THURSDAY 18 APRIL 2019

O portavoz do Grupo Socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, puxo hoxe o foco sobre as graves consecuencias dos recortes no servizo de Pediatría de Bergantiños e a negativa do goberno galego a cubrir as baixas de vacacións destes profesionais. Fernández Leiceaga encabezou a visita dunha delegación do Grupo Socialista a Carballo para coñecer de primeira man esta situación e manter a continuación un encontro con representantes dos empresarios.

Fernández Leiceaga anunciou unha ofensiva parlamentaria para dar unha chamada de atención sobre as graves consecuencias da xestión do goberno galego, que ten cruzado “tódalas liñas vermellas” con este servizo. Criticou que os recortes “superan todo o racional” no caso de Carballo, onde este verán poden acumularse ata 2.000 pacientes pediátricos por médico.

O responsable socialista explicou que, debido ás vacacións de verán, o Centro de Saúde de Carballo terá que atender ademais aos rapaces de Coristanco, Malpica e Zas, nun centro que terá dous pediatras menos no verán, dos que só será substituído un deles. Así, poderán chegar a duplicar a ratio recomendada de 1.000 pacientes por cada médico.

Leiceaga recolleu hoxe as demandas dos afectados pola falla de persoal no servizo de Pediatría nun encontro no que participaron, ademais dos representantes socialistas de Carballo, o portavoz de Sanidade do Grupo Socialista, Julio Torrado, a representante do Grupo na comarca, Loli Toja, e os deputados e deputadas de A Coruña.

Anunciou que o Grupo Socialista presentará no Pleno do Parlamento que comeza o próximo martes unha interpelación ao conselleiro de Sanidade precisamente sobre a situación da atención pediátrica no verán, no que tratarán ademais o tema específico de Bergantiños.

Empresarios

A continuación mantiveron un encontro cunha ampla representación de empresarios da zona de Bergantiños, que analizaron as repercusións para a comarca da falla de comunicacións polo sur, pendente da execución da Variante proxectada en 2009 e que permanece paralizada polo goberno de Feijóo.

Tamén estudaron a falla de solo industrial, que xunto coas trabas administrativas para poñer en marcha empresas e a falla de incentivos do goberno galego, provoca unha “tormenta perfecta” para impedir o desenvolvemento de proxectos empresariais na comarca.

Sindicato Labrego Galego

Hai uns quince anos, o Sindicato Labrego Galego entrevistou a un mozo Xulio Rodríguez (bit.ly/Xulio2003) que xa levaba dez anos de carreira profesional na explotación hortícola familiar, no barrio de San Pedro da Torre (Mondoñedo). Dende aquela, moito choveu, e na súa traxectoria viu de todo: dende a tentativa de crear un selo de calidade propio para a horta galega á constitución da SAT Labregos de Lugo, que é todo un exemplo de que, en temas como a comercialización, a unión fai a forza.

Dende que falamos no ano 2003, supoño que cambiarían moitas cousas na túa maneira de traballar. 
Dende aquela, construímos novas instalacións, como unha nave para traballar máis cómodos e un obradoiro para a elaboración de conservas que nos vén moi ben para hortalizas que che quedan sen vender cando temos picos de produción. Tamén investimos en maquinaria. Aínda que seguimos con 3.500 metros de invernadoiro, como ao principio, fixemos unha aposta forte polos cultivos no exterior, onde xestionamos 7 hectáreas contando leiras en barbeito e outras que dedicamos a abono verde.
E cantas persoas facedes falta para levar todo isto?
Na explotación traballamos a muller e máis eu e, a maiores, temos un traballador contratado a tempo completo. A maiores, contratamos traballo temporal para acometer campañas, como a recollida de grelo e do repolo, e meu pai tamén bota unha man sempre que pode.
Un dos principais cambios á hora de comercializar foi crear a SAT Labregos de Lugo. 
A da comercialización era unha materia pendente. Na nosa casa sempre tivemos mentalidade de cooperativistas, pero foi complicado. Ao comezo, participamos na Asociación Hortamariña, pero por motivos como o envellecemento dalgunha persoa socia e a falla de relevo xeracional, a cousa non foi a máis. Foi coa chegada do goberno bipartito na Xunta, cando se apostou fortemente polo cooperativismo. A nosa idea inicial foi a de constituír unha cooperativa a nivel provincial. Nas primeiras xuntanzas, asistía xente dunha trintena de explotacións, pero despois fomos quedando menos até ficar os que fundamos a SAT Labregos de Lugo
Tiñades algunha referencia para levar a cabo o proxecto?
Á hora de constituírnos foi determinante ter coñecido outras experiencias nunha viaxe que fixemos a Bretaña no ano 2006. Alí, teñen grandes centros de acondicionamento e unha clara mentalidade cooperativista, e o seu exemplo animounos a facer algo semellante na Galiza para mellorar aspectos como a comercialización, a calidade de vida e, sobre todo, poder vivir deste oficio.
Cantas familias formades parte da SAT?
Actualmente, en Labregos de Lugo estamos cinco explotacións de Mondoñedo, A Pontenova, Guntín, O Corgo e Riotorto, e temos unhas instalacións comúns alugadas nesta última localidade.
Cada explotación mantén o seu funcionamento autónomo e as súas propias instalacións. Por desgraza, non estamos preto unhas das outras, polo que non é posible compartir maquinaria. A nosa unión é para comercializar,  e vendemos o groso das nosas producións a través de Labregos de Lugo.
Que produtos traballades?
O noso cultivo estrela é o repolo, tanto rizo como corazón de boi, que ocupa a metade das nosas producións. Ademais, cultivamos cebola chata do país. Ambos son cultivos que facemos en extensivo ao aire libre, do mesmo xeito que pataca, cabaza, leituga, porro, etc. En invernadoiro botamos xudía, tomate e berenxena.
E canta superficie xestionades entre as cinco?
Traballamos unha media de 6-7 hectáreas de cultivos ao aire libre por explotación. En total, unhas trinta hectáreas de cultivos. Apostamos polo cultivo en exterior porque os gastos son  menores, o traballo máis doado de mecanizar e as boas condicións climáticas nolo permiten. Das cinco explotacións da SAT, tres temos invernadoiros e non chegamos a xuntar 1 hectárea baixo plástico.
A quen lle vendedes a vosa produción?
Á propia rede que fornecemos dende a SAT, principalmente en Lugo cidade, na Mariña, Asturias e a dúas importantes cadeas de froitarías en Vigo e Pontevedra.
Ademais, temos unha relación moi estreita coa Cooperativa Horsal, do Salnés, que nos levou a comezos deste 2018 a integrarnos nela como socios. Así, parte da nosa produción vai a Cambados e se envasa como produto de Horsal, que vende directamente a grandes cadeas de distribución e supermercados.

“O libre mercado non funciona con bens perecedoiros como os alimentos”

Traballades par un mercado moi volátil, tanto en prezos como en tendencias de consumo. Como o enfrontades?
Nós tentamos que a nosa produción estea ben planificada en función da demanda. Sabemos que o consumo non é estable, que é moi estacional dependendo do clima. Con calor, consúmese máis tomate e leituga; con frío, máis repolo, grelos, porros ou cabaza.
Dentro desas variacións, nós como produtores podemos sentarnos nunha mesa para planificar cada campaña. E unha vez planificada, repartímonos o traballo entre as persoas socias. A nós demándannos calidade, pero tamén garantías de subministro. As grandes cadeas, cando mercan, queren poder ofertar durante uns meses un determinado produto, e unha explotación a nivel individual non pode asumir eses compromisos. Para asumir compromisos de comercialización hai que ter un mínimo de volume e estarmos unidos.
Estades contentos cos prezos que percibides?
A nosa política é que os clientes nos garantan uns prezos estables aos socios. Cómpre ter en conta que o mercado hortícola é cambiante e os prezos flutúan. Nós pactamos co cliente un prezo de referencia, no que tentamos que se cubran os custes, e mantémolo durante toda a campaña, de maneira que hai épocas nas que perdemos nós e outras nas que perde o cliente, dependendo das flutuacións.
Preferimos esta estabilidade, con acordos previos sobre o volume de produción e o prezo para toda a campaña, que non andar subindo e baixando co libre mercado.
aAo final, estades facendo un traballo de negociación que lle debería corresponder a unha mesa sectorial ou á Xunta
Xa que a administración e as grandes cadeas de distribución non están polo labor de sentar nunha mesa para chegar a acordos, decidimos tomar a iniciativa e facelo nós mesmos.
Non entendo unha horticultura que non estea planificada. É inasumible facer plantacións, co custe que teñen, sen saber onde vas colocar despois a produción. O libre mercado non funciona con bens perecedoiros como os alimentos. Se produces outro tipo de artigo, se non o vendes, almacénalo; pero se non vendes as hortalizas, tes que enterralas ou doalas ao banco de alimentos. Non hai alternativa.
Cres que a Administración podería facer algo máis para apoiar a comercialización de produtos labregos?
Hai moitas medidas que se poderían facer e que serían moi beneficiosas. Empezando pola compra pública de alimentos para fornecer hospitais, escolas, etcétera.
Outro tema clave é o da etiquetaxe. As nosas hortalizas te-ñen trazabilidade, rexistro sani- tario, certificación externa, etc. Pero iso non serve de nada de cara aos consumidores e consumidoras porque a etiquetaxe é fraudulenta. Entra moito produto de fóra que se envasa na Galiza baixo marcas en galego e coa orixe real en letra moi pequena, de maneira que se engana a quen merca. Debería ser obrigatorio que figurase en letra visible e lexible a orixe do produto.

“O control da couza guatemalteca pola Xunta deixa moito que desexar”

Vivides na zona cero da couza guatemalteca. Como vos afectaron as prohibicións?
Tanto a Labregos de Lugo, como a nivel particular, afectounos dun xeito grave, xa que a pataca era un dos nosos principais produtos. Antes da crise, nós cultivabamos tres hectáreas de pataca. Foi un dos cultivos que máis traballamos na SAT para diferencialo: investimos cartos nunha marca, en envases, caixas rotuladas, márketing, etc. Mesmo acababamos de mercar unha carreta con volteador para a pataca na que investimos 10.000 € que agora quedará parada. Levabamos dez anos traballando o tema e tiñamos xa un mercado consolidado, mantendo un prezo digno e estable. Na nosa explotación, a pataca supuña o 20% dos ingresos.
Cres que Medio Rural fixo unha boa xestión da crise?
Todo o contrario. A maneira de xestionar a crise foi mala. Non souberon anticiparse e impuxeron a prohibición cando moita pataca xa fora plantada. Andaron a bandazos, improvisando sobre a marcha: non houbo ningunha reunión previa, non sentaron falar coa xente do sector para analizar cal era a mellor maneira de actuar. Fíxose todo por imposición.
E iso en que se traduciu no voso caso?
Nós non levamos nin un céntimo de indemnización. O ano que se prohibiu a plantación, xa non chegamos plantar. Tivemos que rexeitar a semente que tiñamos encargada e trocar os cultivos. Soubemos movernos, pero perdemos un traballo de dez anos para consolidar unha marca e un mercado. Agora, o que deixamos de vender están a vendelo outros provedores, polo que será moi difícil recuperar ese mercado.
Ademais, aínda que levanten a prohibición, sempre che quedará o temor de que ao cabo dun tempo se volva atopar couza e che volvan prohibir plantar. Hai xente que ten esperanzas de que en 2019 permitan de novo botar patacas, pero eu desconfío. As medidas que se están a tomar son insuficientes. Aquí sabemos que hai xente que segue plantando patacas ás agachadas. O seguimento e control que fai Medio Rural deixa moito que desexar.

Recuperarmos o Pazo

Xoán Antón Pérez-Lema

Cómpre recoñecerlle á conselleira nacionalista Ánxela Bugallo o primeiro fito no camiño para recuperarmos o Pazo de Meirás para a cidadanía, ao declaralo Ben de Interese Cultural (BIC) no 2008. Hoxendía tense avanzado moito camiño polo traballo da Comisión de Recuperación da Memoria Histórica e pola especial sensibilidade do Concello de Sada e da Deputación coruñesa. Mais tamén por mór do consenso total do Parlamento de Galicia. Neste tema o PPdeG está a facer o correcto. Probábelmente pola presión cidadá, mais cómpre recoñecérllelo.

Os Franco non teñen un título de propiedade legal. Unha “Junta Pro Pazo”, creada polo pulo da Deputación e do Concello coruñeses, usou o diñeiro obtido de descontos obrigatorios dos soldos de funcionarios e empregados e das doazóns “voluntarias” inducidas nos pobos polos concellos e pola Falanxe para lle mercar o pazo á súa propietaria, Blanca Quiroga Pardo-Bazán, ofrecéndollo en doazón a  Franco, que o aceptou en decembro de 1938. Porén, a transmisión é radicalmente nula, porque a doazón de bens inmobles require para causar efecto dunha escritura notarial que non existiu. A trapallada xurídica continuou no 1941 cando Franco adquiriu o Pazo a medio de compravenda perante Notario á mesma persoa que xa lle vendera antes á “Junta Pro pazo”. O prezo era moi baixo e non se xustificou o seu aboamento.

Xa que logo, o suposto título de dominio dos Franco é radicalmente nulo por inexistente, ao non existir causa, nin prezo,  nin válido consentemento nunha Blanca Quiroga que xa non era propietaria na altura.

As achegas de fondos públicos na adquisición e mantemento do Pazo e, sobre todo, a súa dedicación a finalidades públicas do Goberno “de facto” (residencia oficial de verán do ditador, celebración de Consellos de Ministros e actos oficiais…) determinan que o Pazo haxa de se considerar como ben de dominio público Velaí o título xurídico para que a Administración do Estado poida reivindicar xudicialmente o Pazo duns Franco que non teñen título de propiedade válido.

Canto á indemnización dos gastos aboados polos Franco dende que o Estado deixou de usar  o Pazo, a súa cualidade de herdeiros duns primeiros posuidores de mala fe, plenamente conscientes da ilegalidade do seu dominio, vetaríalles calquera  pretensión nese senso.

O BNG insta á Xunta, en particular a consellería de Infraestruturas e Vivenda que dirixe Ethel Vázquez, a que a trintena de familias que denunciaron os sobrecustes na compra de vivenda protexida por parte de Construcuatro sexan as primeiras en recuperar o diñeiro estafado pola empresa do alcalde do PP de Sanxenxo, Telmo Martín.

A portavoz nacional, Ana Pontón, considera que é o lóxico e o máis xunto coas persoas “que foron valentes e deron o paso de denunciar” e soportaron un periplo xudicial de doce anos, que concluíu con cinco sentenzas favorables, a última do Tribunal Supremo, condenando á empresa do “alcalde e promotor corrupto” a devolver 1,3 millóns de euros cobrados ilegalmente en negro, -800.000 correspondentes ás familias denunciantes-, e a pagar unha sanción á Administración de 2,4 millóns de euros.

“É unha cuestión de xustiza e de sentido común porque estamos falando de traballadores e traballadoras que loitaron durante doce anos con poucos medios e moito esforzo para recuperar o seu diñeiro”, subliñou Pontón, tras lembrar que foi a daquela conselleira nacionalista de Vivenda, Teresa Táboas, quen abriu o expediente á empresa de Martín e quen puxo en marcha o Rexistro único de demandantes de vivenda protexida para impedir estafas como as perpetradas pola construtora do rexedor popular.

A dirixente do Bloque cualificou de “inconcibible” que un cargo público condenado por estafa na venta de vivenda protexida non presentase a súa dimisión ou fose cesado polo seu partido, “que siga como si nada á fronte da Alcaldía de Sanxenxo da unha idea de até que punto o PP está instalado na corrupción e mostra tamén cal é o listón democrático e ético do Partido Popular e do seu máximo responsable en Galiza o señor Núñez Feixóo”, denunciou.

“o PP está instalado na corrupción”

Pontón mantivo un encontro cunha representación das persoas que denunciaron fai doce anos a Construcuatro, acompañadas do seu responsable xurídico, Antonio Salceda, da concelleira do BNG en Sanxenxo, Sandra Fernández, -quen subliñou que Telmo Martín era tamén alcalde deste concello no momento da estafa-, e do responsable local do Bloque en Vigo, Manuel Caride, xa que as vivendas protexidas polas que chegaron a pedir un sobrecuste de 60.000 euros están ubicadas no barrio vigués de Navia.

Nun momento no que o prezo da vivenda no mercado libre estaba disparado en plena burbulla inmobiliaria, e cando para a maioría das familias o acceso a un piso só era posible a través do prezo taxado da vivenda protexida, o modus operandi da empresa de Telmo Martín estaba baseado na chantaxe de “se queres a vivenda protexida tes que pagar unha cantidade en B”. A estafa pretendía xustificarse con supostas melloras construtivas que non existían, ademais de que, baixo ningún concepto, se pode incrementar o prezo da vivenda protexida, como quedou determinado polo Tribunal Supremo.

O parlamento aprobou por unanimidade unha proposición non de lei do BNG para levar a cabo melloras na sinalización do camiño de Santiago ao seu paso por Seixalbo así como outra serie de obras de acondicionamento reclamadas pola veciñanza deste emblemático barrio de Ourense.

En concreto, a proposta nacionalista que foi defendida pola deputada ourensán, Noa Presas, e que recibiu aportacións doutros grupos da Cámara, inclúe tres puntos concretos.

Presas criticou a inacción do PP tanto desde a Xunta como desde o concello de Ourense ante o que son vellas demandas da veciñanza

En primeiro lugar, acometer segundo  Plan Director do Camiño de Santiago a mellora da sinalización da Vía da Prata, no que tamén estará incluído o núcleo de Seixalbo prevista para o ano 2019, priorizando os puntos críticos.

En segundo lugar, executar a mellora xa prevista no proxecto promovido pola de mellora de seguridade viaria na estrada OU-105 en Seixalbo, con especial atención ao paso por debaixo da ponte da vía do tren estudando a viabilidade dun paso de peóns nas proximidades, segundo a normativa vixente de seguridade vial, ao tempo que se mellore a sinalización das advertencias de perigo en ambos os sentidos de circulación.

É, finalmente, un recordatorio ao Concello de Ourense das súas obrigas a respecto dos desbroces e limpeza de maleza no perímetro rural  e a existencia de ordes de axudas para a accesibilidade e sinalización dos distintos recursos turísticos, ás que se poderá acoller para realizar a sinalización dalgún elemento patrimonial de interese.

A iniciativa aprobada tamén contempla outras melloras para este barrio da cidade de Ourense

A deputada por Ourense, Noa Presas, valorou o acordo despois de anos de inacción por parte da Xunta e do propio Concello da cidade das Burgas para atender as reclamacións da veciñanza. Para iso apelou a “suposta responsabilidade” da que presume o PP e de cara a evitar incidentes que lamentar pola mala sinalización e por outras deficiencias que existen no barrio, tanto no referente ao tramo do camiño de Santiago que o atravesa, como por outras obras de mellora longamente reclamadas polos residentes.

A Valedora debe dimitir polo “dano irreparable” á institución

A portavoz do Grupo Socialista na Comisión de Peticións do Parlamento, Patricia Vilán, reclamou hoxe a dimisión da Valedora do Pobo polo “dano irreparable” ocasionado á institución. Así o dixo logo da sentenza do TSXG, que obriga a revocar o nomeamento dun alto cargo da institución, que ademais é irmá do portavoz do PP, por incorrer en desvío de poder e arbitrariedade.

Así o dixo na comparecencia da Valedora do Pobo en Comisión Parlamentaria para dar conta da súa actuación naquel proceso antes de que a mesma Comisión debatera a proposta do seu cese e antes da votación da mesma, que terá lugar o próximo martes no Pleno do Parlamento.

Vilán acusou á Valedora de danar a liña de flotación da institución, concibida precisamente para defender os dereitos e liberdades dos cidadáns fronte ás administracións e, subliñou, “iso precisamente foi o que fallou”. Advertiu que “á xente resúltalle difícil confiar nunha institución na que o que fallou foi a transparencia” ao interferir no proceso de nomeamento.

Os socialistas galegos mantiveron hoxe a petición de cese da Valedora para asumir as responsabilidades políticas logo dunha sentenza xudicial “moi dura” que enfronta á institución a unha situación inédita no Estado. Subliñou que “se trata dunha sentenza en contra por primeira vez nunha Comunidade Autónoma do Estado”.

Sinalou que, logo da comparecencia da Valedora, evidenciou que “non estamos a falar de erros humanos, de problemas ou incidencias”, senón do “incumprimento das obriga do cargo de Valedor que afecta ao cerne da institución”.

Falla de respecto

A responsable socialista criticou ademais a “falla de respecto” da Valedora polo tribunal que acreditou esta irregularidade e anular o nomeamento por “fragrante vulneración do procedemento, desvío de poder e arbitrariedade”. Preguntoulle ademais neste sentido “se non está de acordo coa sentenza, por que cesou á alto cargo” acatándoa e antes de presentar recurso.

Neste sentido, criticou que a responsable da Oficina do Valedor sinalara nun medio de comunicación que se aferrará ao cargo a pesares desta sentenza acreditando que “el pueblo gallego me conoce y tendrá que valorar lo que he hecho”. Lembroulle que a cidadanía está representada no Parlamento e subliñou que “aquí non hai un Aló Valedora para poñerse en directo cos cidadáns” en alusión ao programa da televisión venezolana.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies