SUNDAY 24 MARCH 2019

Entrevista o colectivo cultural Chiskeiro

Por Daniel Seixo

Suponho que se as pedras de Santiago falasen, poderían ternos salvado a máis de un duns cantos erros. Despois de todo a Capital galega é unha cidade santa que non o é tanto, un final de caminho no que comezaron moitas historias e un bar xigante no que perderse ou quizais atoparse, quen sabe. Son poucos os artistas galegos que non lhe dedicaron ualgunha das súas obras a esta cidade, poucas as almas revolucionarias e nacionalistas que non pediron un novo mundo nas súas prazas e escasos os estudantes que nun momento ou noutro, non  viviron as noites e os amenceres nos que peregrinos, xente seria e tolos con escaso habito de durmir, se atopan no final dunha carreira a pesquisa dunha tapa e unha canha a modo de incomum almorzo.

Foi nesas rúas de Santiago onde quedei con Martinho e Nadia, concretamente o carón das Marías. Un lugar o que persoalmente lhe tenho moito carinho e no que en máis dunha ocasión tenho sentado a reflexionar xunto a dúas grandes mulheres da cidade. Muleres eternamente libres, eternamente roxas e din que tamén eternamente locas. Pero coido que iso tan só o din porque elas sempre foron plenamente conscientes de que perderan unha guerra na que a cultura e a liberdade lhe plantaran  cara o escurantismo fascista.

Mentres esperaba por eses dous rapaces os que aínda non conhecía, decidín sacar o meu xornal para ler ese artigo de Le Monde sobre a resistencia do campesinhado en Vietnam que deixara a medias esa mesma manha. Pero a minha cabeza estaba demasiado ilhada como para poder concentrarme nas desgrazas dos campesinhos dun país que se dicía comunista, permanecía demasiado perdido nas minhas preocupacións do primeiro mundo, xa que para min Compostela supunha ese dia unha mistura demasiado potente de emocións.

  

Suponho que en xeral somos unha xeración totalmente acostumada as derrotas, constantemente nocauteada contra o chan e demasiadas veces humilhada polo sistema, como para poder crer realmente nun movemento que lhe plante cara a distopía material e emocional na que vivimos. Máis aínda quedan persoas dispostas a comprometerse coas súas paixóns, mozos e mozas que comezan a ser conscientes da total alienación na que vivimos sometidos e se amosan dispostas a desengancharse do opio da globalización e a pseudocultura que adormece as nosas sociedades. Unha xeración de artistas dispostos a mudar a realidade a golpe de emoción e trabalho.

O falar con Nadia e Martinho un pronto se decata de que non vai ter demasiado éxito na tarefa de estruturar unha entrevista o uso, pese a que nun comezo poidan parecer tímidos e escuetos nas súas respostas, cedo as palabras e as sensacións flúen dos seus beizos cunha lixeireza e firmeza que non se acada coa idade ou os estudios, se non que son propias dunha forma de ver o mundo intrínseca a persoas que por graza ou por desgraza para elas, non venhen a esta vida para dar sen máis un paseo superficial.

Pero vamos o que vamos, se hoxe estou a escribir sobre a conversa que tiven con Nadia e Martinho é debido a que ambos se embarcan na actualidade nun proxecto disposto a revitalizar a pulsión contestataria e artística de Santiago. O colectivo Chiskeiro, nome que lhe deron a esta iniciativa, pretender suponher un movemento cultural que non busque ficar nas redes, nin  un hashtag momentáneo, o obxectivo é pola contra revitalizar o movemento cultural de Santiago dende as rúas e cun contacto directo co público.

Martinho en Nadia falan de arte palpábel, compromiso e autenticidade mentres rolan os seus cigarros sentandos na chan. Resulta curioso escoitar a dúas persoas da xeración do éxito inmediato falar de autenticidade, tempo para conhecerse ou de como buscar o real como forma de chegar ao público. Cando falan de vangardas, fano dando un paso a fronte, non simplemente por causar impacto nas redes sociais ou no seu numero de seguidores, Chiskeiro pretende crear arte que tenha presencia na rúa, algo que poida situarse nos bares, lerse os dias de resaca ou ponherse para unha fin de semana especial.

Martinho: “Tentamos que os nosos procesos creativos non sexan tan inmediatos, contactar co publico e evolucionar con eles. Queremos que a nosa arte se cocinhe a lume lento, por iso a idea de usar postos nas rúas para contactar coa xente, para poder explicarlhes o noso trabalho e compartir con eles parte do proceso creativo.”

O proxecto cultural que aquí nos exponhen é o dunha nova xeración galega cansa do sistema e comprometida cunha visión da vida que se vai atopando como conxunto artístico nas rúas de Santiago. Unha xeración por tanto conhecedora do pulso tan distinto que os pes molhados e os raios de sol na faciana lhe poden dar o mundo da cultura.

Outros máis bébedos, máis tolos e temerarios que eles se xuntaron antes ao longo da historia e en diferentes puntos da xeografía para crear un movemento cultural. E sen dúbida, hoxe Santiago parece un lugar tan adecuado como calquera outro para lanzar unha nova vangarda.  Non esquezamos que esta xeración de artistas galegos ten aínda por diante unha débeda coa autenticidade e o esforzo que parecen decididos a poder saldar canto antes.

Ninguén pode garantir que a empresa tenha éxito, nin tan sequera que chegue a materializarse como algo máis que un sonho que se intenta para logo abandonar, pero voume permitir apostar o contrario, vou pensar en que esas dúas persoas que falaban comigo con decisión e valentía o van a conseguir. Principalmente debido a que eles mesmos son conscientes de esa posibilidade de fracaso, conscientes da necesidade de darlhe tempo o tempo e non ter presa por obter resultados.

Nadia: “Perdemos a evolución na arte, parece que agora os procesos creativos tenhen que ser sempre exitosos, non nos tomamos tempo para ver a evolución dos mesmos.”

Nadia e Martinho falan dunha experiencia, dun tempo e dun esforzo colectivo do que poder beber e embriagarse cultural e persoalmente. Tan só aqueles que navegaron nos seus pensamentos con algo posteriormente tanxible no mundo físico, poden chegar a comprender o trip que a pertenza  a un movemento cultural pode producir en cada membro do mesmo. Saberse parte dun esforzo reivindicativo cultural e emocionalmente é similar ao colocón que calquera outra droga nos pode outorgar. Un tan só debe estar disposto a sacrificar parte dun mesmo e a gozar do momento aínda que este pareza complicarse por etapas.

Non existe nada realmente limpo, toda creación artística require dor e pracer por igual. Por iso a minha aposta por Chiskeiro,  cando un falaba con Martinho ou con Nadia, a parte complicada deste proxecto parecía estar en todo momento sobre a mesa, ningún parecía rehuir dela, pero por encima de todo se amosaban convencidos de que valerá a pena. Aquí facían gala por tanto de algo básico para calquera artista: o compromiso.

Martinho: “Dende fora todo parece perfecto, pero unha vez nos metamos no proxecto as cousas poden mudar, coido que é importante gozar o momento e o proceso.”

Chiskeiro parece xurdir como a necesidade de expresarse dunha xeración artística,  a necesidade de ter voz propia para lograr sacar todo aquilo que levan dentro pero que lhes custa horrores expresar política, afectiva, sexual ou persoalmente. Son unha xeración sen grandes guerras, sen grandes revolucións ou grandes artistas, a xeración máis derrotada das historia. Unha xeración que probablemente perdeu o seu futuro sen aparentes cicatrices, pero co corazón asolagado de bágoas.

Dita xeración hoxe desfai-se finalmente do espartilho económico e moral para amosar o seu peito des-garrado e a duras penas remendado. Unha mocidade galega disposta a exponher o seu interior non só por dinheiro ou fama, senón por amosarlhe ao resto e así mesmos, que non están sós no que senten. Unha comunidade artística que decidiu crear algo novo ante a evidente destrución cultural de Occidente.

Nadia: “Debemos atoparnos a nos mesmos para poder expresar as nosas emocións de forma artística. A nosa xeración é unha xeración que romantiza demasiado a depresión ou a ansiedade. É por iso que a xente chega a puntos nos que non saben amosar as súas emocións de forma artística sen autodestruirse. Os artistas debemos poder demostrar as nosas emocións e compartilas de forma que axuden a outras persoas que poidan estar a pasar polo mesmo. O feito de autodestruirse constantemente sempre remata sendo perigoso.”

Martinho: “Sentirse só ou entrar a reflexionar cun mesmo é un tabú hoxe en día. Entre as páxinas de “Cartas a un mozo poeta” atopeime coa importancia de aproveitar a soidade para poder facer poesía. Vivimos nun mundo que se atopa inmerso constantemente no ruído, non sabemos apreciar o silencio, detestámolo. Eu penso por exemplo na relación coa minha noiva, gústame precisamente porque tamén sabemos apreciar os silencios. O silencio entre os dous non é un acto incómodo. Coido que iso é importante nas relacións e no arte, o silencio non debe ser nunca incómodo.”

Resulta complicado saber apreciar os silencios. O silencio e o baleiro interno obrígannos a pensar en nós mesmos, na nosa situación non mundo e no que queremos do mesmo. Iso en demasiadas ocasións pode resultar sumamente complicado para o ser humano actual.

Hoxe non estamos afeitos saber o que queremos, pensamos que si, pero realmente non o estamos. Somos unha xeración afeita a encher os nosos baleiros con cousas. O consumismo supón hoxe a nosa única fonte de desexos realmente alcanzables, a única vía a suposta felicidade, pero en canto un se enfronta ó silencio, cedo descobre que todo iso non é máis que unha tapadeira.

Eu mesmo tras saír dunha relación fai non demasiado tempo, descubrín que non tinha nin idea do que quería realmente, sabía o que detestaba, pero non tinha nada claro o que quería para a minha vida. Unha persoa que se consideraba firme nos seus principios, descubriu que nunca temos que deixar de descubrirnos a nós mesmos, nin o mundo que nos rodea. Sempre me queixaba de non ter tempo para as minhas cousas, pero agora que me vía de novo con todo o tempo do mundo para as minhas necesidades, resultaba que non tinha realmente claro de que se trataban estas.

Hoxe en día o buscarse a un mesmo é algo no que realmente todos rematamos caendo, necesitamos tocar fondo e vernos perdidos nunha sociedade liquida, narcisista e individualista para descubrir que non sabemos nin quen somos realmente nós mesmos. É nese preciso intre cando normalmente o autor consegue conectar dalgunha forma o seu pensamento interior coa pulsión da sociedade e da historia a través da súa obra.

Martinho: “Cando comecei a escribir non tinha moitas referencias na poesía, pero en canto comecei a ler a obra de certos autores notei como estes me empapaban. Iso é algo que reconheco me preocupou, un debe ter referentes, pero sempre debe conservar a súa propia identidade como algo inviolable. Por exemplo, as veces pecamos de beber da cultura estadounidense, sen conhecer a nosa propia cultura.”Non estamos a falar dun movemento ou un colectivo político no sentido tradicional do termo, pero tampouco debemos obviar por iso a densa capa política da súa iniciativa. Nos tempos da ameaza do postfascismo, en tempos de escurantismo moralista e mercadeo artístico, Chiskeiro nace como unha iniciativa provocadora, herdeira da Barraca ou o movemento Underground máis tradicional.

Debuxa por tanto a rebelión como algo espiritual, artístico e puro. A rebelión como un acto con consecuencias, non como unha mera experiencia máis que un pode mercar con cartos. A rebelión como unha vivencia artística. Un acto auténtico de reacción contra o socialmente establecido.

Nadia: “Antes rebelarse significaba algo, podía significar pasarse noites non calabozo. Hoxe debemos retomar esa forma de rebelarse que signifique algo concreto, non só pura estética.  Algo estamos a facer mal para que isto non suceda.”

Unha autenticidade e pureza que de todos xeitos debe compaxinarse coa realidade daqueles que sobreviven nun mundo capitalista. En plena distopía social, o emerxer como un marxinado do sistema, como un firme representante da contracultura, non resulta sinxelo economicamente. Para desenvolver o seu trabalho obviamente o artista debe disponher dos medios materiais necesarios, exactamente igual que calquera outro membro do proletariado, pero curiosamente, a mentalidade xeral nas sociedades occidentais dende a firme imposición do capitalismo é a de observar ao artista como unha peza estranha, incomprendida e unicamente aceptada de mala gana cando logra imponher varias cifras ao valor da súa obra.

O creador que se sae dese marco o que pretenda romper co circuíto da arte como un mero elemento económico da sociedade, pronto se atopará coa lupa non só sobre a súa obra, senón sobre a súa propia vida. Un artista alheo ao sistema non pode ponher valor á súa obra, non pode comercializar a súa creación e nin moito menos pode chegar a alcanzar o éxito. O artista que logre isto será criticado e arroxado directamente ao bando dos vendidos. É por iso que o navegar entre o puramente artístico e provocador e o comercial vai suponher un reto para un colectivo como leste.

Martiño: “Non me gusta ponherlhe valor  a arte. Penso que os cartos non poden valorizar a arte, debe suponher a expresión sincera do teu interior. Por iso non queremos darlhe un valor monetario a arte do colectivo, pero esperamos que a xente poida colaborar economicamente para poder axudar a desenvolver libros, fanzines, unha mixtape ou calquera proxecto que queramos levar a cabo. Son cartos para axudar os proxectos, non son cartos o colectivo.”

Nadia: “Creo que é importante poder dar expectativas para que os artistas poidan ter certo beneficio do seu trabalho. Ao final un debe moverse profesionalmente nun sistema capitalista e a arte é o noso oficio. Logo a arte si ten un prezo, un prezo que vai en función do trabalho. Debemos sobrevivir dalgunha forma.”

A continua necesidade de ponher etiquetas a todo que invade á nosa xeración xoga en contra do rompedor e os artístico. Como resultar novo e rompedor nunha sociedade que adora unicamente o inmediato? Resulta imposible cumprir esas expectativas adaptándose ás modas, tarde ou cedo todas as modas ou as tribos urbanas morren deixando no recordo unicamente aos melhores e aos pioneiros. A resposta en certa medida é simple por tanto, se tentas prevalecer na cultura, se o melhor da túa época ou simplemente se orixinal. Por mera probabilidade, toda aquel que fuxa da arrogancia ou careza da tolemia próxima ao talento, debería optar pola segunda alternativa. Ser natural permíteche fuxir das etiquetas ou polo menos dificultar a súa imposición nos inicios, algo que sen dúbida supón hoxe un gran respiro para a creación

Nadia: “Cando intentei explicar este proxecto dixéronme que era algo moi perroflauta. Non sei, sempre se quere ponher etiquetas a todo. Aquí en Santiago a comunidade artística tamén usa moito as etiquetas, incluso esa de perroflautas da que falaba. Son etiquetas que pon a xente por unha estética determinada e en certa medida para diferenciarse uns os outros. Non sei, se a xente nos vai a definir por estas serie de cousas, non sei hasta que punto vamos a ser capaces de que non se nos conheza como unha etiqueta máis, cando nacemos como unha forma de rachar coas etiquetas. Vivimos nunha sociedade na que a xente ten moito medo a saber quen é. A xente ten medo a buscarse e ponse esas etiquetas para ter unha forma de pertencer a algo”

Martinho: “Aínda que queiramos fuxir das etiquetas vai a ser complicado logralo, pero nos sabemos o que queremos, iso é o importante para o proxecto. Isto será algo aberto a todo o mundo, queremos incentivar a xente para que saque os seus proxectos adiante. Calquera disciplina é benvida, incluso falamos de acolher disciplinas tan particulares como a gastronomía. Si alguén quixese sacar un libro de receitas sería benvido por exemplo.”

Nadia: “Hoxe venderse sería moi doado, resultaría sinxelo saber o que o público quere e simplemente darlho, adaptarnos a unha etiqueta. Pero nós tamén podemos dicirlhe ó público o que precisa, podemos ofrecerlhe alternativas. O Punk por exemplo, rompeu a escena e foi capaz de contestar co que a xente necesitaba, non co que seguramente pedía. Nós esperamos poder conectar con elas mediante o que nós podemos ofrecer.”

Nadia e Martinho fuman e dialogan á vez que observo o primeiro poemario de Martinho “Poesía primeira dás pretensións universitarias” Curiosamente penso en que non vinculo a minha propia poesía coa vida universitaria, en realidade non cheguei nunca a vincular demasiado a minha vida coa contorna universitaria, sempre fun máis de rúa, máis de noite, máis o filho dun obreiro convidado a profundar na cultura académica. Pero comprendo que en Santiago ao contrario que na Corunha, a universidade forma parte da vida e as rúas da cidade. En certa medida, a expresión artística da cidade vese impregnada por este feito.

Seguimos falando de amor, drogas, pero especialmente falamos de tristeza e rebelión ante esa longa sombra que tanto perseguiu á arte galega e que non desapareceu nin moito menos co liberalismo económico. A nosa eterna consciencia de precariedade e sometemento ao destino perséguenos hoxe máis fortemente se cabe que onte. O artista en lugares como Santiago corre o serio risco de caer na excesiva melancolía e o depresivo contraste dos seus días.

A pedra da capital galega curiosamente empápase de igual forma do sol escaso que da choiva continua, facendo que as manhás posteriores as longas noites e os fríos amenceres de domingo, sexan melancólicos e tristes en cama amiga ou desconhecida. Compostela e as súas rúas rematan sempre por remexer os nosos estados de ánimo dun xeito que ben pode ser canalizado en forma de expresión artística, ou ben pode caer de canto na nosa gorxa afogando as palabras de individuos habitualmente demasiado sensibles á beleza e a tristeza que reflicten as rúas do final do máis santo dos caminhos.

Naida: “É fácil estar triste, é algo moi atractivo. Un sempre pensa que pode sacase algo positivo da tristeza cando comeza un proceso creativo, pero resulta sinxelo atraparse nesa espiral.”

Martinho: “Todos somos en certa medida artistas en potencia, temos na nosa man enriquecernos e expresar ou que sentimos. Todos vivimos emocións que poden axudar a outros, tan só precisamos expresalas”

O amor e as emocións como fonte de inspiración para a artista, eterno debate que encaramos xa entrada a noite en Compostela e aínda sentados sobre o chan e comezando xa a precisar o tacto da roupa de abrigo, que nesta cidade un non pode abandonar con tanta lixeireza. Curiosamente o corpo abrigado e arroxado ao frío do artista galego adoita suponher hoxe unha arma de provocación, unha ferramenta artística, unha fonte eterna de beleza. Pero acaso tamén sucedo o mesmo co corpo gordo, velho, masculino, maltratado…?

Supón o uso do corpo da mulher na arte algo liberador?

Trátase polo contrario dunha imposición alienante do sistema?

Resulta complicado chegar a un acordo, ningún de nós ten claro se o corpo da mulher na arte supón hoxe en día unha elección propia, un acto de rebeldía ou unha forma de perpetuar o seu uso polo patriarcado que tamén impregna este mundo.

Parece evidente que se necesita debater, parece evidente que a arte non debe pecharse portas, pero tamén resulta evidente de xeito claro que o corpo do home heterosexual nunca gozou dunha excesiva atención artística como forma de rebeldía moderna. Tocará reflexionar si se trata dunha casualidade.

Nadia: “Moitas veces a xente busca alcanzar o éxito mediante a suposta provocación. Desde os anos 70 levan facendo fotos de sadomasoquismo, espidos ou cousas similares, penso que en ocasións retomamos esa forma de provocar porque nos custa atopar algo realmente novo. Ás veces imitamos o que impactou antes e quizais iso neste momento non resulta o máis efectivo. Somos unha xeración con outras armas, por tanto deberiamos aproveitar esas armas propias para crear algo realmente novo.”

Do corpo á alma, pasando polos sentimentos e desembocando nas relacións afectivas e sentimentais. Hoxe podemos percibir claramente a imposición cultural dun mundo triste, rápido e aparentemente indoloro. Un mundo no que prima a banalización dos sentimentos, o sexo ou o compromiso. Usamos drogas, corpos ou produtos para reducir a nosa ansiedade, elaboramos novas teorías cada día máis radicais a espera de poder explicar  o motivo polo que a nosa vida non funciona e unha e outra vez culpamos ao resto da nosa mala sorte. Pero xamais facemos nada realmente serio por cambialo, nunca o facemos porque requiriría demasiado esforzo e quizais dor. Ante todo, non somos unha xeración preparada para a dor.

Pasamos do amor Disney ao amor Woodstok sen preocuparnos de arranxar nada polo caminho, nin a nós mesmos, nin aos cadáveres emocionais que imos deixando polo o noso paso. Resulta máis sinxelo non comprometernos con ninguén ou aparentemente facelo con todo o mundo, con tal de non admitir que as cousas requiren o seu trabalho.

Homes hoxe din ser feministas, pero xamais reconheceron os seus erros como homes, nunca se molestaron en reconstruír o seu pensamento e reconhecer os seus erros. Revolucionarios que nunca sentiron o risco e o peso de vivir nun sistema que nos explota, que non adoutrina e eliena. Artistas que xamais tiveron a paciencia de encarar un proxecto vital, un caminho no que sufrirían desencantos, caídas e profundas decepcións, pero no cal atoparían a parte artística intrínseca a un mesmo.

Nadia: “As novas teorías sobre o amor ou a sexualidade non son realmente novas, criticar a parelha monógama ou o amor romántico bebe do feminismo dos anos 70. Creo que hoxe as mulheres deberiamos conhecer todas esas experiencias, a educación é básica para que se respecten todas as nosas decisións amorosas ou sexuais, pero debemos atopar algo novo, algo que nos sexa propio. Quizais mesmo ese amor líquido poida que en ocasións non sexa máis que parte do propio sistema.”

Martinho: “Penso que o amor é como a arte, non debe responder a ningunha regra”

A entrevista transformouse aos poucos no que tamén pretende ser o proxecto Chiskeiro, un laboratorio de ideas, un lugar no que compartir a experiencia cultural de cada un, no que aprender, pero especialmente no que innovar. Suponho que por iso tampouco a estrutura desta entrevista é unha estrutura ao uso, despois de todo non o chegou a ser realmente en ningún momento e alégrome por iso. Así que non atopo razón ou imposición algunha polo que debese chegar dese modo ás súas pantalhas.

Mentres caminhamos Nadia e Martino cóntanme que o proxecto comezará en Santiago, pero que lhes encantaría poder levalo máis aló, incluso colaborando con outros colectivos que estean interesados en compartir experiencias fóra das nosas fronteiras. Santiago será o centro de operacións de Chiskeiro, pero como boa vangarda, é lixeira e veloz para facilitar a súa impregnación a través dun caminho que foi símbolo de cultura outrora, así que nada impide que volva selo hoxe excepto o propio esforzo da cultura galega.

Deixo a Nadia e Martinho cuns amigos tras falar de LSD e Ortigueira, espero poder voltar atopalos no festival deste ano cun posto na rúa, no que poidan ofertar ao público co que comparten tempo e espazo, imaxinación e rebelión en todos os sentidos.

As rúas molhadas de Santiago lémbranme agora pisadas pasadas, experiencias e sensacións. As mesmas que me levaron a escribir o meu primeiro poemario, as mesmas que xa ocupan as páxinas do segundo e se colan hoxe nesta entrevista tan peculiar que hoxe vos ofrezo.

E iso, que o xoves 21 de marzo as 20:00 Chiskeiro realizará un mico aberto con lectura de poesía no “CSOA O ATURUXO DAS MARÍAS”. Acudan o mesmo, non existe nada que a arte non poida sanar, nin ninguén que non poida ser salvado pola arte. Tan só fai falta perder o medo á vida, benvidos todos aquelas que así a encaran.

Hoxe moi agradecido por iso, presenteilhes a un colectivo artístico que así quere encarar a arte e a vida.

 

Javier F. Ferrero
Codirector de Encontro


O Consello de Ministros aprobou este venres un Real Decreto Lei de medidas urxentes que recupera o subsidio de desemprego para maiores de 52 anos, ata agora limitado a quen tiña máis de 55 anos.

A cantidade se beneficiarios vese amplamente incrementada, ao redor de 114.000 potenciais beneficiarios que se sumarían aos 260.000 que o cobran na actualidade, pero aínda hai cidadáns e cidadás maiores de 52 anos en grave perigo de exclusión social ao non dispoñer de ingreso algún. Diso falo con Joaquín García Martín, presidente da Asociación Vítimas do Paro.

 

A ministra Magdalena Valerio anunciou hai uns días a recuperación do subsidio para maiores de 52 anos, que lle parece o decreto?

Todo o que sexa que máis persoas desempregadas teñan un subsidio é positivo. Neste caso serán 114.000 máis os beneficiarios, pero seguimos vendo que quedan fóra do subsidio 220.000 persoas por diferentes requisitos como, por exemplo, non ter 15 anos cotizados ou ser autónomos toda a súa vida laboral e non chegar a 6 anos cotizados para desemprego no Réxime Xeral da Seguridade Social. Hai situacións moi inxustas e dramáticas de persoas con 64, 62, 60… 52 anos que seguirán malvivindo sen emprego nin ingreso algún.

 

Cre que se perdeu unha oportunidade para cubrir as necesidades deste segmento da poboación?

Por suposto. Levamos desde 2012 esperando que se volva a aprobar este subsidio e cando se logra vemos que non é “para todas as persoas desempregadas maiores de 52” (como está a vender o Goberno nos medios de comunicación). Vemos que se segue deixando sen o subsidio a 220.000 persoas e preocúpanos moitísimo porque, como van subsistir esas persoas que xa ninguén quere contratar?

 

A súa Asociación leva anos reclamando cobertura para os maiores de 52 anos, cre que tivo que ver a presión que exerceron co anuncio realizado?

É certo que a nosa asociación, e algunhas outras máis, xunto ao colectivo de persoas maiores de 52 anos, levamos desde 2012 reclamando a todos os partidos que se volvese a dar este subsidio, pero sendo sincero hei de recoñecer que o PSOE sempre foi favorable ao mesmo, da mesma forma que apoian un ingreso mínimo vital para todas as persoas desempregadas, por iso sorprendeunos que ao final só o recuperaran para unha parte e non para todos. Non me gustan as políticas “Titanic”, que se conforman con salvar a algúns e o resto que se apañe como poida.

 

Considera que este decreto, xusto a dous meses das eleccións, trátase dun anuncio electoral?

Sinceramente, si me parece que o fixeron con intereses electorais. Lévano anunciando desde xuño e podíano aprobar, se quixesen, nun dos primeiros Consellos de Ministros da mesma maneira que o fixeron o 8 de marzo. Desde o PSOE dicíanme que ao estar os orzamentos de 2018 aprobados non o podían incluír en ningunha partida orzamentaria, pero aprobáronse outros decretos que tampouco tiñan partida orzamentaria prevista.

 

Seguirán presionando para lograr a cobertura total antes das eleccións?

Sen ningunha dúbida. Seguiremos defendendo ás persoas desempregadas e imos dar varios pasos para que non se deixe a ninguén maior de 52 anos sen traballo nin subsidio. Un deses pasos será tentar que na Deputación Permanente, onde o PSOE necesita os votos de todos os deputados que apoiaron a moción de censura, algún deses partidos dígalles “Se, votaremos a favor… Pero non deixedes a esas 220.000 persoas sen subsidio aínda que vos custe 700 ou 800 millóns máis”.

Outro paso será que o propio PSOE e Goberno recapacite e vexan a situación tan inhumana en que quedan moitas persoas e modifiquen os requisitos do Decreto (por exemplo, rebaixando eses 15 anos de cotización). Tentaremos que se acorden destas persoas a maior cantidade posible de partidos nos seus programas electorais.

Vemos casos tan inxustos e discriminatorios que imos estudar a posibilidade de presentar un recurso naqueles tribunais que nos aconsellen os nosos avogados e os doutras asociacións coas que estamos a contactar, coma se temos que chegar ao Tribunal Constitucional ou a Estraburgo.

 

Que obxectivos ten a Asociación Victimas do Paro?

Lograr que non haxa persoas desempregadas e que todas as persoas, da idade que sexa, teñan ingresos garantidos, ben porque teñan traballo ou ben porque dispoñan dunha Prestación de Ingresos Mínimos ou Ingreso Mínimo Vital. Con iso lograríase que non houbese persoas sen teito pois llo poderían pagar, que os nosos mozos non tivesen que emigrar, que as mulleres puidesen ser máis independentes aínda….

Queremos que se faga un Plan Estatal de Emprego e Actividade, en coordinación entre Ministerio de Traballo, Servizos Sociais, CCAA, Patronal, Sindicatos… Se se quere é posible dar traballo ou actividade a todas as persoas e lograr o “Pleno Emprego”.

 

Supoño que nestes anos de actividade como presidente da Asociación tería varios desencontros e desgustos, que é o que máis lamenta?

Pois ter moi claro que se poden solucionar os problemas de moitas persoas desempregadas, persoas sen fogar, traballadores explotados e mesmo de mulleres que sofren violencia de xénero e que, como aos políticos débelles de parecer algo utópico ou imposible, len os nosos emails ou mensaxes pero non nos din “imos reunirnos para ver como o poñemos en marcha”. O noso obxectivo non é que o faga este ou aquel partido ou Goberno, a miña lema é “o importante non é quen o faga, o importante é que se faga”.

 

Quen os financia?

A Asociación Victimas do Paro non ten un euro de financiamento. Non realiza ningunha actividade económica precisamente para non xerar dúbidas nin malos pensamentos. Ao fundarse a nosa asociación, en decembro de 2013, queriamos cobrar un euro ao mes aos socios, pero vendo algunhas críticas que recibimos, a directiva decidiu suprimir a cota social. Non pedimos subvencións nin contamos con ingresos publicitarios nin de ningunha clase. Donativos… Temos un grupo de Teaming con só tres ou catro persoas que poñen un euro ao mes e de aí cubrimos gastos de autobús para poder ir a reunións ao Congreso un par de ocasións. O diñeiro poñémolo os membros da xunta directiva de forma altruísta. A gran vantaxe: que ao non recibir subvencións permítenos ser totalmente independentes aínda que cada un de nós teña a súa ideoloxía persoal.

8 razóns para o 8 de marzo

  • As MULLERES PENSIONISTAS hoxe saímos á rúa porque a brecha de xénero ten cara de muller, sendo aínda máis cruel conforme envellecemos. Unha xornada para visibilizar o peso de todas as tarefas que asumimos, todas as decisións de consumo que adoptamos, para que toda a sociedade vexa que sucede se paramos as mulleres.
  • Estamos atravesadas por desigualdades e precariedades que nos sitúan en lugares moi diversos fronte ao Patriarcado e ao Sistema capitalista: o desemprego, as condicións do traballo asalariado, os coidados, o consumo, a formación, a procedencia, a clase, a idade, a orientación sexual, a identidade de xénero e as habilidades e as pensións.

  • Ao enumerar as causas desa brecha nas pensións, habemos de pararnos en primeiro lugar nos RECORTES en sanidade, servizos sociais, educación, e dependencia, pois se fan á conta do traballo e do tempo das mulleres. Teñamos a idade que teñamos, nós cubrimos todas as carencias do sistema porque non hai corresponsabilidade nin dos homes, nin do Estado nos TRABALLOS DE COIDADOS. Consecuencia: asumimos dobres e triplas xornadas de traballo, que provocan deterioración na nosa saúde e o noso tempo persoal. Teñamos a idade que teñamos.
  • As mulleres realizamos o TRABALLO DOMÉSTICO E DE COIDADOS aínda cando estamos xubiladas. Non nos xubilamos nunca. Un traballo que o sistema capitalista invisibiliza porque promove cidadás e cidadáns de primeira e de segunda. O que nos condena, polo feito de ser mulleres, a pobreza diaria e na xubilación.
  • PRECARIEDADE LABORAL é igual a pobreza. Presentamos traxectorias laborais máis curtas, bases de cotización máis baixas, traballos peor remunerados, e ademais, interrompémola nas idades asociadas coa maternidade e o coidado dos fillos, producíndose o que se denomina Brecha de Xénero. Toda esa desigualdade tamén condiciona os subsidios por desemprego e irremediablemente, a xubilación.
  • As TRABALLADORAS DO FOGAR non temos pensión de xubilación porque non gozamos da condición de traballadoras, tal e como se recolle no Estatuto dos Traballadores e na Constitución Española. O Estado transfire o TRABALLO DE COIDADOS duns fogares a outros en base a eixos de poder, entre eles o de xénero, etnia, clase e o lugar de procedencia. Sufrimos brecha de xénero no traballo e logo nas pensións.
  • A división sexual do traballo condénanos ao desemprego nun 19%, ademais, a traballos precarios, discriminación laboral; a unha BRECHA SALARIAL do 23%, que nos conduce a situacións de pobreza, con maior incidencia se somos maiores de 45 anos. Dita brecha obríganos a traballar “@gratuitamente” 54 días ao ano. Como consecuencia, as nosas pensións son máis baixas, polo que tamén neste tramo da nosa vida sufrimos pobreza e desigualdade polo feito de ser mulleres.
  • As MULLERES RURAIS ademais de ter que enfrontarnos á deterioración ambiental pola crise ecolóxica provocada polo capitalismo voraz, facémolo nun contexto patriarcal no que non se fai efectiva a titularidade compartida da terra. Realidades que presentan a mulleres sen xubilación.
  • Capítulo á parte merecen As PENSIÓNS. Na actualidade 1 millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migallas das pensións dos seus maridos, que tamén son baixas. Tres de cada catro mulleres só poden acceder a unha pensión non contributiva. E as que acceden fano cunha contía do 36% menor que os homes.
  • Máis de 1,5 millóns de mulleres perciben pensións por baixo de 500 euros.
  • As pensións de viuvez. Na súa maioría son mulleres que reciben a metade da pensión do seu marido.
  • No sistema patriarcal as mulleres sufrimos VIOLENCIA económica, social, habitacional. Asistimos con rabia ao feito de que vivimos nun país que viola os DDHH en xeral.
  • Agravándose a situación se ademais es pobre, emigrante ou ambas as cousas (como é o caso das mulleres do amorodo de Huelva). Isto agrávase exponencialmente, chegado o momento da xubilación.
  • Nós, formamos parte dun proceso de transformación radical da sociedade, da economía, das relacións, da cultura. Isto pasa por facer menos complexas nosas sociedades, por acabar co patriarcado, que nos somete e co capitalismo, que se apropia dos recursos deste planeta e concéntraos nas mans de unhas e uns poucas e poucos, maioritariamente homes. Nós defendemos vidas dignas con acceso aos RECURSOS NECESARIOS como a enerxía, a auga ou os alimentos, máis aínda cando somos maiores.
  • Este movemento interxeracional que é a Coordinadora Estatal en Defensa do Sistema Público de Pensións e especificamente desde a Comisión da Muller, facemos nosas as reivindicacións do movemento feminista. Por iso, o día 8 saímos á rúa e secundamos a FOLGA DE EDUCACIÓN, CONSUMO E COIDADOS, como vía para impulsar o cambio real e efectivo en igualdade.

SEN NÓS O MUNDO PÁRASE

ORGANIZADAS, CAMBIAMOS O MUNDO

A pobreza ten cara de muller: Prestacións de Xubilación

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen


En xaneiro de 2018, a pensión media das mulleres foi de 794,46 euros ao mes, mentres que a dos homes alcanzou os 1.244,69 euros. É dicir, existe unha diferenza de 450 euros ao mes, o que supón unha brecha de xénero do 36%.

Segundo o Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, máis de 1,5 millóns de mulleres perciben pensións por baixo de 500 euros.

A configuración do sistema de pensións español, centrado en ser contributivo, no canto de aliviar as desigualdades de xénero no mercado laboral, perpetúaas, ao penalizar gravemente ás persoas que coticen menos anos e por menos importe.

Menor salario, máis temporalidade, permisos, excedencias, por maternidade ou outros coidados, inserción máis tardía ao mercado laboral nun rango de idade de mulleres, traballos mergullados…etc, afectan de modo directo ao tempo de cotización, a unha menor contía da pensión.

As últimas reformas do sistema acentuaron esta brecha de xénero, agravándoa considerablemente por diferentes cuestións. Desde 1985 o período de cotización foise ampliando, primeiro 2 anos, logo 8, logo 15 e coa última reforma é necesario para conseguir unha pensión de xubilación íntegra uns 38 anos de cotización, se a isto engadímoslle que no 2022 o cálculo da base reguladora incrementarase ata os 25 anos, o aumento na penalización das lagoas de cotización e a aplicación do Índice de Revalorización, non só perpetúa dita brecha senón que a agudiza . E todo iso pendente da entrada en vigor do Factor de Sustentabilidade, que prexudicará e moito as pensións máis baixas.

Aínda que, este agravamento da desigualdade tentouse compensar concedendo períodos cotizados por fillas/vos e por coidado de dependentes, estes cambios son irrisorios en comparación coa perda das cotizacións. Doutra banda, nada pode compensar ás mulleres que nunca tiveron criaturas nin pensan telas pero que tamén comparten o letreiro “menos dispoñible para o emprego” e que levará na súa fronte durante toda a súa vida fértil mentres continúe este sistema.

Na actualidade un millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migallas das pensións dos seus maridos, isto tamén é violencia, VIOLENCIA ECONÓMICA.

Todos os recortes perpetrados contra dereitos adquiridos, que tiveron como consecuencia o empobrecimiento xeneralizado, fixéronse parar salvar ao sistema financeiro. Desde a Administración pública enriqueceuse a empresas privadas ao aprobar leis laborais que as beneficiaron. Se a mal chamada crise provocou problemas ás mulleres con máis virulencia. Mulleres pobres, anciás e viúvas padecen pobreza diaria e non poden acometer gastos de necesidades básicas.

Recoñecer a contribución que realizan as mulleres no desenvolvemento da sociedade e no coidado da familia.

Esiximos a plena igualdade de xénero na conquista dos seus dereitos sociais.

Peixes carnívoros, vexetarianos e a acuicultura insustentable

José Miguel Cerdá-Reverter

Investigador, director do IATS – CSIC, Instituto de Acuicultura Torre de la Sal (IATS – CSIC)

The Conversation


A sustentabilidade é a forma de asegurar as necesidades actuais sen comprometer as futuras, as das nosas próximas xeracións. A acuicultura actual, que leva á nosa mesa gran parte do peixe que comemos, dista de ser sustentable.

Imos ao mar para capturar pequenos peixes que non nos gusta comer para transformalos en penso co que alimentar ás especies que si nos gusta comer. Somos así de exquisitos. Tamén, seguindo prácticas paloelíticas, colleitamos (que non producimos) pequenos crustáceos para alimentar ás crías dos peixes que cultivamos.

Pero cada vez que realizamos unha transformación temos perdas. Entón, por que non nos comemos o penso directamente? Quitariamos chanzos do proceso e fariámolo máis efectivo, máis sustentable.

Non se se chegará ese día, pero mentres tanto, seguiremos comendo peixes que nos acheguen ao esnobismo. Porque quen comía antes salmón, dourada ou robaliza? Case ninguén, especialmente fóra dos eventos gastronómicos do Nadal. Que hoxe podamos incluír estas especies na nosa dieta é un dos grandes logros da acuicultura occidental, máis preocupada polas cotas de mercado que pola sustentabilidade dos procesos de produción.

A final de contas, é o mercado quen seleccionou as especies que cultivamos e marcou a sustentabilidade do proceso. Aqueles prezos prohibitivos do pasado prometían grandes rendibilidades. Con todo, gran parte destes peixes, outrora caros, son carnívoros e ocupan os niveis máis altos da cadea trófica. Por iso necesitan grandes cantidades de proteínas e aceites de peixe para crecer. Un alimento que se obtén, á súa vez, doutros peixes que capturamos e transformamos en penso. É “como o peixe que se morde a cola”, nunca mellor devandito.

Conseguir peces vegetarianos como solución
As especies comerciais, de momento, son as que son. Pero levar estes peixes ao mercado de forma rendible supón un elevado esforzo científico e tecnolóxico.

Unha das solucións que se implementou é a substitución das fariñas e aceites de peixe utilizados nos pensos polos seus homólogos vexetais. Nesta procura, realizáronse investigacións con moitos tipos vexetais buscando sempre plantas cun elevado contido proteico e aceites cunha composición óptima.

Estamos a tentar converter ás nosas especies en vegetarianas. Pero seica lles gusta este cambio? Non. Se nos pasamos coa porcentaxe de proteína vexetal, non lles gusta o penso, non crecen tan ben, sofren a nivel intestinal e poden ter, mesmo, trastornos reprodutivos inducidos pola presenza de fitoestrógenos. De feito, aínda non se puido chegar á substitución total. E será difícil que se consiga no futuro.

Tanques experimentais para a cría de peces. Instituto de Acuicultura de Torre do Sal, Author provided
Ademais, ante esta estratexia, poderiamos preguntarnos: esquilmar as pesqueiras de anchoveta peruana (unha especie parecida ao noso prezado boquerón, de onde proveñen a maior parte das fariñas de peixe dos pensos) é máis sustentable que queimar a selva amazónica para plantar os vexetais que destinamos aos pensos? É ético utilizar as pesqueiras e os excedentes de vexetais para alimentar aos nosos peixes carnívoros en lugar de para paliar fames negras?

Os intentos de substitución e o investimento colateral en investigación non viñeron da man de melloras en sustentabilidade. Pola contra, provocan un incremento nos prezos das fariñas de peixe que encarece a produción piscícola a niveis insustentables.

A variabilidade das pesqueiras, debida a factores ambientais como a corrente do Neno das costas do Pacífico Sur, producen cambios impredicibles nos prezos dos fariñas. E leste é o motivo real que nos levou a botar man dos vexetais na fabricación de pensos, non a sustentabilidade, aínda que moitos queiran vender a historia ao revés. Sorprendentemente, o efecto colateral de optimizar o negocio podería ser un achegamento á sustentabilidade.

Cambios de fronte ao futuro
Os consumidores non temos moita marxe de acción para aumentar a sustentabilidade do proceso. Debemos decidir entre gastronomía e alimentación sustentable, é dicir, entre comer un peixe que nos gusta máis ou aparcar a nosa exquisitez e elixir un peixe máis sustentable na súa produción, sen esquecer a calidade nutricional.

Optar pola segunda vía obrigaranos a explorar o cultivo de novas especies, se é posible herbívoras. Neste momento, especies como a carpa ou a tilapia poderían mostrar un maior grao de sustentabilidade no seu cultivo, dado que a súa dieta baséase en vexetais.

Se queremos seguir comendo especies carnívoras, debemos seguir explorando fontes alternativas de materias primas máis sustentables e tentar chegar ao 100% de substitución. Actualmente hai catro liñas incipientes que expoñen a utilización de fariñas de insecto, fitoplancto, subproductos de pesca e alimenticios e proteínas sintéticas de bacterias como ingredientes alternativos. A produción de microalgas ou fitoplancto só require auga, luz e abono.

Cilindros para o cultivo de microalgas ou fitoplacton. Instituto de Acuicultura de Torre do Sal, Author provided
Ademais, teremos que mellorar a eficiencia alimenticia dos nosos peixes, é dicir, conseguir que coa mesma cantidade de alimento sexan capaces de crecer máis e máis rápido. Aquí, a selección xenética e as técnicas biotecnológicas serán de gran axuda.

O que si está na nosa man é consumir peixe producido en zonas próximas á nosa localidade aproveitándonos da trazabilidad do produto (coñecemos o camiño que segue desde o seu nacemento ata a súa comercialización) que nos proporciona a acuicultura. Isto reduce a contaminación asociada ao proceso produtivo, un parámetro que tamén debería entrar na ecuación de sustentabilidade.

A acuicultura está aquí para quedar, que ninguén o dubide. Axuda a paliar a sobrepesca nos caladoiros e achéganos alimento saudable e de gran calidade. Pero está en mans da ciencia profundar na investigación para achegar maior sustentabilidade aos procesos produtivos.

 

A pobreza ten cara de muller: Prestación de invalidez

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen


As pensionistas por incapacidade permanente (IP), por enfermidade ou accidente e todas aquelas enfermas crónicas e/ou dexenerativas, con limitacións funcionais, físicas ou psicolóxicas, son abandonadas polo Sistema a súa sorte.

Nalgúns casos, a estes pensionistas recoñéceselle unha Incapacidade que, lonxe de ser suficiente para unha vida digna, lévaas a un empobrecimiento no momento de maior vulnerabilidade, e no peor dos casos, nin tan sequera se lles recoñéces dita Incapacidade aínda que se atopen invalidadas para poder desenvolver unha actividade profesional.

En xaneiro de 2019 o número de mulleres que perciben unha prestación de invalidez ascendeu a 344.677, correspondendo a un 36,13% do total de IP. Un 74,38% perciben unha contía inferior ao SMI.

Se a Incapacidade Permanente é unha prestación económica que trata de cubrir a perda de ingresos que sofre unha traballadora cando, por enfermidade ou accidente, ve reducida ou anulada a súa capacidade laboral, non se pode explicar que se perciba en contías de subsistencia xa que é o único ingreso destas mulleres con enfermidades crónicas ou dexenerativas e invalidantes.

As patoloxías crónicas ou dexenerativas e as derivadas de determinados accidentes, fan que as capacidades familiares, sociais e laborais vaian minguando a medida que a enfermidade progresa e/ou se sofren niveis de maior gravidade. A todo iso, súmanse as enfermidades asociadas a estas patoloxías ( comorbilidades) e as súas secuelas correspondentes non valoradas polo Instituto Nacional da Seguridade Social (INSS) ou polos Servizos de Valoración de Discapacidades ( EVI).

O informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER” resume as enfermidades que, aínda que para os especialistas da Saúde son enfermidades crónicas potencialmente incapacitantes pero, non están recoñecidas no baremo de enfermidades e que sofren, principalmente, as mulleres:

  • Migraña. É unha enfermidade que ten como síntoma principal a dor de cabeza, pulsátil, unilateral, acompañado de náuseas ou vómitos, sensibilidade á luz ou os sons, usualmente moi intenso e incapacitante para quen o sofre. É unha afección moi frecuente, cuxo orixe é unha combinación de factores xenéticos con ambientais, que afecta a entre o 11 % e o 16 % da poboación xeral, sendo a incidencia moito máis alta nas mulleres.
  • Diabetes tipo 2. Trastorno metabólico que se caracteriza por hiperglucemia. Afecta a mulleres en idade avanzada.
  • Hemorroides. Producidas maioritariamente tras embarazos e partos.
  • Alerxias. Polo constante contacto con alérgenos como poles ou po dos labores do fogar.
  • Cancro de mama. Con 25 mil casos novos ao ano e unha prevalencia de 5 anos, cuxos tratamentos producen lesións e/ou enfermidades asociadas que non se valoran.
  • Varices. As varices sófrenas unha de cada cinco mulleres.
  • Celiaquía. Enfermidade que afecta ao 1% da poboación e sendo dúas veces máis frecuente en mulleres.
  • Enfermidades do aparello locomotor, máis frecuentes en mulleres que en homes, entre elas, a artrite reumatoide, inflamación das articulacións que produce dor, hinchazón e rixidez das mesmas, é tres veces máis común en mulleres que en homes.
  • A fibromialxia, que afecta máis as mulleres nunha proporción de entre 3 e 7 a 1, produce dor en músculos, articulacións, ligamentos e tendóns de forma xeneralizada.
  • A osteoporose, perda de calcio nos ósos, que afecta a 1 muller por cada catro homes.
  • Síndrome de Sjögren ( SS). Enfermidade inflamatoria, autoinmune, crónica, que se caracteriza por infiltración das glándulas exocrinas por linfocitos e células plasmáticas maioritariamente sufrida por mulleres asociada a outras enfermidades de carácter reumático.
  • Endometriosis, que afecta as mulleres durante a súa vida reprodutiva, é unha enfermidade inflamatoria, o que á súa vez ocasiona adherencias entre órganos.
  • Trastornos psicolóxicos, ansiedade, fobias e alteracións da conduta alimentaria, todo iso derivado da sobrecarga ou a tensión da muller ao longo das diferentes etapas da vida.

Todas elas, son enfermidades, que imposibilitan manterse no mercado laboral segundo o informe de Modepen, e dificultan conseguir un posto adaptado a esas limitacións. Así mesmo, requiren constantes revisións médicas, probas clínicas, tratamentos, hospitalización e/ou incapacidades temporais (baixas médicas) pola aparición de novas patoloxías, lesións, síntomas, empeoramento das xa existentes ou recaída. Isto leva á traballadora á perda constante de parte do seu salario polos seus problemas de saúde e a medio prazo a condena ao despedimento xa que o mercado laboral non protexe a @dicha traballadoras.

Doutra banda sofren o copago farmacéutico, co que estas mulleres ven incrementado enormemente os seus gastos en medicacións e produtos sanitarios que se quedaron fóra da cartilla da Seguridade Social, debido ao RD 16/2012.

A discriminación de trato hai que sinalalo en función da CCAA pois segundo na que se viva será un agravante xa que non todos os centros sanitarios contan cun acceso equitativo e integral en todos os casos. Isto tradúcese en problemáticas tales como non poder acceder a unidades de referencia especializadas, terapias, tratamentos, medicamentos, etc.

Para iso é necesario a actualización de baremos e clasificacións de determinadas enfermidades e lesións que, segundo as recentes investigacións, teñen un claro compoñente crónico e/ou irreversible. Onde o informe de síntese, apóiese en feitos obxectivos e probados (diagnósticos, probas, tratamentos, efectos adversos…), e onde a “dor” sexa baremable.

A formación de equipos multidisciplinares supoñerá un avance en dúas vertentes: dun lado, a atención integral das pacientes crónicas será unha realidade e con iso unha mellor atención e por outro, supoñerá un gran aforro para o propio Sistema de Sanidade e farmacéutico.

Non podemos permitir que un número tan elevado de poboación feminina véxase invalidada para desempeñar un traballo remunerado. Esta situación non soamente sófrena elas consentes senón tamén os menores baixo a súa tutela e familiares ao seu cargo.

Ante o abandono das institucións que as deixa nunha situación de exclusión social, esiximos a aprobación da Lei de Cronicidade.


Vitoria Portas Mariño (Pontevedra, 1976), experta en Relacións Laborais, compaxina o seu traballo de Asesoría Laboral e de Seguridade Social coas súas actuais funcións na Comisión Legal da Coordinadora Estatal pola Defensa do Sistema Público de Pensións (COESPE), como colaboradora da Federación de Sindicatos Mundial (FSM) e como membro do Movemento Galego en Defensa das Pensións ( MODEPEN).

 

 


A pobreza ten cara de muller: A desigualdade no mercado laboral

A pobreza ten cara de muller: As tarefas domésticas

A pobreza ten cara de muller: Servizo doméstico

A pobreza ten cara de muller: Impacto da fenda de xénero sobre a protección social

A pobreza ten cara de muller: A violencia patriarcal na sociedade

A pobreza ten cara de muller: Prestación de viuvez, pensión a favor de familiares e prestacións non contributivas

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies