Victoria Portas. Experta en Seguridade social. Comisión legal COESPE e


A dependencia, identificada como risco social que afecta a quen por razón de idade, enfermidade ou discapacidade, non poden valerse por si mesmos e necesitan o apoio e coidado doutra persoa (as mulleres da contorna asumen esta circunstancia), ha de afrontarse polos poderes públicos tal e como se recolle no artigo 41 da Constitución e, en particular, a tutela especifica de anciáns (artigo 50 CE), discapacitados (Artigo 49) ou menores. O modelo de coidados onde a responsabilidade recaía sobre as mulleres da contorna cambiou e que por iso é máis necesario se cabe, un novo modelo que veña desde os poderes públicos onde calquera persoa dependente estea atendida con plenas garantías en dereitos tanto seus como da parte coidadora. Sexa esta última da familia ou non.

Segundo o Movemento pola Defensa das Pensións Públicas (Modepen) “FENDA DE XÉNERO: A POBREZA TEN CARA DE MULLER”, a mediados do ano 2018 había 1.730.000 solicitantes, dos cales se habían resolvido 1,6 solicitudes. Delas, 1,27 millóns de persoas son beneficiarias con grao recoñecido de dependencia e dereito a prestación, fronte a 330.248 que non teñen grao recoñecido e o 90% das súas coidadoras son mulleres.

Con todo, as CCAA obrigadas a facer fronte a estes servizos non reciben dos Orzamentos Xerais do Estado as asignacións de fondos necesarios para o seu sostemento, situación que está a empeorar de forma progresiva o estado de benestar deste sector da cidadanía.

Xunto coa sanidade, a educación e as pensións, o sistema de axuda á dependencia consolidouse como un dos alicerces máis importantes do Estado do Benestar. Estas prestacións, que se outorgan para axudar a persoas maiores ou discapacitadas a mellorar a súa autonomía, son consideradas un instrumento moi importante para aquelas persoas que non poden realizar soas algunhas actividades básicas da vida diaria.

E como o Estado Social, entre outros, baséase na solidariedade social, non expresamente contemplado na CE, pero si polo Tribunal Constitucional ( TC), entre outras nas SSTC 62/1983 e 134/1987, considera imprescindibles valores como a dignidade da persoa ( art.10.1) e o da igualdade real ou material ou equidade dos cidadáns ( art.9º.2).

Por iso solicitamos:

Pleno funcionamento da Lei de Dependencia. Que non exista unha soa persoa dependente que se vexa privada deste dereito.
-Posta ao día das listas de espera, reducíndoas aos prazos previstos legalmente (que unha vez baremado, deberíanse recibir os servizos e prestacións de inmediato). É intolerable a tardanza nos casos de emerxencia social e dita situación aínda agrávase máis nos procesos nos que se require solicitude de incapacidade. Que a valoración se realice no domicilio polos equipos de valoración e recoñézase a situación actual da persoa dependente.

Revisión dos criterios de concesión de axudas á dependencia, elevación das contías que permita unha vida digna para as persoas dependentes. Na participación económica do usuario/a terase en conta unicamente os ingresos da persoa dependente.
Esixir a nivel estatal e a nivel autonómico que sexan traballadoras de pleno dereito, por iso que dea alta na Seguridade Social ás coidadoras mentres non se implante un Servizo Público de coidados de calidade.

Ampliación das prazas a residencias da 3º idade e a Centros de día. De xestión e control público con persoal especializado en dependencia. Que os chamados centros de día sexan a norma en todas as poboacións como o son outras infraestruturas como ximnasios, garderías.

Que o Goberno do Estado asuma o 50% de gasto totais en atención á dependencia (Lei 39/2006, do 14 de decembro) que hoxe en día recae nas CCAA.

E que o Goberno do Estado recupere as axudas ás persoas coidadoras no fogar establecidas na Lei 39/2006, do 14 de decembro, de Promoción da autonomía persoal e atención ás persoas en situación de dependencia.

E a derrogación do Real Decreto 16/12 do 20 de abril , do copago farmacéutico.