SATURDAY 20 APRIL 2019

Archivos de Autor: admin

Y todavía seguimos preguntando al Papa dónde hay que meterla

“Al despertar Gregorio Samsa una mañana, tras un intranquilo sueño, se encontró en su cama convertido en un monstruoso insecto”

Kafka-La Metamorfosis

Por Arjuna


En pleno siglo XXI y, tras diez mil años de civilización en los que hemos incursionado, repetidas veces, en el futuro, todavía el “bípedo implume, (el hombre, según Platón) sigue preguntando al Papa, líder de una de las sectas más influyentes del planeta, en qué agujero hay que meterla (o hacer travesuras) para no ir al infierno.

En Grecia y en Roma, la filosofía y la razón impregnaban todos los campos del saber. Su politeísmo abrazaba con éxtasis todo tipo de relaciones sexuales, que practicaban con descaro y alegría los dioses y diosas, tanto en El Olimpo como en sus correrías por la Tierra. Zeus, Afrodita, el emperador o general de turno tenían amantes del mismo sexo y los seres humanos les imitaban como buenos ciudadanos que buscan la armonía.

En ninguna escuela egipcia, griega o romana se relacionaba el sexo con el pecado. Pasarían siglos hasta que las religiones monoteístas demonizaran a Eros, lo que sirvió para estigmatizar a grandes capas de la población. Las artes amatorias se hicieron tabú y se editaron mamotretos con la palabra de Dios. Y así, nació un nuevo tipo de esclavo y esclava que, además de vivir de rodillas, debía cuidar su lengua y ocultar su inteligencia (1).

Con el transcurrir de los siglos se expandieron, debido a la ignorancia que imperaba en gran parte del mundo, las religiones Abrahámicas: el judaísmo, el cristianismo y el islamismo, y sus profetas escribieron en piedra un listado de pecados capitales, entre los que se encontraba la homosexualidad y el lesbianismo, lo que debía ser extirpado cual cáncer maligno introducido por el diablo para corromper a la humanidad.

Yahvé, el demiurgo colérico y bipolar que se arrepintió de su creación y la destruyó con un diluvio universal, que decidió convertirse en paloma para embarazar a una pobre cría de catorce años, que eligió a un pueblo, el judío, que ha conocido todos los horrores posibles, incluido el Holocausto (aunque ahora amenaza con exterminar a sus vecinos) tiene una forma de amar que ni Dios la entiende.

Con la caída del Imperio Romano (Nietzsche dice que el cristianismo fue el vampiro que lo destruyó), se inicia la Edad Media (476 a 1492 d.C) conocida como la Era de la Oscuridad, y todos los hombres y mujeres que “están poseídos por el diablo” acaban en la hoguera, son decapitados, mutilados o torturados por “enojar a Dios”.

Luego, ocurre un milagro y, con el Renacimiento, poco a poco, como las tortugas, vamos recuperando la razón y la libertad de pensar sin miedo y amar con libertad. Con toda la sangre que se ha derramado para llegar hasta donde hemos llegado se podrían teñir de rojo todos los océanos y mares.

Y ahora, en esta década, el nuevo jefe supremo de la Iglesia va de “progre” por la vida y, -aunque no entiende a Dios porque no hay cabeza para ello-, parece un socialdemócrata del Partido Socialista Obrero Español (PSOE), que lo mismo da misa en una discoteca de Ibiza que en la Plaza de Pedro Zerolo.

La Iglesia Católica y sus obispos, el judaísmo y sus rabinos, el islam y sus imanes, han cogido siempre tirria a la mujer, a la que quieren ver sumisa cual esclava del Señor y sierva del Hombre. Desconfían de la hembra sabia, inteligente, que les puede hacer sombra, por eso hasta hace cuatro días les han dicho “quédate en casa y huye de los libros que escribe satanás”.

Si lográsemos ver una alianza entre las tres religiones monoteístas, cosa que ha pasado por la cabeza de Bergoglio (a quien instintivamente identifico con Gregorio Samsa), daríamos un salto al pasado con caverna incluida y, entonces, habría que celebrar haber nacido en un país como España, donde hay más cruces, que luces.

Los que no quieran practicar “una religión para ateos inteligentes”, como decía Hawking, podrían elegir, lo que me parece una opción magnífica, al Dios de Spinoza.

En palabras del escritor mexicano Anand Dílvar -autor del best sellerEl Esclavo”, el Dios de Spinoza, quizás, os diría:

Deja ya de ir a esos templos lúgubres, oscuros y fríos que tú mismo construiste y que dices que es mi casa. Mi casa está en las montañas, en los bosques, los ríos, los lagos, las playas. Deja ya de leer supuestas Escrituras Sagradas que nada tienen que ver conmigo. No me encontrarás en ningún libro (…) Yo nunca dije que había algo mal en ti o que era un pecado. O que tu sexualidad fuera algo malo. Me aburre que me alaben. ¿Te sientes agradecido? Demuéstralo cuidando de ti, de tu salud, de tus relaciones, del mundo (…) No me busques fuera, no me encontrarás. Búscame dentro. Aquí estoy, dentro de ti.

Cuando el rabino Herbert S. Goldstein escribió a Einstein preguntándole si era creyente, el genio le contestó: 

Creo en el Dios de Spinoza, que se revela asimismo en una armonía de lo existente, no en un Dios que se interesa por el destino y las acciones del ser humano.

-1- En la Inglaterra del siglo XVIII había tutores que enseñaban a las mujeres a ocultar su inteligencia, para que los hombres no se sintieran inferiores. El médico y moralista John Gregory dice en su obra “Consejos de un padre a sus hijas”, escrita en 1774:

El ingenio es el talento más peligroso que puede tener una mujer. Debe usarse con discreción y buena disposición, de otro modo, solo crea enemigos. Os aconsejo cautela al mostrar vuestro sentido común porque al hacerlo podéis parecer engreídas. Si por casualidad tenéis algún conocimiento, guardadlo como el mayor de vuestros secretos. En especial, ocultadlo a los hombres, que en general envidian y desprecian a las mujeres cultas.  

Venezuela e o Cambio Climático

Venezuela ten as reservas probadas de petróleo máis altas do mundo, os seus activos son de aproximadamente 360,000 millóns de barrís e representan o 20% das reservas globais, alcánzanlle ao ritmo de produción actual para 300 anos; os Estados Unidos soamente teñen reservas probadas que representan o 2% (39.9 millóns) dos activos mundiais, pero teñen 149 refinerías e consomen o 20% de petróleo do mundo (18 de 90 millóns de barrís por día), o seu máis próximo perseguidor (China) consome soamente a metade, o 10% da produción mundial. De onde chega todo o petróleo cru que refinan, consomen e ademais, venden xa refinado os norteamericanos?, pois de Arabia Saudita, Iraq, México, as areas bituminosas de Canadá (léase Fracking) e da propia Venezuela, xa que Venezuela só consome o 1% de toda esa produción mundial.

Ao ver estas cifras dámonos conta do por que os Estados Unidos queren apropiarse do petróleo venezolano, pero o problema non termina aí, é máis apenas comeza, se comparamos o consumo que teñen os norteamericanos e que obviamente se vai a incrementar para volver facer grande ao seu país, co consumo dos venezolanos, apreciamos que a diferenza é do 19%, é dicir, que se os Estados Unidos se aprópian do petróleo venezolano, o risco de incremento do quecemento da Terra pola queima de máis combustibles fósiles pode chegar a ser excesivo e repercutir na probabilidade da extinción da especie humana, lembremos que a atmosfera só pode procesar a terceira parte dos contaminantes que lle emitimos anualmente.

Actualmente, a contaminación na atmosfera está nas 410 PPM (Partes por millón de volume) e antes da revolución industrial estaba en 280 PPM, en menos de 150 anos incrementámola no que á Terra de forma natural levaríalle 25,000 anos, e iso supoñendo que GAIA non autoregulara os seus procesos para interactuar coa vida. A principal dificultade estriba nos compromisos que teñen as empresas petroleiras cos inversionistas que especulan coas súas accións para obter ganancias por encima do que se puidese chamar a media normal de especulación, fálase outras 250 PPM comprometidas que elevarían a temperatura máis de 6° C, o cal provocaría catástrofes descoñecidas de nefastas consecuencias para a especie humana.

O queimar o petróleo de Venezuela ao ritmo que o queima EEUU, cumpriría os compromisos de campaña de Donald Trump de facer “grande” ao seu país, pero á conta de incendiar globalmente ao mundo en menos de 55 anos, incluíndo a ese país novamente “grande”, xa non se trata de ideoloxías, trátase da supervivencia da especie humana na Terra, ou de cando menos conservar a sensatez que lles fai falta a algúns gobernantes respirando aire puro. Calculando que 8 barrís de petróleo pesan unha tonelada e cada tonelada produce tres de CO2, os 360,000 millóns de barrís producirían 135,000 millóns de toneladas de CO2 nun tempo extremadamente curto, o anterior sen calcular o consumo e a queima das reservas probadas dos demais países, nin aumentar a contaminación das reservas probables, que se as comparamos coa transformación do CO2 que fixo a biósfera cando xurdiu a vida aeróbica, poden chegar a ser incalculables, xa non habería tempo de facer previsións de crecemento económico pola destrución e a extinción de especies que se provocaría coas puras reservas probadas do mundo.

Non sería mellor que os países industrializados baixasen as súas emisións e pagasen a débeda de carbono polo uso dos espazos comúns (atmosfera e océanos) que pertencen a todos?, con isto os países en vías de desenvolvemento poderían alcanzar o seu crecemento programado dunha forma sustentable e con enerxías limpas, en consecuencia a economía circular sería en referente do desenvolvemento e todo o mundo viviría nun medio ambiente san ao que tamén todo o mundo ten dereito.

Entrevista a Joaquín García Martín, presidente da Asociación Vítimas do Paro: “Hai situacións dramáticas de persoas maiores de 52 anos que seguirán malvivindo sen ingreso algún”

Javier F. Ferrero
Codirector de Encontro


O Consello de Ministros aprobou este venres un Real Decreto Lei de medidas urxentes que recupera o subsidio de desemprego para maiores de 52 anos, ata agora limitado a quen tiña máis de 55 anos.

A cantidade se beneficiarios vese amplamente incrementada, ao redor de 114.000 potenciais beneficiarios que se sumarían aos 260.000 que o cobran na actualidade, pero aínda hai cidadáns e cidadás maiores de 52 anos en grave perigo de exclusión social ao non dispoñer de ingreso algún. Diso falo con Joaquín García Martín, presidente da Asociación Vítimas do Paro.

 

A ministra Magdalena Valerio anunciou hai uns días a recuperación do subsidio para maiores de 52 anos, que lle parece o decreto?

Todo o que sexa que máis persoas desempregadas teñan un subsidio é positivo. Neste caso serán 114.000 máis os beneficiarios, pero seguimos vendo que quedan fóra do subsidio 220.000 persoas por diferentes requisitos como, por exemplo, non ter 15 anos cotizados ou ser autónomos toda a súa vida laboral e non chegar a 6 anos cotizados para desemprego no Réxime Xeral da Seguridade Social. Hai situacións moi inxustas e dramáticas de persoas con 64, 62, 60… 52 anos que seguirán malvivindo sen emprego nin ingreso algún.

 

Cre que se perdeu unha oportunidade para cubrir as necesidades deste segmento da poboación?

Por suposto. Levamos desde 2012 esperando que se volva a aprobar este subsidio e cando se logra vemos que non é “para todas as persoas desempregadas maiores de 52” (como está a vender o Goberno nos medios de comunicación). Vemos que se segue deixando sen o subsidio a 220.000 persoas e preocúpanos moitísimo porque, como van subsistir esas persoas que xa ninguén quere contratar?

 

A súa Asociación leva anos reclamando cobertura para os maiores de 52 anos, cre que tivo que ver a presión que exerceron co anuncio realizado?

É certo que a nosa asociación, e algunhas outras máis, xunto ao colectivo de persoas maiores de 52 anos, levamos desde 2012 reclamando a todos os partidos que se volvese a dar este subsidio, pero sendo sincero hei de recoñecer que o PSOE sempre foi favorable ao mesmo, da mesma forma que apoian un ingreso mínimo vital para todas as persoas desempregadas, por iso sorprendeunos que ao final só o recuperaran para unha parte e non para todos. Non me gustan as políticas “Titanic”, que se conforman con salvar a algúns e o resto que se apañe como poida.

 

Considera que este decreto, xusto a dous meses das eleccións, trátase dun anuncio electoral?

Sinceramente, si me parece que o fixeron con intereses electorais. Lévano anunciando desde xuño e podíano aprobar, se quixesen, nun dos primeiros Consellos de Ministros da mesma maneira que o fixeron o 8 de marzo. Desde o PSOE dicíanme que ao estar os orzamentos de 2018 aprobados non o podían incluír en ningunha partida orzamentaria, pero aprobáronse outros decretos que tampouco tiñan partida orzamentaria prevista.

 

Seguirán presionando para lograr a cobertura total antes das eleccións?

Sen ningunha dúbida. Seguiremos defendendo ás persoas desempregadas e imos dar varios pasos para que non se deixe a ninguén maior de 52 anos sen traballo nin subsidio. Un deses pasos será tentar que na Deputación Permanente, onde o PSOE necesita os votos de todos os deputados que apoiaron a moción de censura, algún deses partidos dígalles “Se, votaremos a favor… Pero non deixedes a esas 220.000 persoas sen subsidio aínda que vos custe 700 ou 800 millóns máis”.

Outro paso será que o propio PSOE e Goberno recapacite e vexan a situación tan inhumana en que quedan moitas persoas e modifiquen os requisitos do Decreto (por exemplo, rebaixando eses 15 anos de cotización). Tentaremos que se acorden destas persoas a maior cantidade posible de partidos nos seus programas electorais.

Vemos casos tan inxustos e discriminatorios que imos estudar a posibilidade de presentar un recurso naqueles tribunais que nos aconsellen os nosos avogados e os doutras asociacións coas que estamos a contactar, coma se temos que chegar ao Tribunal Constitucional ou a Estraburgo.

 

Que obxectivos ten a Asociación Victimas do Paro?

Lograr que non haxa persoas desempregadas e que todas as persoas, da idade que sexa, teñan ingresos garantidos, ben porque teñan traballo ou ben porque dispoñan dunha Prestación de Ingresos Mínimos ou Ingreso Mínimo Vital. Con iso lograríase que non houbese persoas sen teito pois llo poderían pagar, que os nosos mozos non tivesen que emigrar, que as mulleres puidesen ser máis independentes aínda….

Queremos que se faga un Plan Estatal de Emprego e Actividade, en coordinación entre Ministerio de Traballo, Servizos Sociais, CCAA, Patronal, Sindicatos… Se se quere é posible dar traballo ou actividade a todas as persoas e lograr o “Pleno Emprego”.

 

Supoño que nestes anos de actividade como presidente da Asociación tería varios desencontros e desgustos, que é o que máis lamenta?

Pois ter moi claro que se poden solucionar os problemas de moitas persoas desempregadas, persoas sen fogar, traballadores explotados e mesmo de mulleres que sofren violencia de xénero e que, como aos políticos débelles de parecer algo utópico ou imposible, len os nosos emails ou mensaxes pero non nos din “imos reunirnos para ver como o poñemos en marcha”. O noso obxectivo non é que o faga este ou aquel partido ou Goberno, a miña lema é “o importante non é quen o faga, o importante é que se faga”.

 

Quen os financia?

A Asociación Victimas do Paro non ten un euro de financiamento. Non realiza ningunha actividade económica precisamente para non xerar dúbidas nin malos pensamentos. Ao fundarse a nosa asociación, en decembro de 2013, queriamos cobrar un euro ao mes aos socios, pero vendo algunhas críticas que recibimos, a directiva decidiu suprimir a cota social. Non pedimos subvencións nin contamos con ingresos publicitarios nin de ningunha clase. Donativos… Temos un grupo de Teaming con só tres ou catro persoas que poñen un euro ao mes e de aí cubrimos gastos de autobús para poder ir a reunións ao Congreso un par de ocasións. O diñeiro poñémolo os membros da xunta directiva de forma altruísta. A gran vantaxe: que ao non recibir subvencións permítenos ser totalmente independentes aínda que cada un de nós teña a súa ideoloxía persoal.

8 razóns para o 8 de marzo

  • As MULLERES PENSIONISTAS hoxe saímos á rúa porque a brecha de xénero ten cara de muller, sendo aínda máis cruel conforme envellecemos. Unha xornada para visibilizar o peso de todas as tarefas que asumimos, todas as decisións de consumo que adoptamos, para que toda a sociedade vexa que sucede se paramos as mulleres.
  • Estamos atravesadas por desigualdades e precariedades que nos sitúan en lugares moi diversos fronte ao Patriarcado e ao Sistema capitalista: o desemprego, as condicións do traballo asalariado, os coidados, o consumo, a formación, a procedencia, a clase, a idade, a orientación sexual, a identidade de xénero e as habilidades e as pensións.

  • Ao enumerar as causas desa brecha nas pensións, habemos de pararnos en primeiro lugar nos RECORTES en sanidade, servizos sociais, educación, e dependencia, pois se fan á conta do traballo e do tempo das mulleres. Teñamos a idade que teñamos, nós cubrimos todas as carencias do sistema porque non hai corresponsabilidade nin dos homes, nin do Estado nos TRABALLOS DE COIDADOS. Consecuencia: asumimos dobres e triplas xornadas de traballo, que provocan deterioración na nosa saúde e o noso tempo persoal. Teñamos a idade que teñamos.
  • As mulleres realizamos o TRABALLO DOMÉSTICO E DE COIDADOS aínda cando estamos xubiladas. Non nos xubilamos nunca. Un traballo que o sistema capitalista invisibiliza porque promove cidadás e cidadáns de primeira e de segunda. O que nos condena, polo feito de ser mulleres, a pobreza diaria e na xubilación.
  • PRECARIEDADE LABORAL é igual a pobreza. Presentamos traxectorias laborais máis curtas, bases de cotización máis baixas, traballos peor remunerados, e ademais, interrompémola nas idades asociadas coa maternidade e o coidado dos fillos, producíndose o que se denomina Brecha de Xénero. Toda esa desigualdade tamén condiciona os subsidios por desemprego e irremediablemente, a xubilación.
  • As TRABALLADORAS DO FOGAR non temos pensión de xubilación porque non gozamos da condición de traballadoras, tal e como se recolle no Estatuto dos Traballadores e na Constitución Española. O Estado transfire o TRABALLO DE COIDADOS duns fogares a outros en base a eixos de poder, entre eles o de xénero, etnia, clase e o lugar de procedencia. Sufrimos brecha de xénero no traballo e logo nas pensións.
  • A división sexual do traballo condénanos ao desemprego nun 19%, ademais, a traballos precarios, discriminación laboral; a unha BRECHA SALARIAL do 23%, que nos conduce a situacións de pobreza, con maior incidencia se somos maiores de 45 anos. Dita brecha obríganos a traballar “@gratuitamente” 54 días ao ano. Como consecuencia, as nosas pensións son máis baixas, polo que tamén neste tramo da nosa vida sufrimos pobreza e desigualdade polo feito de ser mulleres.
  • As MULLERES RURAIS ademais de ter que enfrontarnos á deterioración ambiental pola crise ecolóxica provocada polo capitalismo voraz, facémolo nun contexto patriarcal no que non se fai efectiva a titularidade compartida da terra. Realidades que presentan a mulleres sen xubilación.
  • Capítulo á parte merecen As PENSIÓNS. Na actualidade 1 millón de mulleres de máis de 65 anos carecen de pensión e viven das migallas das pensións dos seus maridos, que tamén son baixas. Tres de cada catro mulleres só poden acceder a unha pensión non contributiva. E as que acceden fano cunha contía do 36% menor que os homes.
  • Máis de 1,5 millóns de mulleres perciben pensións por baixo de 500 euros.
  • As pensións de viuvez. Na súa maioría son mulleres que reciben a metade da pensión do seu marido.
  • No sistema patriarcal as mulleres sufrimos VIOLENCIA económica, social, habitacional. Asistimos con rabia ao feito de que vivimos nun país que viola os DDHH en xeral.
  • Agravándose a situación se ademais es pobre, emigrante ou ambas as cousas (como é o caso das mulleres do amorodo de Huelva). Isto agrávase exponencialmente, chegado o momento da xubilación.
  • Nós, formamos parte dun proceso de transformación radical da sociedade, da economía, das relacións, da cultura. Isto pasa por facer menos complexas nosas sociedades, por acabar co patriarcado, que nos somete e co capitalismo, que se apropia dos recursos deste planeta e concéntraos nas mans de unhas e uns poucas e poucos, maioritariamente homes. Nós defendemos vidas dignas con acceso aos RECURSOS NECESARIOS como a enerxía, a auga ou os alimentos, máis aínda cando somos maiores.
  • Este movemento interxeracional que é a Coordinadora Estatal en Defensa do Sistema Público de Pensións e especificamente desde a Comisión da Muller, facemos nosas as reivindicacións do movemento feminista. Por iso, o día 8 saímos á rúa e secundamos a FOLGA DE EDUCACIÓN, CONSUMO E COIDADOS, como vía para impulsar o cambio real e efectivo en igualdade.

SEN NÓS O MUNDO PÁRASE

ORGANIZADAS, CAMBIAMOS O MUNDO

A pobreza ten cara de muller: Pleno e inmediato funcionamento da Lei de Dependencia

Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e Modepen


A dependencia, identificada como risco social que afecta a quen por razón de idade, enfermidade ou discapacidade, non poden valerse por si mesmos e necesitan o apoio e coidado doutra persoa (as mulleres da contorna asumen esta circunstancia), ha de afrontarse polos poderes públicos tal e como se recolle no artigo 41 da Constitución e, en particular, a tutela especifica de anciáns (artigo 50 CE), discapacitados (Artigo 49) ou menores. O modelo de coidados onde a responsabilidade recaía sobre as mulleres da contorna cambiou e que por iso é máis necesario se cabe, un novo modelo que veña desde os poderes públicos onde calquera persoa dependente estea atendida con plenas garantías en dereitos tanto seus como da parte coidadora. Sexa esta última da familia ou non.

Segundo o Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, a mediados do ano 2018 había 1.730.000 solicitantes, dos cales se habían resolvido 1,6 solicitudes. Delas, 1,27 millóns de persoas son beneficiarias con grao recoñecido de dependencia e dereito a prestación, fronte a 330.248 que non teñen grao recoñecido e o 90% das súas coidadoras son mulleres.

Con todo, as CCAA obrigadas a facer fronte a estes servizos non reciben dos Orzamentos Xerais do Estado as asignacións de fondos necesarios para o seu sostemento, situación que está a empeorar de forma progresiva o estado de benestar deste sector da cidadanía.

Xunto coa sanidade, a educación e as pensións, o sistema de axuda á dependencia consolidouse como un dos alicerces máis importantes do Estado do Benestar. Estas prestacións, que se outorgan para axudar a persoas maiores ou discapacitadas a mellorar a súa autonomía, son consideradas un instrumento moi importante para aquelas persoas que non poden realizar soas algunhas actividades básicas da vida diaria.

E como o Estado Social, entre outros, baséase na solidariedade social, non expresamente contemplado na CE, pero si polo Tribunal Constitucional ( TC), entre outras nas SSTC 62/1983 e 134/1987, considera imprescindibles valores como a dignidade da persoa ( art.10.1) e o da igualdade real ou material ou equidade dos cidadáns ( art.9º.2).

Por iso solicitamos:

Pleno funcionamento da Lei de Dependencia. Que non exista unha soa persoa dependente que se vexa privada deste dereito.
-Posta ao día das listas de espera, reducíndoas aos prazos previstos legalmente (que unha vez baremado, deberíanse recibir os servizos e prestacións de inmediato). É intolerable a tardanza nos casos de emerxencia social e dita situación aínda agrávase máis nos procesos nos que se require solicitude de incapacidade. Que a valoración se realice no domicilio polos equipos de valoración e recoñézase a situación actual da persoa dependente.

Revisión dos criterios de concesión de axudas á dependencia, elevación das contías que permita unha vida digna para as persoas dependentes. Na participación económica do usuario/a terase en conta unicamente os ingresos da persoa dependente.
Esixir a nivel estatal e a nivel autonómico que sexan traballadoras de pleno dereito, por iso que dea alta na Seguridade Social ás coidadoras mentres non se implante un Servizo Público de coidados de calidade.

Ampliación das prazas a residencias da 3º idade e a Centros de día. De xestión e control público con persoal especializado en dependencia. Que os chamados centros de día sexan a norma en todas as poboacións como o son outras infraestruturas como ximnasios, garderías.

Que o Goberno do Estado asuma o 50% de gasto totais en atención á dependencia (Lei 39/2006, do 14 de decembro) que hoxe en día recae nas CCAA.

E que o Goberno do Estado recupere as axudas ás persoas coidadoras no fogar establecidas na Lei 39/2006, do 14 de decembro, de Promoción da autonomía persoal e atención ás persoas en situación de dependencia.

E a derrogación do Real Decreto 16/12 do 20 de abril , do copago farmacéutico.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies