SUNDAY 24 FEBRUARY 2019

Masacre industrial en Narón

Dende Esquerda Unida Narón non entendemos como a Dirección de Poligal escúdase en perdas acumuladas importantes, e crecentes en 2017 e 2018, para xustificar a tramitación do concurso de acreedores con proposta de liquidación da empresa. Como empresa e ante a deriva que datan de 2012, non pode ser que o ano pasado (Xuño 2018) mostren a satisfacción da mellora en canto a:

  • Aumento de producción.
  • Novas acreditacións de calidade.
  • Dicindo que “é a planta máis versátil con solución de envasado flexibles máis ampla de Poligal”.

E anuncien “escenarios de inversión para mellorar a productividade e eficiencia”, pois ben é certo que as liñas de producción necesitan de inversión para competir cando teñen unha plantilla sobradamente cualificada, as certificacións o demostran, e unhas liñas de 28 e 23 anos respectivamente. Liñas para as que en certas reparacións xa non teñen pezas no mercado pola súa antigüidade.

Ditas inversións xa veñen sido reclamadas polo plantel durante anos, de feito no último ERE sufrido polo plantel de Poligal lograron acordar inversións na factoría de Narón. E baixo sentenza no próximo mes poder o plantel podería esixir a execución de sentenza ou o sancionamento da empresa cada día de incumplimento, ainda que o plantel o que quere é dignidade un plan de investimento para poder desenrolar o seu traballo e ser productivos á altura de outras plantas.

De feito, á vez que na planta de Narón non invirte dende que chega esta Dirección, do Grupo Perelada, os ingresos do Grupo os invirte en plantas de Portugal e Polonia. Invertindo na planta de Polonia aberta dende o ano pasado 40M€.

Non se lle escapa a ninguén que o patriotismo dos grandes empresarios pasa por esquilmar e explotar aos seus semellantes sexan de donde sexan.

Nove presos foron executados en Exipto acusados ​​de matar a Hisham Barakat, o ex fiscal do país africano, en 2015. Os homes foron declarados culpables nun xuízo cheo de dúbidas e de testemuños de torturas e ameazas para lograr as confesións.

Os nove homes pertencían a un grupo de 28 condeados á morte polo homicidio do fiscal nun atentado cometido no Cairo en xuño de 2015. As autoridades exipcias arrestaron máis tarde a estes homes, acusándoos de formar unha célula militante cuxo obxectivo era asasinar ao principal fiscal.

Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali (de esquerda a dereita) declararon ante un tribunal en 2016.

Nun vídeo do xuízo de agosto de 2016, Mahmoud o- Ahmady, Abulqasim Youssef e Abubakr Ali dixeron nunha audiencia dun tribunal exipcio que foran presionados para confesar un crime que non cometeran e que os seus corpos aínda tiñan marcas de tortura.

O- Ahmady, un estudante de tradución de 23 anos na Universidade da o- Azhar, dixo que foi torturado durante 12 días antes de ser obrigado a grabar un vídeo no que dixo que participou no asasinato de Barakat.

Youssef, de 25 anos, un ex alumno da Universidade da o- Azhar, dixo que foi sometido a “as formas máis brutais de tortura” durante os seus interrogatorios. “Vendaronme os ollos, colgáronme da porta, boca abaixo, durante sete horas consecutivas e electrocutaronme en áreas sensibles do meu corpo”, dixo á corte. Youssef dixo que perdeu a capacidade de ver co seu ollo dereito como resultado da tortura.

Ali, un estudante da Universidade Zagazig de 24 anos, dixo que despois do seu arresto o 25 de febreiro de 2016, foi ameazado cun coitelo dentro do camión de seguridade que o transportou á sede de Seguridade Nacional en Zagazig, unha cidade na gobernación do baixo Exipto de Sharqeya. Dixo que lles contou aos oficiais que o arrestaron que se lle someteu a unha operación de xeonllo antes de ser arrestado. A pesar diso, dixo que foi electrocutado nesa parte específica do seu corpo, así como na súa rexión xenital e na súa cabeza. “Dixéronme que farían dano aos meus pais”, díxolle ao xuíz.

En xullo de 2017, un tribunal exipcio confirmou as condeas á morte de 28 dos acusados, tras un xuízo denunciado por grupos de dereitos humanos que se baseaba en “probas contaminadas pola tortura”.  Os homes tentaron apelar a sentenza de morte en 2018 que fora denegada polo Tribunal de Casación. Entre os homes condenados á morte, 13 homes foron condenados in absentia, e un deles foi devolto a Exipto desde Turquía á forza en xaneiro.

En reacción á noticia, a directora de campañas de Amnistía Internacional para o Norte de África, Najia Bounaim, afirmou que “executando a estes nove homes hoxe, Exipto demostrou un absoluto desprezo polo dereito á vida.”

Bounaim engadiu que “os responsables do atentado no que morreu o fiscal xeral de Exipto merecen ser castigados, pero executar a uns homes que foron declarados culpables en xuízos embazados por denuncias de tortura non é xustiza, senón unha evidencia da magnitude á que chega a inxustiza no país.”

“Estas execucións demostran ás claras que o goberno cada vez fai máis uso da pena de morte, e elevan a 15 a cifra de condeas á morte levadas a efecto nas últimas tres semanas. As autoridades exipcias deben deter urxentemente esta sanguenta onda de execucións das últimas semanas, nas que reiteradamente executaron a persoas tras xuízos manifestamente inxustos.”, sinala a responsable no norte de África de Amnistía Internacional.

“A comunidade internacional non debe gardar silencio ante esta escalada de execucións. Os aliados de Exipto deben adoptar unha postura clara condenando publicamente o uso polas autoridades da pena de morte, máximo expoñente de pena cruel, inhumana e degradante.”

As mulleres de MODEPEN presentan o informe “A pobreza ten cara de muller”

As mulleres do Movemento Galego en Defensa das pensións públicas, pertencentes a  Coordinadora Estatal en Defensa del Sistema Público de Pensións (COESPE), dan a coñecer o Informe “A pobreza ten cara de muller”, informe-reivindicación que será presentado aos diferentes partidos políticos mediante o seu rexistro en diferentes institucións tanto locais, como autonómicas, como estatais.

Reinvindicamos que estando no século XXI, os recortes en sanidade, servizos sociais, educación, e dependencia que levan a cabo os diferentes gobernos, non poden seguir recaendo nas costas das mulleres.

As mulleres seguimos realizando as tarefas domésticas e senón os sustituimos pola contratación do servizo doméstico que tamén se leva a cabo por un 95% mulleres, e que como traballadoras se nos nega o recoñecemento do traballo no Estatuto dos Traballadores e na Constitucion Española, desoíndose así tamén o art    da OIT.

Levamos a  cabo as tarefas de coidados e de conciliación, facéndonos cargo de todas esas responsabilidades para cubrir as necesidades básicas da vida, renunciando a vidas laborais longas, a proxectos e desexos profesionais. Mudamos o noso ben polo ben dos que coidamos e criamos,  e logo eses gobernos que deberían recoñecer o noso traballo desenrolado, penalízanos castigándonos coas prestacións máis baixas do sistema, levándonos a unha precarización crecente.

Soamente podemos acceder a un mercado laboral  precarizado de contratos basura, temporalidade, xornadas parciais e mal pagados, a fenda salarial xa se sitúa nun 23% por igual traballo, traballando  “gratuitamente” 54 días ao ano .

Ésta situación non só nos repercute no presente senón que nos persigue o resto da nosa vida, se cotizamos pouco e mal , non temos dereitos a prestacións ( desemprego, subsidios) e si accedemos a eles son por cuantías de subsistencia, a medida que vamos madurando as prestacións de incapacidade e xubilación as que podemos acceder dinnos que teñen na actualidade unha fenda dun 35.97%.

Na actualidade  mais de 1.5 millóns de mulleres en España perciben pensións por baixo dos 500 euros, sendo Galiza a penúltima, pola cola, comunicade con maior pobreza feminina. Un millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migaxas das pensións dos seus maridos. Tres de cada catro mulleres só poden acceder a unha pensión non contributiva. Aínda que vivimos unha media de 5 anos máis que os homes, o facemos en peores condicións de saude e con maiores posibilidades de acabar coma dependentes, pero imposibilitadas a hora de acceder a centros de maiores ou a medicamentos sanitarios gratuitos, levándonos así a vivir soas, sen atención e nuns niveis de pobreza moi considerables. BASTA XA

Esto tamén é desigualdade, esto tamén é violencia, esta é a VIOLENCIA ECONÓMICA que o sistema fai recaer sobre as mulleres.

Por elo todas as mulleres, pertencentes a Coordinadora Estatal en defensa das pensións, faremos oir a nosa voz éstos días ata o 8 de Marzo, informando en mesas informativas, charlas–debate, onde daremos a coñecer a situación que vivimos e as saídas que se deben levar a cabo, para que a incorporación da muller o mercado laboral sexa xusta e igualitaria, e que a vellez ou a invalidez non se convirtan nunha situación de precarización e pobreza.

É o Estado o que ten a responsabilidade de garantir o dereito para coidar, ser coidado e  autocuidarse a través de políticas específicas.

A coordinadora de EM, reunida na tarde de onte, empraza ao Partido Socialista a pronunciarse e asumir as 300 emendas presentadas aos Orzamentos do Estado, por integraren unha parte substancial da Axenda galega do cambio, antes do debate de totalidade, que terá lugar este mércores no Congreso.

En Marea esixe o compromiso explícito do PSOE con estas emendas como garantía de que os orzamentos do Estado contribúan eficazmente á xeración de renda e riqueza en Galicia, coa mellora da súa cohesión social e territorial e a creación de emprego.

Sen este compromiso, a posición de En Marea permanecerá invariable na súa negativa ao apoio aos orzamentos. Por iso reclamamos do PSOE unha posición sobre as emendas previo ao debate de totalidade, como condición necesaria para a súa continuidadade.

A actitude de EM durante estas semanas, renunciando a presentar unha emenda de totalidade e apostando pola negociación e o diálogo, ten que ser agora correspondida cun xesto político acorde coas expectativas que a cidadanía galega ten depositada na Axenda galega do cambio.

Pensionistas de CCOO recollen hoxe sinaturas contra a pobreza enerxética

Membros da Federación de Pensionistas e Xubilados de CCOO de Galicia recollen hoxe sinaturas contra a pobreza enerxética. Para este efecto, instalarán postos informativos en localidades como Ourense, Vilagarcía de Arousa, Ferrol ou Pontevedra.

CCOO recolle sinaturas contra a pobreza enerxética
CCOO recolle sinaturas contra a pobreza enerxética

A pobreza enerxética é a situación provocada por ter que destinar unha porcentaxe desproporcionada dos ingresos a pagar as subministracións enerxéticas ou, directamente, a imposibilidade de pagalas.

Este fenómeno, que se estende por toda Europa, afecta de forma singular ao noso país, onde se combinan o aumento disparatado dos prezos da enerxía (especialmente a electricidade) coa diminución dos ingresos das familias. Así, mentres que a enerxía doméstica se encareceu un 60 % desde o 2007, os ingresos diminuíron un 8,5 % de media.

Eva Solla: “A día de hoxe a ambulancia tarda entre 12 e 15 minutos máis en acudir a unha urxencia por ter que desprazarse a recoller profesionais sanitarios ao PAC” 

En Marea logrou esta mañá a unanimidade no Parlamento de Galicia á iniciativa presentada por Eva Solla na Comisión de Sanidade para reclamarlle á Xunta que aproveite a construción do novo centro de saúde da Estrada para contemplar no mesmo lugar a base do 061, que actualmente se atopa separada do centro de saúde, retrasando as asistencias sanitarias entre 12 e 15 minutos.

“En Sanidade sabeos que os minutos salvan vidas”, lembrou a deputada Eva Solla, a quen lle parece incomprensible que a Consellería de Sanidade non contemplase trasladar a base da ambulancia do 061 ao novo centro de saúde en construción, para evitar os desprazamentos do vehículo para recoller os facultativos.

En Marea xa formulou esta cuestión por escrito á Consellería, logo de reclamar a construción da base no Parlamento con anterioridade. “A resposta da Consellería é que non está prevista esta dotación, porque non, sen ningún tipo de explicación nin motivación”, denunciou Solla.

“Son os propios técnicos do 061 os que reiteradamente teñen solicitado este traslado pedíndolle á Xunta que recapacite, pois trátase dunha obra menor e hai terreos suficientes para ubicala ao carón da nova infraestrutura”, lembrou a deputada de En Marea, que insistiu en que se trata de “mellorar a asistencia sanitaria aos usuarios e usuarias nunha situación de emerxencia”.

A iniciativa logrou a unanimidade dos grupos, logo de transaccionar unha emenda do PP que formulaba que se contase coa colaboración do Concello na construción da nova base anexa ao centro de saúde, actualmente en obras.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies