SATURDAY 20 APRIL 2019

Esquerda Unida súmase e chama a participar na mobilización feminista galega que terá lugar este domingo 3 de marzo en Lugo coa fin de difundir e dar a coñecer a vindeira folga Feminista (de coidados, laboral, educación e de consumo) convocada para o venres 8 de marzo, Día Internacional das Mulleres. A mobilización sairá da Porta Falsa ás 12 horas e rematará na Horta do Seminario coa lectura dun manifesto.

Dende Esquerda Unida denunciamos que as mulleres sufrimos unha desigualdade e discriminacións en canto a dereitos básicos se refire, como a precariedade laboral e fenda salarial… polo que cremos que é importante difundir e animar ás mulleres a que secunden esta mobilización e posterior folga do 8M.

Eva Solla, coordinadora nacional de Esquerda Unida, así como a executiva nacional de Esquerda Unida, participará na mobilización.


Mobilización Feminista Galega, en Lugo

Data: Domingo, 3 de marzo.

Lugar: Porta Falsa.

Hora: Ás 12 horas.

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen
Javier F. Ferrero. Director de Contrainformación e Nueva Revolución. Codirector de Encontro


A protección social trata de axudar a facer fronte a unha serie de riscos como a perda do posto de traballo ou da capacidade de gañar diñeiro por causas como a invalidez ou a vellez. O obxectivo desta protección é axudar á poboación para atenuar e poder facer fronte a estes riscos tentando que manteñan un nivel de vida digno.

A Seguridade Social é o principal sistema de protección social do Estado. A súa finalidade é garantir unhas prestacións sociais para facer fronte a determinadas continxencias que poden situar á persoa (e a quen dependa del/dela) en situación de necesidade. As normas que rexen os sistemas de protección social en España son iguais para todas as persoas, con todo cando entramos a analizar como están protexidas as persoas fronte a situacións de desemprego, xubilación, exclusión social, invalidez, etc.

Segundo se indica no informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, no 2017 foron beneficiarias de prestacións por desemprego unhas 52 % mulleres, cunha contía media de prestación inferior nun 15 % á dos homes, e sempre por baixo dos 800€.

Tanto para os homes como para as mulleres, a calidade das prestacións deteriorouse ao longo do período de crise, pero no caso das mulleres o deterioro foi maior. O 41 % dos homes con prestacións son beneficiarios de prestacións contributivas (de maior contía que as asistenciais e con cotizacións á seguridade social), fronte ao 39 % das mulleres en 2017.

O informe de Modepen indica que a taxa media de cobertura fronte ao desemprego foi do 56,2 %. A diferenza entre a cobertura de homes e mulleres é de 10 puntos porcentuais, cunha menor protección das mulleres fronte ao desemprego, sendo, ademais, as maiores perceptoras de prestacións asistenciais (54 %).

O que determina o dereito a unha prestación contributiva ou a unha prestación asistencial é o salario que percibía o traballador mentres tiña emprego, que servirá para calcular a base reguladora da prestación. Como se desprende dos datos, a brecha salarial que soportan as mulleres lévana por por riba aos longo de toda a súa vida laboral con prestacións tamén precarizadas.

Tras a reforma da protección por desemprego, no ano 2012, a redución da contía da prestación en función das horas traballadas viuse reducida, dando lugar a contías dos subsidios que en moitos casos non cobre nin as necesidades mínimas. Segundo o texto de Modepen, un 68 % das mulleres soporta a parcialidad laboral e a parcialidad nas prestacións, levándoas á máxima precariedade.

Non só débese adecuar as xornadas completas á conciliación da vida laboral e familiar, senón que ademais é necesario que a contía dos subsidios non se vexa reducida debido á parcialidade do traballo

Apoio a folga feminista do 8 de marzo

Candidato a Alcaldía de NARÓN POR DIANTE

Intervención no Pleno 28/02/2019:

Como pai dun neno e unha nena, os quero iguais, cos mesmos dereitos.

Non quero que ningún político, ningún relixioso, ningún home, crease con dereito a decidir pola miña filla, a decidir sobre o seu corpo, sobre a súa vida. Non quero que saia a rúa con medo.


Fai pouco dicía o novo líder da ultradereita española  Pablo Casado, sobre as embarazadas: “Creo que es bueno que las mujeres sepan lo que llevan dentro”. Vai ser que o famoso master era de xinecoloxía e obstetricia.

Defenden agora  unha “lei de apoio a maternidade”. Que eu chamaría de “partos patrioticos”.

A defenden os mesmos que coas súas reformas laborais fan imposible a conciliación familiar, que permiten salarios de miseria e que os servizos básicos sexan un luxo.

E veñen agora dando solucións en branco e negro, e querendo decidir como naqueles escuros tempos sobre o corpo e a vida das mulleres.

A folga feminista é ante todo unha convocatoria que denuncia ás desigualdades, as discriminacións e as violencias estruturais que sofre máis da metade da poboación mundial, as mulleres, pero tamén de reivindicación dun novo modelo social, xusto, democrático e igualitario.

Porque o feminismo é un movemento que loita pola igualdade de todas e todos.

Non é unha folga de comunistas, nin de radicais da esquerda, como pretenden dende a dereita, é unha folga de mulleres que loitan polos seus dereitos, que loitan pola igualdade.

Sen dubida a folga feminista é tamén unha resposta a un sistema baseado na desigualdade.

En todo o mundo, as mulleres gañan só entre o 60 e o 75 por cento do salario dos homes en traballo similares. A longo prazo, esta fenda salarial afecta ás súas pensións.

Na Galiza a fenda salarial entre mulleres e homes sitúase nun 30%. Esta é a porcentaxe na que debemos incrementar os ingresos medios das mulleres para igualar o dos homes e conseguir equiparación retributiva.

·         As mulleres están desprotexidas fronte ás agresións sexuais e as violacións; dende 2016 cometéronse 89 agresións sexuais múltiples no Estado Español.

·         A folga é unha resposta aos continuos asasinatos de mulleres pola violencia machista.

·        É unha resposta a notoria expansión que está adquirindo o debate e a demanda dos ventres/úteros de aluguer, non o esquezamos, que son as mulleres empobrecidas quenes vense obrigadas a esta forma de explotación. Os ventres de aluguer serán os das fillas das traballadoras e traballadores, non das fillas dos millonarios.

·         É unha resposta ao drama das miles e miles de mulleres e nenas  traficadas para consumo sexual.

·         É unha resposta de apoio as mulleres migrantes que sofren maiores violencias no proceso migratorio e discriminacións xenófobas e racistas.

O 8 de Marzo as mulleres participarán nunha folga histórica, será unha demostración de forza como primeiro paso a mudar o mundo.

Máis tamén serán estas mesmas mulleres as sepultureiras da ultradereita, dos que poñen en entretido os dereitos xa conquistados, dos que pretenden devolvernos a catacumba do pensamento.

A FOLGA FEMINISTA, É A FOLGA POLA IGUALDADE.

A pobreza ten cara de muller: Servizo doméstico

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen
Javier F. Ferrero. Director de Contrainformación e Nueva Revolución. Codirector de Encontro


O servizo doméstico é un colectivo formado principalmente por mulleres con baixos salarios, condicións de seguridade e saúde no traballo lamentables e total ausencia de protección social. Segundo datos do sindicato UGT, o seu salario medio é inferior en máis dun 40 % ao do conxunto de traballadores e o gasto medio por fogar no pago do salario e a seguridade social do persoal doméstico reduciuse un 30% entre os anos 2006 e 2016.

Á hora de xubilarse, as empregadas domésticas reciben a pensión máis baixa de todo o sistema da Seguridade Social: 520,54 euros mensuais, e o 65 % das persoas beneficiarias precisan complementos a mínimos.

O informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER” destaca ao servizo doméstico como a gran discriminación do sistema. O colectivo está copado maioritariamente por mulleres e, aínda sendo traballadoras, non se lles recoñece iguais dereitos como o resto de traballadores teñen recoñecidos na Constitución Española e o Estatuto dos Traballadores.

Hai que equiparar o sistema especial de empregadas de fogar e o réxime xeral da Seguridade Social, “torpedeado” de forma continuada polo PP desde o 2012. Modepen sinala que en decembro do 2018, finalizaba o período transitorio establecido para a equiparación do devandito sistema, pero unha emenda do Grupo Parlamentario Popular nos PGE conseguíu unha moratoria ata o ano 2024.

Co fin de avanzar na equiparación de dereitos laborais e de seguridade social e proceder á ratificación do Convenio 189 da OIT sobre traballo decente para traballadoras domésticas, Modepen demanda a derrogación nos PGE da moratoria do PP (emenda 6777).

Coa aplicación inmediata do acordo 189 da OIT, as traballadoras do servizo doméstico non estarían discriminadas respecto ao resto de traballadores, poderían optar a prestacións que hoxe non poden acceder como o subsidio de desemprego, as súas lagoas de cotización cubriríanse ao salario mínimo os primeiros 48 meses e ao 50% o resto, do mesmo xeito que no réxime xeral e non a cero euros como sucede na actualidade. Con iso afloraría aproximadamente un 60% de emprego que hoxe non cotiza.

Segundo o escrito do Movemento, esta discriminación supón ata unha redución da pensión dun 30%.

No texto de Modepen indícase que a discriminación da muller do servizo doméstico como traballadora é ANTICONSTITUCIONAL e insta os profesionais laborais que demanden ante as magistraturas o amparo do Tribunal Constitucional como traballadoras asalariadas con plenos dereitos.

Para lograr que este colectivo sexa equiparable ao resto de traballadores e traballadoras deste país, é importante lograr a igualdade de dereitos do servizo doméstico na Seguridade Social e é necesario impulsar o dereito a unha prestación por desemprego, ademais de garantir a protección efectiva fronte a toda forma de acoso, abuso e violencia no traballo.

Esquerda Unida súmase á mobilización que terá lugar este xoves 28 ás 11.30 horas diante da Reitoría (Colexio San Xerome), así como as diferentes accións reivindicativas e de protesta que está a levar a cabo a Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC) e que teñen como fin rematar coa discriminación salarial e laboral que está a sufrir o persoal investigador, de xestión e técnico na USC.

Este colectivo está a reclamar a fin da fenda salarial que sofre (e que fai que, por exemplo, unha persoa de convocatorias FPI ou FPU perciba 1.000 euros anuais menos que outras da súa mesma categoría laboral). Tamén reivindican o dereito ás subas anuais que si teñen as demais persoas que traballan na USC, así como o dereito a percibir unha indemnización por extinción de contrato cando rematan. Pola súa parte, denuncian tamén a súa precarización a favor do “enriquecemento da USC”, que recibe 1,3 millóns de euros da Xunta pola captación de talento investigador, unha partida orzamentaria que non lles repercute.

Fai unhas semanas, a senadora de En Marea e membro da dirección de Esquerda Unida, Vanessa Angustia, fíxose eco destas demandas do colectivo investigador, e reivindicou que “a carreira investigadora non pode seguir sendo sinónimo de precariedade”. “Precisamente, polos salarios que están a percibir, moitas investigadoras e investigadores están emigrados”, polo que reivindicou a necesidade de que “se lle poida dar continuidade ao seu traballo investigador e ás súas carreiras, así como posibilitar o seu retorno nun futuro próximo”. Por todo isto, dende Esquerda Unida apoiamos a mobilización do persoal da USC para esixir dignidade investigadora e docente.

A pobreza ten cara de muller: As tarefas domésticas

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen
Javier F. Ferrero. Director de Contrainformación e Nueva Revolución. Codirector de Encontro


As mulleres que traballaron no emprego de fogar sufriron todas as discriminacións imaxinables en relación á cobertura da Seguridade Social, polo que o sistema de cálculo das pensións de xubilación en función dos anos e as bases é totalmente inxusto neste sector.

Condicións socio-estruturais que recaen sobre a muller fixeron que as responsabilidades das tarefas domésticas e de coidados apenas variasen co paso dos anos. Debido a esta maior dedicación, a muller sempre traballou e achegou valor ao Estado co coidado do fogar, o traballo no campo, (achega produtiva) e a aportación en fillos (achega reprodutiva). Pero todas estas actividades non remuneradas son as que as penalizan á súa chegada á vellez

En España aínda hai ao redor de dez millóns de mulleres cuxa ocupación consiste única e exclusivamente nos labores do fogar. Hai uns anos, o INE levou a cabo un estudo no que pretendía cifrar coa maior exactitude posible cal sería a achega das amas de casa españolas ao PIB nacional no caso de que o seu traballo fose remunerado. Os datos demostraron que ata un 27% do mesmo podería corresponder a esta actividade que, con todo, non é remunerada nin lle dá acceso a quen a practica á prestación de dereitos sociais.

Segundo indícase no informe do Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, o 92 % das mulleres ocúpase de media en Europa do coidado e educación dos seus fillos, porcentaxe que en España chega ao 95 %. En canto ás tarefas domésticas, o 79 % das mulleres na UE cociñan e/ou realizan tarefas do fogar a diario (un 84% en España), en comparación co 34% dos homes (un 42% en España).

Segundo o escrito de Modepen, o tempo que as mulleres teñen que dedicar a labores de coidados (nenos, anciáns, enfermos) e labores domésticos é un traballo non pago que lles resta oportunidades laborais. Ese factor social é o que determina o menor número de anos achegados e en menor contía, que leva ás mulleres á pobreza na vellez ou en épocas de dependencia e invalidez.

Unha das políticas sociais que axudarán a mellorar a calidade de vida na etapa da xubilación das mulleres sería o recoñecemento da economía de coidados como actividade indispensable para a sustentabilidade da sociedade do mesmo xeito que xa foi recoñecida por outros países.

O Estado ten que tomar a decisión de dar valor a esa economía de coidados. Algunha das solucións achégase no informe de Modepen, como que o estado achegase a cotización durante os anos que a muller dedique ao coidado dos fillos máis pequenos ou persoas dependentes. Deste xeito, outorgaríaselle un valor á devandita actividade equivalente á que se lle atribúe ao persoal sanitario (enfermeira, aux. de Clínica) polo coidado e atención aos enfermos e persoas dependentes e/ou anciáns en residencias e asilos.

Outras solucións que poden extraerse do escrito de Modepen é acurtar o limiar do período de carencia, recoñecer dentro do tempo mínimo esixido de cotización os anos dedicados ás tarefas de coidados, os denominados carecredits (exemplo: Francia, Alemaña, Finlandia, Suecia, Austria e Italia…) e earningsharing (Reino Unido, Países Baixos), supón que a parella comparte as contribucións e os ingresos, de maneira que a cotización que efectúe cada membro compútese ao 50%, para que cando chegue o momento de cobrar a pensión, considérese coma se tivesen dereitos individuais. Entendéndose así, que a división do traballo que houbese entre ambos, foi necesaria e merece o recoñecemento por igual, independentemente de que un se dedicase máis ás actividades produtivas e o outro máis ás domésticas.

Trátase de buscar fórmulas que recoñezan o valor achegado, non só desde o punto de vista laboral, senón tamén desde o servizo que se presta ao conxunto da sociedade desde o ámbito da familia.


Artigos da mesma serie:

A pobreza ten cara de muller: A desigualdade no mercado laboral

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies