ou a invalidez non se convirtan nunha situación de precarización e pobreza.

É o Estado o que ten a responsabilidade de garantir o dereito para coidar, ser coidado e  autocuidarse a través de políticas específicas.

Os buitres voan sobre a Seguridade Social

Por Victoria Portas
Relacións Laborais e Experta en Seguridade Social. Comisión Legal COESPE/Modepen


Que si a Seguridade Social non é sostible, que si as pensións non se  poden subir por IPC, que si cada vez somos máis e máis maiores, que si non aportamos o necesario para cubrir todas as prestacións,… Pero si a Seguridade Social está tan mal e ingresa tan pouco, cómo a banca está como buitre no deserto esperando a súa recompensa, cómo a patronal apoia medidas, que teóricamente non lles inflúe?

 

Si alguén ten un gran interés de que nos creamos que o Sistema ten unha débeda, esa é a BANCA, ela sí que ten un gran interés no xogo, poderíamos decir que ten en xogo 123.584 millóns de euros en cotizacións sociais de traballadores e empresas que se ingresarán na Seguridade Social no exercicio 2019. Ese é o tesouro o que non queren renunciar e utilizarán toda a influencia política precisa para conseguir a súa meta.

Na Comisión Europea liderada pola dereita europea están levando a cabo o Regulamento do Producto Paneuropeo de Pensións, e en España  intentando impulsar dende dentro da mesa do Pacto de Toledo os famosos EPSV vascos ( dos que vos contarei outro día) e/ou os que todos coñecemos  como planes de pensións de empresa, (acordos empresariais ou sectoriais entre empresas e traballadores).

Os pláns de pensións de empresa, non son máis que un desconto na súa nómina mensual que se acumula nunha bolsa de aforro individual que pertenece a cada traballador. É decir, cuantías que a empresa restará do salario dos traballadores, xa enormemente mermado por culpa da Reforma Laboral do 2012,a cal non se poden negar pois será marcada según negociación colectiva e  introducirá en un Plan de Pensións  xestionado por unha entidade financeira que non ofrece  ningún tipo de garantía ao traballador/aforrador pero polo cal as empresas normalmente reciben a cambio algún tipo de bonificación fiscal, e moito mellor  canto máis aposten por plans privados de renda variable.

Incluso dase a paradoxa, de que a quebra de ditos productos produce a pérda total do aportado por parte do traballador  e pola contra o lucro, sin escrúpulo, de empresarios e banqueiros, como sucedeu co caso Maxwell, que en 1995 roubou 400 millóns de libras dos fondos de pensións financiados polas empresas das que era dono, é decir unha bancarrota empresarial lucrativa.

Casos que se ocultan pois non se quere dar unha solución ao sistema que non sexa a de beneficiar ao capitalismo, aos plans de pensións privados  en contra do sistema máis seguro que é o da Seguridade Social pública donde o Estado é garante de ditas prestacións.

Señores políticos, as pensións non son unha deuda, e por elo non xeneran intereses, non xeneran déficit, nin hai que devolvérlla a ninguén. As pensións e as prestacións nun Estado de Benestar Social son un DEREITO, e como tal Estado Social e democrático non vamos a faltar nunca ao art 25.1 da declaración universal de dereitos humáns  de (1948): “ Toda persoa ten dereito a un nivel de vida adecuado, ten así mesmo dereito aos seguros en caso de desemprego, enfermidade, invalidez, viudez, vellez u outros casos de pérdida dos seus medios de subsistencia por circunstancias independentes a súa vontade “.

Recorden, que coas súas propias normas de xogo, vostedes o 27/09/2011, con nocturnidade e alevosía reformaron o que era irreformable, o artígo 135 da Constitución Española, onde priorizan vostedes a DÉBEDA a  cidadanía, pois ben, si as pensións son unha débeda están incumplindo o seu propio 135.3. “Los criterios para satisfacer su pago, gozara de prioridad absoluta “y estos criterios no podrán ser objeto de enmiendas o modificación…

Esta clase traballadora está orgullosa de seguir aportando cotizacions ao sistema de Seguridade Social como ente solidario, interxeneracional e público, que debe ser apoiado polos PXE en casos de necesidade e onde dunha vez por todas, o artígo que debe ser novamente redactado é o  artígo 50CE onde diga:

“Os poderes públicos garantizarán, mediante pensións públicas adecuadas e actualizadas anualmente como mínimo, conforme ao incremento do coste da vida, a suficiencia económica aos ciudadáns durante a terceira idade. Asimesmo, e con independencia das obligas familiares, promoverán o seu benestar mediante un sistema público de servicios sociais que atenderán os seus problemas específicos de saude, vivenda , cultura e ocio”.

AGORA SOMOS A CIDADANÍA OS QUE DECIDIMOS QUE FUTURO QUEREMOS, DEREITOS SOCIAIS OU PÉRDA DOS MESMOS.

A reportaxe documental realizada por Xose A. Bocixa Rei coa colaboración de Nós Televisión reúne as testemuñas de oito colectivos sociais que enfrontan e resisten, mediante a organización cidadá, as penosas consecuencias medio ambientais que ocasionan diversas empresas da comarca compostelá.

Na metraxe de 90 min. de X.A. Bocixa dan testemuña de forma coral ás organizacións Plataforma Mina Touro – O Pino Non, Plataforma Casalonga Limpa de Residuos, Asociación de afectados polo verdeoiro de Lesta, Plataforma de afectados polo vertedoiro Santiago de Compostela – Miramontes, Plataforma Pola Recuperacion Do Sar, Plataforma de afectados pola Destilería de Contimunde, Colectivo Non Eólicos de Ordes, e a Comisión de seguimento da minería e defensa do rural, Mesía – Frades. Como organización invitada na participación do documental está Salvemos Catasós, como exemplo de loita longa parcialmente gañada.

Estes oito colectivos repartidos en máis de doce concellos da contorna de Compostela contan á cámara qué os levou a unirse e a organizarse e cómo se enfrontan, armados pouco máis que coa súa propia vontade, a determinadas empresas que actúan de forma perigosa para a saúde das persoas e o medio ambiente e que operan no amparo da pasividade das administracións.

Cada un destes grupos cidadás enfrontan loitas particulares e locales, mais todos coinciden nunha mesma denuncia: a pasividade da Xunta de Galicia e Goberno de España ante as actuacións altamente contaminantes e perigosas para a saúde e o medio de determinadas empresas que se xeolocalizan na contorna de Compostela.

 

A estrea

O 9 de febreiro en Ordes (Casa da Cultura, 19.30h) estrearase a reportaxe documental “Redes contra a política do espolio” coa presentación do seu director, Xosé Bocixa. Tras a proxección da película haberá un coloquio aberto con representantes de cada organización co obxectivo de afondar na realidade de cada conflicto e de establecer un diálogo co auditorio.

Música, deseño e talento galego.

X.A. Bocixa reúne ademáis na banda sonora desta reportaxe documental unha fantástica lista de música galega e combatente. Con unha escolma de temas especialmente seleccionados para a reportaxe Xenderal, Zënzar, Túzaros, Desequilibrio Mental… son só algúns dos artistas e bandas que aderezan músicalmente esta peza audiovisual.

Mención a parte merece o grafismo e ilustración do cartaz realizado pola ilustradora ordense Laura Romero, recentemente galardoada polo premio Compostela Ilustra 2018.

Cartaz deseñado por Laura Romero: https://bit.ly/2HTouKn

Os vídeo-avances

Ó longo desta semana os organizadores foron publicando pequenos clips de vídeo en forma de avances da reportaxe documental, no evento de Facebook creado para a convocatoria da estrea. O avance do vídeo coas impactantes imaxes do vertedoiro de SOGAMA e coas declaración dos veciños da Asociación de Afectados polo Vertedoiro de Lesta foi o vídeo máis compartido acumulando máis de 22 mil reproduccións. Estas pequenas píldoras de vídeo están a recibir moi boa acollida, e entre todos eles xa suman máis de 35.000 reproduccións e centos de compartidos.

 

Avance 4 – Comisión de Seguimento da Minería e Defensa do Rural, Mesía- Frades.

Avance 3 – Plataforma Casalonga Limpa de Residuos

Avance 2 – Plataforma de Afectados pola Destilería de Contimunde (Rois)

Avance 1 – Non ao vertedoiro de Lesta

A velha Europa agoniza


“Europa tamén ten os seus problemas, provocados principalmente polo feito de que os países se uniron a fin de crear unha unión monetaria sen tomar as oportunas medidas políticas e institucionais para que esa unión funcionase, e van ter que pagar un elevado prezo por ese fracaso.”
Joseph Eugene Stiglitz

“Poderíame plantar no medio da Quinta Avenida e disparar á xente e non perdería votos.“
Donald Trump

“Esta é a forma pura de servidume: existir como instrumento, como cousa.“
Herbert Marcuse

“A primeira causa da servidume voluntaria é o costume.“
Étienne Da Boétie

Admítoo, un non pode reprimir certa atenazante sensación de indignación e vergonha ao contemplar á velha e decadente Europa atrevéndose de novo a dar leccións de moralidade e democracia a Venezuela. Unha sensación que me invade ao pararme a pensar brevemente na complicidade da nosa comunidade económica –din que tamén política– con estados totalitarios como o israelí ou o saudita, o noso claro comportamento amoral na fronteira Sur ou nesa intensa cor do sangue iugoslavo e ucraíno aínda nas nosas mans.
Non nos enganemos, Europa é un sonho de unidade real recente e demasiado lixeiro tras séculos de receos e pesadelos bélicas continuas. No noso acervo común como poboo aínda non esquecemos aqueles pactos entre elites europeas que nos abocaron a masacre de obreiros que supuxo o desenvolvemento da Primeira Guerra Mundial, nin tampouco chegamos a superar completamente a complicidade de moitas burguesías, non poucos políticos e demasiados intelectuais, co pensamento do Nacionalsocialismo xa anunciado en Mein Kampf, pero que moitos decidiron abertamente ignorar ou mesmo consentir abertamente para dese modo intentar frear o imparable avance do movemento obreiro no Continente. Con iso, tal e como sinala Daniel Bernabe nun moi acertado tuit, os Thyssen, os Krupp, os Siemens, os Porsche e moitos outrosreamatarían dando pé á cruel e demoníaca empresa nazi de Auschwitz- Birkenau, Dachau, Mauthausen- Gusen, Sachsenhausen ou Varsovia. Recordos todos eles inmensamente dolorosos, que durante un breve momento da historia, pareceron dotarnos como europeos dun sentimento de responsabilidade cás decisións que tomaban a nivel político no noso planeta. Pero non era máis nada que outro sonho.
No final da tolemia da Segunda Guerra Mundial eliximos quedarnos coa versión de Hollywood, reflotamos os nosos bancos e de novo puxemos a funcionar ás nosas empresas, todo baixo a supervisión do Tío Sam, sempre por tanto baixo a atentada mirada do sistema capitalista. Da man de Estados Unidos decidimos desmemoriados que o noso inimigo era o Comunismo e borramos calquera tipo de agradecemento primeiro á URSS e logo a Rusia, un pobo que en Leningrado, Stalingrado, pero tamén en Praga ou en Berlin, dera o seu sangue para liberarnos do nazismo, esa besta que unha vez máis da man dunha crise capitalista hoxe comeza ha renacer lentamente en Europa.
E claro, tras esa decisión chegaron as consecuencias. Abrimos McDonald’ s e Pizza Hut en cada barrio, os alternativos do ácido como Steve Jobs puidéronse converter en ricos cidadáns estadounidenses mentres os trabalhadores europeos eran masivamente despedidos dos seus empregos e reprimidos nas rúas, para obrigalos a hipotecarse por un sistema que lhes prometía chegar a adquirir unha mazá mordida nos seus computadores. Á vez que sucedía todo isto, a nosa política exterior común como europeos, pasaba rapidamente á vasalaxe total e absoluta ós intereses xeopolíticos do executivo de quenda en Estados Unidos. Daba igual se se trataba de Clinton bombardeando Iugoslavia ou se era Obama o que incendiaba Ucraína, o importante para Europa sempre foi afastarse da posición rusa, o suposto mal orixinal dos nosos problemas como sociedade. Pero tamén da Cuba de Fidel, esa ameaza médica para o mundo, a China comunista, a Corea atómica ou a tenebrosa Venezuela de Chávez. Non son poucos os conflitos nos que nos posicionamos con Estados Unidos, para saír escaldados moralmente ou mesmo militar e economicamente. Tamén a nosa postura en Oriente Medio e especialmente o noso papel nas chamadas Primaveras Árabes, custáronnos vidas, a dos nosos soldados, pero tamén a de cidadáns inocentes que en Madrid, Londres, París ou Bruxelas pagaron unha vez máis co seu futuro a arrogancia e o desprezo dos dirixentes europeos pola voz do seu pobo, polo seu clamor contra calquera tipo de Guerra.
Non sempre é a voz da submisión a que nos pode chegar a avergonhar como europeos, en ocasións é tamén o noso silencio como poboo o que nos levou a perpetuar o crime e a crueldade no mundo. Consentimos a tolemia en Ruanda, Serra Leona ou Iemen, ignoramos o sufrimento saharauí e palestino e mesmo nos congraciamos cás ditaduras en América Latina, ninguén poderá esquecer a defensa sen concesións de Thatcher a Pinochet ou o compadreo do campechano cidadán Juan Carlos de Borbón con Videla durante a súa viaxe a Buenos Aires. Sóbrannos en definitiva motivos par avergoñarnos e realizar serio acto de constricción, pero aquí estamos unha vez máis, os espanhois os primeiros, facendo de novo o ridículo como pobo e o que é peor, abocando sen miramientos ao mundo ao bordo dunha desas cadeas de actos que adoitan rematar en tambores de guerra. Todo iso, unicamente por submisión ante o noso “socio” Estados Unidos.
Dános igual que o narcotráfico, a corrupción e o fanatismo se apodere de novo dos Balcáns, Apoiar abertamente a un goberno nazi en Ucraína ou sentarnos á mesa común coa onda de partidos e gobernos ultradereitistas que poboan o noso continente. Desde unha suposta superioridade moral que non tenho moi claro existise algunha vez, acusamos a Venezuela de non respectar os DDHH e facémolo mentres negociamos con Marrocos ou Libia enormes cárceres para migrantes, que chegado o día substitúan ás que hoxe os seguen engaiolando no noso propio chan, ignoramos o mercadeo de escravos en Libia, as ilegalidades en Ceuta e Melilla ou o auxe racista do fascismo en Italia. Mesmo temos as santas narices de outorgarnos premios á concordia mentres vemos como os perdedores do mundo afóganse a diario no Mediterráneo. Tampouco debemos esquecer que en chan europeo volveuse a asasinar a xornalistas por investigar ó poder, que existen presos políticos en Espanha ou que se reprime duramente a manifestantes en País. Non debemos esquecer especialmente, que os nosos exércitos, ó contrario que o venezolano, si bombardearon obxectivos civís en Libia, Siria ou Iraq.
Dá igual que levemos meses dicindo que Trump é un descerebrado e un tolo, que os seus principais socios na decisión de reconhecer a Guaidó como presidente fosen a Arxentina en banca rota de Macri, o Brasil fascista –parece que do mesmo xeito que sucedeu con VOX agora resulta que non tanto– de Bolsonaro ou a Colombia dos asasinatos impunes contra os líderes sociais e activistas. Ante a agresión contra o pobo de Venezuela, esquecemos o tema do muro e os nosos propios intereses, esquecémolo todo, para disponhernos reconhecer a un farsante como presidente lexítimo de Venezuela. Dannos igual as consecuencias, dános igual o que poida vir despois. Un servo débese ao final unicamente ao seu amo.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies