A derradeira casa á esquerda

Por Daniel Seixo


“Para os grandes medios de comunicacion do mundo, os medios de comunicacion neoliberais, nós os excluídos só existimos cando estamos mortos, na carcel ou somos perseguidos” 
Subcomandante Marcos

“O fascismo é capitalismo en descomposición.”  
Vladimir Ilyich Lenin


En , tremataron os sorrisos, o ceo queda xa demasiado lonxe e negras tormentas axitan os aires dunha clase política parlamentaria, que unha vez máis demostrou non estar á altura dos acontecementos.

O derrube electoral do Partido Socialista no seu feudo histórico, perdendo 14 escanos desde 2015, veu da man dunha concepción da política moi afastada do cidadán e de xeito evidente excesivamente profesionalizada para convertela nun produto máis da nosa sociedade de consumo. Carteis de campanha presentando listas a imaxe e semelhanza de heroes de ficción, políticos charlando mesmo con vacas, proclamas xenófobas, alusións a Catalunya…, todo vale de cara a vender a nosa “mercadoría” aos electores. Non existe apenas reflexión nun discurso político xestionado exclusivamente de cara a ofrecer resultados a uns ritmos electorais moi afastados de calquera pretensión de transformación social.

A transversalidade, a mensaxe da superación do eixo esquerda – dereita, a perdida de identidade obreira, o inmobilismo ante o agravamento da guerra de clases froito das medidas liberais ou simplemente a comercialización da diversidade como un mercadilho barato no que conseguir electores, atópanse intimamente ligados a uns resultados electorais nos que un vez máis, tras 40 anos en stand bye, o cheiro a fascismo puro e duro volve impregnar á política espanhola.

Non nos enganemos, o fin da hexemonía política do en Andalucía, supón en si mesmo o fin da política tal e como a conhecemos ata o momento no estado espanhol. Nin o caciquismo imperante na comunidade, nin o espelhismo momentáneo do gobernoSánchez ou a clara e prolongada inoperancia dos seus rivais políticos, logrou esta vez solapar o hartazgo da poboación andaluza ante unha política aferrada ao seu cargo unicamente por instintos particulares de supervivencia económica. Quedou sobradamente demostrado que non existe hoxe en Andalucía un electorado maioritario que aposte pola política tradicional, representada no PSOE -33 escanos- e o Partido Popular -26 escanos-, senón que ambos os partidos atópanse a día de hoxe nun proceso de franca decadencia e descomposición interna do que Ciudadanos e Adelante Andalucía apenas lograron rescatar apoios. Iso si, con moi diferente sorte.

Mentres que sen apenas esforzo e base territorial no territorio, o partido de Albert Rivera consegue sacar petróleo dunha abstención aparentemente maioritaria entre a esquerda, Adelante Andalucía ve como cunha boa candidata e un discurso moderado, os resultados obtidos non só non son os desexados, senón que empeoran considerablemente respecto a a súa anterior participación por separado. De nada serviu a revolución feminista -tannecesaria-, nin un discurso integrador pero incongruente coa migración, tampouco valeron as chiscadelas ao ecoloxismo, nin os coqueteos coa identidade propia dos andaluces. Sen propostas firmes e concretas contra a ameaza do liberalismo, sen propostas materiais, a esquerda estrelouse unha vez máis en Andalucía contra un cambio de paradigma social que aparentemente se negan a aceptar.

O electorado, empenhado unha e outra vez en destacalo nas urnas, volveu a renegar de todos aqueles partidos incapaces de articular unha alternativa a un proxecto europeo baseado o a libre circulación de capitais e mercadorías, pero que pouco ten que ver e en nada conecta coa xente e as súas realidades diarias. Vivenda, trabalho, salarios, seguridade, pensións…, todos eles aspectos intimamente relacionados coas condicións materiais do electorado e que pouca ou escasa presenza tiveron en unha campanha electoral máis centrada na dicotomía entre o odio e a revolución dos sorrisos. A indignación que invadiu Espanha tras o 15 M, comeza a transformarse en hastío e rabia froito dunha política, especialmente entre os partidos de esquerda, demasiado cohibida como para ofrecer alternativas rupturistas fronte o modelo social e económico imperante na nosa contorna. Hoxe, unha vez máis, o electorado lembra aos nosos políticos que a realidade do barrio, as fábricas, os institutos ou a cola do paro, marca moito máis o sentido do seu voto que a súa orientación sexual, a súa relixión ou a súa procedencia. Non se trata de abandonar as loitas identitarias, senón de devolvelas ao terreo do material e aglutinar con iso un movemento cohesionado, unha fronte ampla.

Non nos enganemos, non se trata dun voto ignorante, nin dunha masiva tolemia transitoria dos andaluces, trátase dun proceso continuado de dexeneración da política tradicional, ao que acompanha intimamente ligado, un inexplicable complexo de edipo entre a esquerda parlamentaria que debería ser rupturista no estado espanhol. O desencanto andaluz, sen que moitos medios parezan ter especial interese en destacalo, traduciuse maioritariamente nunha abstención que supera o 40%, máis que na irrupción de no parlamento da comunidade. Pero ollo, non nos enganemos, o inexperado resultado dunha ultradereita zafia e inepta como é a do partido liderado por Santiago Abascal, debe alarmarnos urxentemente ante a posible irrupción dunha lista do mesmo signo, que logre axuntar a ideoloxía máis conservadora con un autentico desafío ao modelo liberal de sociedade. Un modelo, ao que hoxe a esquerda non parece disposta a desafiar.

Así as cousas, con tres candidaturas agora mesmo á presidencia da Junta de Andalucía -Díaz, Moreno e Marín- a única esperanza de cara ao futuro debúxase nun pouco probable e repentino arrepentimento da política parlamentaria a modo de negociacións afastadas do partidismo e centradas exclusivamente na cidadanía ou nun movemento social igualmente repentino que devolva o destino político ás rúas, aos barrios, a a cidadanía. Avecínhanse cambios profundos en Espanha, pero tamén a nivel global, as democracias liberais parecen abocadas inexorablemente a cambios estruturais irrevogables. Por desgraza, hoxe tan só a ultradereita parece disposta a mover ficha para lograr xestionar esa ruptura coa continuidade imperante ata o momento. A alternativa atópase na militancia, nas rúas, no antifascismo e o materialismo como única alternativa a un populismo incapaz de ofrecer respostas aos desafíos que se nos presentan. Non debemos renunciar á nosa identidade particular, pero non por iso debemos abandor a loita colectiva. Tan só xuntos e xuntas, desde unha identidade que realmente nos aglutine fronte á rección conservadora, lograremos estructurar plenamente un modelo de sociedade xusto, libre e equitativo.

Deja un comentario