SATURDAY 20 APRIL 2019

A pobreza ten cara de muller: A desigualdade no mercado laboral

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen
Javier F. Ferrero. Director de Contrainformación e Nueva Revolución. Codirector de Encontro

A Seguridade Social eliminou todos os sesgos explícitos por cuestión de xénero e adoptou a mesma fórmula para os homes e para as mulleres no cálculo da prestación, polo que poderíamos chegar a pensar que homes e mulleres teñen os mesmos dereitos laborais.

Lamentablemente, as mulleres atópanse con maiores impedimentos na súa cotización á Seguridade Social. As mulleres traballadoras presentan traxectorias laborais máis curtas, suman menos días de cotización e bases de cotización máis baixas, acceden a traballos peor remunerados e, aínda, o motivo principal da maior descontinuidade da súa traxectoria laboral garda relación co abandono do emprego nas idades asociadas coa maternidade e o coidado dos fillos. No caso dos homes, a súa saída do mercado laboral ten lugar sobre todo en idades asociadas á xubilación. Esta diferenza na cotización por xénero produce o que se denomina “fenda de xénero”.

Segundo se indica no último informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, na actualidade dita fenda sitúase a nivel estatal en 37,35%. As mulleres perciben pensións de case 6000 euros anuais menos que os seus compañeiros homes.

O escrito de Modepen indica que esta fenda de xénero deriva en que, na práctica, os homes e as mulleres asumen distintas responsabilidades de ámbito familiar. A lóxica que se substrae do Sistema Público de Pensións é que premia a quen non se encontrou na tesitura de interromper a súa traxectoria profesional por atender á súa familia, penalizando así ás mulleres que son, na súa maioría, as que se dedican a un Traballo de marcado interese xeral e social.

O texto do Movemento lanza unha pregunta clave: se sobre as mulleres van continuar recaendo dun modo maior todo o traballo de coidados, como se evitará a toma de permisos/licencias, os traballos eventuais ou a tempo parcial que definen o emprego da muller? Non está o sistema potenciando un comportamento e ao mesmo tempo castígao despois?

Segundo a Resolución do Parlamento Europeo de xuño de 2017, a fenda de xénero é un reflexo da gran cantidade de desigualdades que experimentan as mulleres ao longo da vida e na súa carreira profesional, polo seguintes motivos que expón COESPE no seu informe:

  1. A fenda salarial: As mulleres menos remuneración =menos cotización = menos pensión.
  2. A modalidade contractual. Contrato parcial: case 70% de mulleres (menor estabilidade / menor cotización / menor pensión). Todo isto motivado pola conciliación familiar, coidado de fillos e fillas, das persoas maiores ou dependentes.
  3. A segregación ocupacional. Actividades de coidado, menos prestixiadas social e valoradas economicamente.
  4. A economía mergullada e o traballo no medio rural. Sectores ocupados na súa gran maioría que condenan á pobreza no presente e no futuro.
  5. Certas actividades con normativa específica. Empregadas do fogar
  6. Limitacións na promoción profesional. O teito de cristal: non promoción = non aumento de salario = non aumento cotización.
  7. Carreiras de cotización máis curtas. Interrupcións e saídas do mercado laboral: fillos, coidados familiares. Decisión voluntaria ou circunstancial?
  8. Medidas de conciliación vida laboral e vida familiar. Cobertura de cotización só dous primeiros anos. O 50% de redución horario laboral no 3º e 4º anos. Consecuencias negativas en futura xubilación ou incapacidade permanente.
  9. Coidado de familiares, só 1 ano.
  10. Cómputo de beneficios, se se suman (maternidade, coidado familiar) só 5 anos en total.

Do informe de Modepen pode extraerse como necesario, pois, cambiar a organización social para que todas as persoas, incluídas todas as mulleres, poidan manterse nos seus postos de traballo a tempo completo de maneira continua. Isto concederalles ingresos, dereitos laborais e pensións dignas, suficientes e en igualdade.

André Abeledo candidato a Alcaldía de NARÓN POR DIANTE reuniuse xunto con Yolanda Díaz Parlamentaria de EnMarea, cos representantes das traballadoras e traballadores de POLIGAL.

Abeledo critica a actuación do GRUPO PERALADA, unha empresa dedicada tamén a montar casinos e salas de xogo, que quere tratar aos traballadores de POLIGAL como simples fichas dun taboleiro de xogo.

Tamén critica a covarde maneira en que o Conselleiro Delegado comunicou aos representantes sindicais, ao novo comité recen constituído, a decisión de que a empresa entrase en concurso de acredores, o fixo por vídeo conferencia, con premeditación e aleivosía.

O concurso de acredores ademais foi rexistrado en Barcelona un Venres, un xeito máis de complicar a resposta dos traballadores e tratar de poñer todos os obstáculos posibles a hora de que poidan defender os seus dereitos.

André Abeledo denuncia que esta actuación forma parte da estratexia de deslocalización que empresarios sen escrúpulos sen mais patria que o seu bolso, nin mais bandeira que a súa carteira, están a levar acabo para conseguir mais beneficios, e non por que teñan perdidas.

Tamén esta decisión de peche de POLIGAL tan repentina parece unha represalia a sentenza gañada polos traballadores no seu momento, que agora pola inanición da empresa, obrigou a que os traballadores pedisen  ao Xuíz a súa execución, unha execución que obrigaría a POLIGAL a inverter 6 millóns de euros para moderniza a súa planta en Narón.

Unha das probas máis claras do que décimos, e que POLIGAL inverteu 9 millóns de euros fai pouco na súa nova planta en Portugal, e agora inverteron 40 millóns de euros para abrir outra planta en Polonia.

Para colmo no seu momento POLIGAL solicitou as axudas do Plan Ferrol, que recibiron para modernizar a empresa en Narón, pero que nunca utilizaron e finalmente devolveron. Unha proba máis desta estratexia de peche.

Abeledo tamén fai fincapé en que as plantas de Narón, Portugal e Polonia, son subministradoras directas da propia empresa, pois subministran de produto soamente dentro do propio grupo, a “POLIGAL GLOBAL SERVICES”.

Polo que a empresa podería comprar por debaixo do prezo de produción para logo vender a prezo normal, e causar un desaxuste financeiro en calquera das súas plantas.

André Abeledo entende que detrás do peche atopase unha xestión desleal, unha falta de inversión que deixou a planta de Narón anticuada como estratexia de delocalización.

Lembremos que a Planta de Narón e a matriz de todo o grupo empresarial, en Narón naceu POLIGAL. E que a media de idade destes traballadores e traballadoras ronda os 50 anos, todo un drama para estas familias, falamos duns traballadores que estiveron dispostos a conxelar os seus salarios para poder sacar adiante a empresa.

Abeledo indica que en moitos países Europeos avanzados, como Alemaña, ou Francia, esta actuación empresarial non sería posíbel, posto que loxicamente teñen unha lei de antideslocalización.

Debemos esixir ao goberno do estado en función, e sobre todo a Xunta de Galicia que non esta en función aínda que non funcione, que tome medidas para evitar este abuso, e lexisle para evitar abusos futuros e que a nosa comarca e toda a Galiza terminen sendo un deserto.

André Abeledo, candidato a Alcaldía de NARÓN POR DIANTE e Voceiro de EU Narón sumouse na mañá do luns día 25 de Febreiro a marcha das traballadoras e traballadores dende POLIGAL ao Concello onde os representantes dos traballadores reuníronse cos Voceiros dos distintos grupos políticos que forman parte do consistorio.

Os representantes dos traballadores transmitirón aos Voceiros que esta deslocalización faise por intereses meramente empresariais, posto que existe un mercado a nivel mundial e europeo en crecemento. E que agora tanto o Goberno Central como a Xunta de Galicia son responsables por non ter lexislado para defender os intereses dos traballadores e datraballadoras e do noso país.

Abeledo entende necesario que todos os grupos políticos apoien a causa dos traballadores de POLIGAL, máis tamén que dende o Concello debemos esixir a Xunta de Galicia e ao Goberno Central que actúen para evitar este peche abusivo, e que lexislen para defender a industria e os empregos e non os intereses de multinacionais e especuladores.

Masacre industrial en Narón

Dende Esquerda Unida Narón non entendemos como a Dirección de Poligal escúdase en perdas acumuladas importantes, e crecentes en 2017 e 2018, para xustificar a tramitación do concurso de acreedores con proposta de liquidación da empresa. Como empresa e ante a deriva que datan de 2012, non pode ser que o ano pasado (Xuño 2018) mostren a satisfacción da mellora en canto a:

  • Aumento de producción.
  • Novas acreditacións de calidade.
  • Dicindo que “é a planta máis versátil con solución de envasado flexibles máis ampla de Poligal”.

E anuncien “escenarios de inversión para mellorar a productividade e eficiencia”, pois ben é certo que as liñas de producción necesitan de inversión para competir cando teñen unha plantilla sobradamente cualificada, as certificacións o demostran, e unhas liñas de 28 e 23 anos respectivamente. Liñas para as que en certas reparacións xa non teñen pezas no mercado pola súa antigüidade.

Ditas inversións xa veñen sido reclamadas polo plantel durante anos, de feito no último ERE sufrido polo plantel de Poligal lograron acordar inversións na factoría de Narón. E baixo sentenza no próximo mes poder o plantel podería esixir a execución de sentenza ou o sancionamento da empresa cada día de incumplimento, ainda que o plantel o que quere é dignidade un plan de investimento para poder desenrolar o seu traballo e ser productivos á altura de outras plantas.

De feito, á vez que na planta de Narón non invirte dende que chega esta Dirección, do Grupo Perelada, os ingresos do Grupo os invirte en plantas de Portugal e Polonia. Invertindo na planta de Polonia aberta dende o ano pasado 40M€.

Non se lle escapa a ninguén que o patriotismo dos grandes empresarios pasa por esquilmar e explotar aos seus semellantes sexan de donde sexan.

Nove presos foron executados en Exipto acusados ​​de matar a Hisham Barakat, o ex fiscal do país africano, en 2015. Os homes foron declarados culpables nun xuízo cheo de dúbidas e de testemuños de torturas e ameazas para lograr as confesións.

Os nove homes pertencían a un grupo de 28 condeados á morte polo homicidio do fiscal nun atentado cometido no Cairo en xuño de 2015. As autoridades exipcias arrestaron máis tarde a estes homes, acusándoos de formar unha célula militante cuxo obxectivo era asasinar ao principal fiscal.

Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali (de esquerda a dereita) declararon ante un tribunal en 2016.

Nun vídeo do xuízo de agosto de 2016, Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali dixeron nunha audiencia dun tribunal exipcio que foran presionados para confesar un crime que non cometeran e que os seus corpos aínda tiñan marcas de tortura.

O- Ahmady, un estudante de tradución de 23 anos na Universidade da o- Azhar, dixo que foi torturado durante 12 días antes de ser obrigado a grabar un vídeo no que dixo que participou no asasinato de Barakat.

Youssef, de 25 anos, un ex alumno da Universidade da o- Azhar, dixo que foi sometido a “as formas máis brutais de tortura” durante os seus interrogatorios. “Vendaronme os ollos, colgáronme da porta, boca abaixo, durante sete horas consecutivas e electrocutaronme en áreas sensibles do meu corpo”, dixo á corte. Youssef dixo que perdeu a capacidade de ver co seu ollo dereito como resultado da tortura.

Ali, un estudante da Universidade Zagazig de 24 anos, dixo que despois do seu arresto o 25 de febreiro de 2016, foi ameazado cun coitelo dentro do camión de seguridade que o transportou á sede de Seguridade Nacional en Zagazig, unha cidade na gobernación do baixo Exipto de Sharqeya. Dixo que lles contou aos oficiais que o arrestaron que se lle someteu a unha operación de xeonllo antes de ser arrestado. A pesar diso, dixo que foi electrocutado nesa parte específica do seu corpo, así como na súa rexión xenital e na súa cabeza. “Dixéronme que farían dano aos meus pais”, díxolle ao xuíz.

En xullo de 2017, un tribunal exipcio confirmou as condeas á morte de 28 dos acusados, tras un xuízo denunciado por grupos de dereitos humanos que se baseaba en “probas contaminadas pola tortura”.  Os homes tentaron apelar a sentenza de morte en 2018 que fora denegada polo Tribunal de Casación. Entre os homes condenados á morte, 13 homes foron condenados in absentia, e un deles foi devolto a Exipto desde Turquía á forza en xaneiro.

En reacción á noticia, a directora de campañas de Amnistía Internacional para o Norte de África, Najia Bounaim, afirmou que “executando a estes nove homes hoxe, Exipto demostrou un absoluto desprezo polo dereito á vida.”

Bounaim engadiu que “os responsables do atentado no que morreu o fiscal xeral de Exipto merecen ser castigados, pero executar a uns homes que foron declarados culpables en xuízos embazados por denuncias de tortura non é xustiza, senón unha evidencia da magnitude á que chega a inxustiza no país.”

“Estas execucións demostran ás claras que o goberno cada vez fai máis uso da pena de morte, e elevan a 15 a cifra de condeas á morte levadas a efecto nas últimas tres semanas. As autoridades exipcias deben deter urxentemente esta sanguenta onda de execucións das últimas semanas, nas que reiteradamente executaron a persoas tras xuízos manifestamente inxustos.”, sinala a responsable no norte de África de Amnistía Internacional.

“A comunidade internacional non debe gardar silencio ante esta escalada de execucións. Os aliados de Exipto deben adoptar unha postura clara condenando publicamente o uso polas autoridades da pena de morte, máximo expoñente de pena cruel, inhumana e degradante.”

As mulleres de MODEPEN presentan o informe “A pobreza ten cara de muller”

As mulleres do Movemento Galego en Defensa das pensións públicas, pertencentes a  Coordinadora Estatal en Defensa del Sistema Público de Pensións (COESPE), dan a coñecer o Informe “A pobreza ten cara de muller”, informe-reivindicación que será presentado aos diferentes partidos políticos mediante o seu rexistro en diferentes institucións tanto locais, como autonómicas, como estatais.

Reinvindicamos que estando no século XXI, os recortes en sanidade, servizos sociais, educación, e dependencia que levan a cabo os diferentes gobernos, non poden seguir recaendo nas costas das mulleres.

As mulleres seguimos realizando as tarefas domésticas e senón os sustituimos pola contratación do servizo doméstico que tamén se leva a cabo por un 95% mulleres, e que como traballadoras se nos nega o recoñecemento do traballo no Estatuto dos Traballadores e na Constitucion Española, desoíndose así tamén o art    da OIT.

Levamos a  cabo as tarefas de coidados e de conciliación, facéndonos cargo de todas esas responsabilidades para cubrir as necesidades básicas da vida, renunciando a vidas laborais longas, a proxectos e desexos profesionais. Mudamos o noso ben polo ben dos que coidamos e criamos,  e logo eses gobernos que deberían recoñecer o noso traballo desenrolado, penalízanos castigándonos coas prestacións máis baixas do sistema, levándonos a unha precarización crecente.

Soamente podemos acceder a un mercado laboral  precarizado de contratos basura, temporalidade, xornadas parciais e mal pagados, a fenda salarial xa se sitúa nun 23% por igual traballo, traballando  “gratuitamente” 54 días ao ano .

Ésta situación non só nos repercute no presente senón que nos persigue o resto da nosa vida, se cotizamos pouco e mal , non temos dereitos a prestacións ( desemprego, subsidios) e si accedemos a eles son por cuantías de subsistencia, a medida que vamos madurando as prestacións de incapacidade e xubilación as que podemos acceder dinnos que teñen na actualidade unha fenda dun 35.97%.

Na actualidade  mais de 1.5 millóns de mulleres en España perciben pensións por baixo dos 500 euros, sendo Galiza a penúltima, pola cola, comunicade con maior pobreza feminina. Un millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migaxas das pensións dos seus maridos. Tres de cada catro mulleres só poden acceder a unha pensión non contributiva. Aínda que vivimos unha media de 5 anos máis que os homes, o facemos en peores condicións de saude e con maiores posibilidades de acabar coma dependentes, pero imposibilitadas a hora de acceder a centros de maiores ou a medicamentos sanitarios gratuitos, levándonos así a vivir soas, sen atención e nuns niveis de pobreza moi considerables. BASTA XA

Esto tamén é desigualdade, esto tamén é violencia, esta é a VIOLENCIA ECONÓMICA que o sistema fai recaer sobre as mulleres.

Por elo todas as mulleres, pertencentes a Coordinadora Estatal en defensa das pensións, faremos oir a nosa voz éstos días ata o 8 de Marzo, informando en mesas informativas, charlas–debate, onde daremos a coñecer a situación que vivimos e as saídas que se deben levar a cabo, para que a incorporación da muller o mercado laboral sexa xusta e igualitaria, e que a vellez ou a invalidez non se convirtan nunha situación de precarización e pobreza.

É o Estado o que ten a responsabilidade de garantir o dereito para coidar, ser coidado e  autocuidarse a través de políticas específicas.

A coordinadora de EM, reunida na tarde de onte, empraza ao Partido Socialista a pronunciarse e asumir as 300 emendas presentadas aos Orzamentos do Estado, por integraren unha parte substancial da Axenda galega do cambio, antes do debate de totalidade, que terá lugar este mércores no Congreso.

En Marea esixe o compromiso explícito do PSOE con estas emendas como garantía de que os orzamentos do Estado contribúan eficazmente á xeración de renda e riqueza en Galicia, coa mellora da súa cohesión social e territorial e a creación de emprego.

Sen este compromiso, a posición de En Marea permanecerá invariable na súa negativa ao apoio aos orzamentos. Por iso reclamamos do PSOE unha posición sobre as emendas previo ao debate de totalidade, como condición necesaria para a súa continuidadade.

A actitude de EM durante estas semanas, renunciando a presentar unha emenda de totalidade e apostando pola negociación e o diálogo, ten que ser agora correspondida cun xesto político acorde coas expectativas que a cidadanía galega ten depositada na Axenda galega do cambio.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies