SUNDAY 24 FEBRUARY 2019

Archivos por Mes: diciembre 2018

O conformista

Daniel Seixo con debuxo de ElKoko


“O comerciante non vende o seu produto ao consumidor, vende o consumidor ao seu produto. Non melhora ou simplifica a súa mercadoría, senón que se degrada e simplifica cliente.”

O xantar espido, William Burroughs

“O velho mundo morre. O novo tarda en aparecer. E nese claroscuro xorden os monstros.”

Antonio Gramsci


Hei de reconhecer certa sorpresa ante a estupefacción xeral polo pacto das Cinco Llagas alcanzado por PP, Vox e Ciudadanos. Sorprendido non tanto pola obviedade do acordo alcanzado polas devanditas formacións tras os resultados do 2 de decembro, senón pola alarma xeral no estado espanhol polo regreso da chaqueta do fascismo, esa que moitos se quitaron tras a morte do caudilho, pero que nunca abandonaron realmente,  que permanecía a recado nun gran armario no que almacenar todas as cousas que parecían rechinar entón para unha nova democracia.

Aínda que non vou entrar neste pequeno artigo de opinión a analizar a conveniencia ou non de tachar a Vox como un partido fascista, nin a discutir a particularidade dunha democracia que se escandaliza ante uns resultados electorais, pero apenas repara na infección que supón para a mesma a resiliencia na súa estrutura de organismos herdeiros da ditadura como son a monarquía, o partido fundado por un dos asasinos de Julián Grimau ou o renovado e remocicado Tribunal de Orde Pública -agora conhecido como Audiencia Nacional- si quero analizar brevemente, o sen sentido dese berro de “Xa están aquí” por parte da esquerda posmoderna. Non senhores, non están aquí, é que nunca se foron.

A presenza do fanático Manuel Gavira na Mesa de o Parlamento andaluz, non supón senón a constatación dun proceso de dereitización da política espanhola que comezou con Felipe González no goberno e que curiosamente entra na súa fase definitiva con outro socialista no mesmo. E é que na esquerda reside gran parte do problema. Pasámonos décadas adorando e reanimando un proceso de transición no que os cambios políticos e sociais foron escasos e vinheron sempre pautados polo ruído de sabres da dereita, un pacto non entre iguais, senón unha vez máis, realizado entre vencedores e vencidos na historia. A transición non mudou tras a ditadura o nome das grandes familias económicas do estado espanhol, nin realizou tampouco cambios básicos  e fundamentais nas estruturas xudiciais, militares e territoriais da ditadura. Entre ruptura e continuísmo, Espanha optou polo continuísmo, rompendo apenas os tabús necesarios para a súa asimilación entre as democracias europeas.

Un pode entender o medo ao retorno da violencia, a inexperiencia constitucionalista da esquerda e mesmo o cansazo dunha parte da poboación que apenas décadas antes fora practicamente erradicada do panorama político espanhol, pero o que me resulta certamente incomprensible a estas alturas, é a insistencia nun modelo errado por parte dunha esquerda que en pleno 2018, caminho xa do 2019, segue insistindo no indigno coqueteo coa monarquía ou na defensa sen concesións da transición.

A esquerda parlamentaria leva hoxe a cabo un gran experimento político, no que a ideoloxía transformadora dixou paso ó consumo ideolóxico individualista como estratexia electoral, nunca política. O votante e as eleccións desprazaron á verdadeira política como eixo central, por tanto a ideoloxía e a proxección de transformación social, deron paso nesta década ao discurso fragmentado e á ampla oferta de produtos de consumo políticos como fin último para os partidos.

Xa non se trata de ofrecer un programa serio e factible, nin do compromiso do militante de base ou a acción política directa no lugar de trabalho ou nas rúas. Hoxe un pode simpatizar cá esquerda sen comprometerse a nada, exercer os seus actos de protesta desde diversas plataformas sociais e elixir entre unha ampla gama de etiquetas ou identidades parciais e individuais cás que fabricarse a súa propia aparencia progresista. Moi afastada por suposto deses carcas fanáticos da dereita que unicamente centran os seus esforzos políticos en afianzar ou melhorar as súas condicións materiais de existencia.

Chegamos ao absurdo da despolitización da política e o mercadeo do anticapitalismo, fixémonos veganos, ecoloxistas e feministas esquecendo a estrutura social común que todos eses movementos combatían, esquecendo ou querendo esquecer o compromiso social e o proxecto revolucionario común tras todos eles. Somos unha xeración que segue sen atreverse a romper co pasado, incapaz de imaxinarse un futuro e que ve como o monstro da chaqueta do fascismo que criamos esquecido comeza a asomar a súa pata fose do armario, volvendo impregnar con iso nosa habitación común con aquel velho cheiro a naftalina e sangue, o sangue daqueles que si deron a vida por combater ao fascismo.

Ante isto, non nos sorprendamos cando na súa saída do armario o fascismo atópese cómodo na habitación, nin cando cataláns, vascos ou galegos apostan por buscar novas alternativas habitacionais ante o regreso do torturador ao domicilio. Non gritemos tampouco alarmados, nin digamos que volveron inesperadamente. O fascismo nunca se terminou de ir do estado espanhol, pero se hoxe regresa de novo ás institucións, é da man dos complexos e as traizóns ao seu propio discurso dunha parte da esquerda que agora grita alarmada ante o claro avance do adversario. Unicamente desde a unidade e a oposición a un sistema predador como o modelo de capitalismo da Unión Europea, pode a esquerda espanhola frear ao fascismo crecente no seu estado. Non pode existir durante moito tempo algo así como unha neutralidade ante o sistema e unha actitude agresiva ante as súas consecuencias máis deleznables. Vox, Ciudadanos ou Eduardo Inda, son simplemente apéndices necesarios para a propagación do virus, a única solución factible reside no tratamento contra o mesmo e non contra os seus síntomas.


A Moción rexistrada por Abeledo para controlar a proliferación das apostas online e casas de xogo e pedir que se tomen medidas para a prevención da Ludopatía será aprobada co apoio do Equipo de Goberno. EU Narón

“…porque outra das funcións do deporte é ir erradicando cada vez máis da nosa patria o xogo, é dicir o vicio do xogo.  Sabido é que outra das grandes batallas libradas vitoriosamente pola Revolución é a batalla contra o xogo.  As clases explotadoras esforzábanse por corromper ao pobo; de ai que no noso país había tal diversidade de xogos de todos os tipos, dende a bolita ata os casinos”. 

Discurso de Fidel Castro na clausura do Congreso de Voluntarios do Instituto Nacional de Deportes, Educación Física e Recreación (INDER).1961


Abeledo explica que Dende fai uns anos teñen proliferado os anuncios en televisión, radio, prensa escrita, redes sociais, etc de casas de apostas deportivas online. Unhas casas de apostas que insertan a súa publicidade en eventos deportivos, especialmente nas retransmisións deportivas e que incluso chegan a utilizar estrelas de fútbol para animar aos televidentes a que aposten. Un sistema de xogo moito máis aditivo, sen pausas, con bonos «gratis» de entrada, e sobre todo cunha inmensa inversión en publicidade que representa xusto os valores contrarios as formas máis pausadas e tradicionais de apostar, como a lotería de Natal, a quiniela ou os cupóns da ONCE.

Hai 613.812 usuarios activos nas casas de apostas, segundo o último Informe Trimestral do Mercado de Xogo Online, un 13,44% máis que no mesmo segmento de 2016. Non só corresponde as apostas deportivas, tamén ao póker, casino e bingos virtuais. Ata setembro de 2017, os operadores gastaron máis de 140 millóns de euros en promocionarse. En España hai máis de medio centenar de empresas con licencia no negocio online e presencial.

O xogo patolóxico é un trastorno que figura entre as adiccións de tipo comportamental nas clasificacións médicas e psicolóxicas. Consiste na perdida de control de comportamento en relación ao xogo que se caracteriza por ter graves consecuencias para as persoas como problemas académicos, laborais, económicos, sociais e/ou legais asociados ao xogo.

Tentase a clase traballadora,  que normalmente non pode acceder a un traballo estable dado o enorme paro crónico, a que arrisquen as súas rendas ganadas en traballos precarios.  Non é estraño que nos barrios e localidades onde menos renda hai, sexa onde as políticas neoliberais máis efectos negativos causen a través das casas de apostas. Estas afectan especialmente a xuventude, onde a falta de expectativas e dun futuro estable é o caldo de cultivo perfecto para doses rápidas de adrenalina onde conseguir diñeiro sen esforzo.

Tampouco é admisible que as casas de apostas aumenten día a día os seus beneficios e deixen as familias e ao conxunto da sociedade a obrigación de costear integramente o tratamento das persoas as que ten enganchado. É de xusticia, polo tanto, aumentar a contribución que os beneficios destas empresas teñen que facer ao conxunto da sociedade para que se poida tratar de maneira eficaz as persoas adictas ao xogo e para que se poidan investigar eses mecanismos e previr futuras adiccións.

De forma física ou a través de Internet, o que se esconde detrás de cada aposta é o mesmo: fante crer que non é necesario traballar para xerar riqueza, que podes inverter o teu diñeiro e, si o fas ben, o multiplicarás. Este conto liberal obvia que o teu beneficio implica que alguén como ti está perdendo o seu diñeiro, tamén obvia que un día gañaches pero ao seguinte podes perder moito máis.  Non é cuestión de sorte que, en última instancia, sexa a dona da casa de apostas o único que gañe, é cuestión de matemáticas.

É o momento de que as diferentes institucións adapten a normativa a realidade social, económica e tecnolóxica da actividade do xogo antes de que se converta en unha lacra sen retorno.

Plantexamos nesta moción unha serie de medidas, a nivel municipal e supramunicipal, para atallar esta problemática. Por unha lado entendemos que é necesario prohibir a publicidade de estes locais e frear a súa expansión a través das ordenanzas o las normas urbanísticas, tamén son importantes as medidas de prevención ante a ludopatía e, por último, plantexamos unha serie de propostas a nivel fiscal para gravar a actividade das casas de apostas y e do xogo online.

 PRIMEIRO: Instar ao Goberno do Estado a reformar a Lei Xeral da Comunicación Audiovisual e a Lei Xeral de Publicidade para que se regule a publicidade das Casas de Apostas e se prohiba que estas empresas poidan publicitarse para facer efectiva a protección do público infantil e xuvenil e a impulsar o Real Decreto de Comunicacións Comerciais das Actividades de Xogo e de Xogo Responsable co obxectivo de restrinxir a publicidade para xogos e apostas online.

SEGUNDO: Instar ao Goberno Autonómico a que, igual que pasa co gremio de tabacaleiras ou farmacias, limite a apertura das casas de apostas físicas mediante o establecemento dun mínimo de metros de separación ou por núcleos de poboación, para a frear así a súa  expansión.

TERCEIRO: Instar ao Goberno Autonómico a que prohiba as terminais de apostas deportivas en salóns de xogo, bingos e casinos.

CUARTO: Instar ao Goberno Local a que estudie a revisión das ordenanzas para introducir limitacións urbanísticas a implantación de locais de apostas nas inmediacións de espazos  frecuentados pola infancia, a adolescencia e a xuventude, como os centros educativos, culturais, deportivos ou xuvenís.

QUINTO: Instar ao Goberno Local a que, a través da Ordenanza de Publicidade, regule a eliminación de calqueira carteleira do mobiliario urbano ou do espazo público de este tipo de establecementos, ceñindose exclusivamente aos carteis do propio local incluíndo unicamente o nome e sen ningún tipo de publicidade.

SEXTO: Instar ao Goberno Local a que realice actividades informativas nos centros escolares para afondar no uso que fan os rapaces dos xogos online e de apostas e os posibles problemas derivados deste uso e a que poña en marcha modelos de ocio e espazos de socialización xestionados directamente pola xuventude onde poidan desenrolar un ocio san, que potencie o coñecemento, o deporte e as artes.

SÉTIMO: Instar ao Goberno Local a que reforce a formación da Policía Local de modo que se familiaricen coas infraccións máis habituais relacionadas coas apostas e o xogo, particularmente no acceso de menores de idade, persoas incapacitadas legais e persoas co acceso ao xogo legalmente restrinxido.

OITAVO: Instar ao Goberno do Estado a aumentar o tipo aplicable no  Imposto sobre Actividades do Xogo para as casas de apostas e de xogo online.

NOVENO: Instar ao Goberno Local a que cree unha taxa específica por utilización privativa ou o aproveitamento especial do dominio público local, que teña que ser abonada polos  establecementos que instalen pantallas ou outro tipo de dispositivos para desenrolar a súa actividade empresarial con fronte directo a vía pública ou en liña de fachada.

O conselleiro de Cultura pon en grave risco o camiño de Santiago e o Xacobeo 2021 para favorecer a mina de Touro

No pleno deste mércores, o conselleiro de Cultura Román Rodríguez despreciou o informe de ICOMOS, organismo asesor da UNESCO, no que lle advirte á Xunta de Galicia que de ir adiante a mina de Touro, o camiño francés perdería o recoñecemento de patrimonio da humanidade. Este organismo internacional levou a cabo un estudo técnico no que demostra os múltiples impactos deste megaproxecto mineiro no camiño de Santiago. Neste informe fálase de impactos visuais, sonoros, perda dos valores identitarios que lle valeron a súa inclusión na lista de bens patrimonio da humanidade, e mesmo da destrucción material do tramo histórico Arzúa-Quión-Amenal.

O conselleiro envalentonouse alegando que as competencias sobre patrimonio pertencenlle á dirección xeral, e polo tanto é este organismo o que debe informar favorable ou desfavorablemente ó proxecto. O que se lle escapa ó conselleiro é que a administración galega non ten competencia nin poder de decisión algún sobre a posible exclusión do camiño como patrimonio mundial.

A asociación Aldea Viva alerta de que ás portas do Xacobeo 2021 non parece responsable poñer en risco un negocio millonario e que contribúe ó desenvolvemento do rural, para favorecer os intereses dunha multinacional estranxeira.

André Abeledo será o candidato a Alcaldía de “NARÓN POR DIANTE” de cara a eleccións Municipais de 2019

O actual Concelleiro de EU Narón, André Abeledo, foi escollido por unanimidade como candidato a Alcaldía pola asemblea de “Narón Por Diante”, un espazo de confluencia onde se atopan EU Narón, ANOVA, e xente de esquerdas a nivel individual para traballar por Narón.

Abeledo explica que “Narón Por Diante” é un espazo de confluencia que vai a permitir que nas próximas eleccións municipais a esquerda naronesa poida presentarse cunha candidatura aberta e de unidade que defenda os intereses e os dereitos das traballadoras e traballadores, das veciñas e veciños de Narón.

André Abeledo explica que as portas continúan abertas para as organizacións de esquerdas e veciñas e veciños que queiran participar no proxecto. A nosa intención é crear un espazo de unidade capaz de xerar ilusión, de traballar por Narón, de construír unha cidade máis humana e un Concello transparente, cercano, e achegado a cidadanía que permita a Narón medrar e mellorar a calidade de vida da nosa veciñanza. Apostamos por facer o esforzo de construír unidade popular, unha unidade baseada nun programa e nun proxecto de cidade.

O esforzo para recuperar e Municipalizar servizos básicos, a implementación de políticas sociais, a humanización da nosa cidade, políticas para fomentar a creación de postos de traballo en condicións dignas, deben ser o eixo dunha aposta decidida e valente polo futuro de Narón e a súa veciñanza.

Abeledo indica que a unidade é unha necesidade en Narón, na Galiza, e no Estado español.

Sen dubida “NARÓN POR DIANTE” ten que ser un paso adiante, un paso dado coa seguridade de que a nosa obriga é entendernos, ser xenerosos, e traballar por un presente de ilusión e un futuro mellor para todas e todos as naronesas e naroneses.

Abeledo insiste en facer un chamamento a unidade da xente de esquerdas, das traballadoras e traballadores de Narón.

Apostamos pola unidade da xente de esquerdas para mudar Narón.

Premios Rebulir da Cultura Galega 2018

O Festival Internacional Rebulir celébrase en Ramirás, Ourense, do 20 ao 23 de decembro.

O lema do Festival Internacional Rebulir 2018 será LATEXANDO TRADICIÓN.  Esto débese a que esta XIII edición estará adicada aos doadores/as de sangue, órganos e tecidos, para poñer de manifesto que non importa a procedencia, a apariencia e a condición das persoas porque no noso interior tod@s somos “vermellos”. Con este fito, seguimos a reivindicar a interculturalidade e igualdade desde unha perspectiva educativa por medio das actividades do noso festival.

A Gala de entrega terá lugar o Sábado 22 de Decembro as 19:00 h. no Complexo Polideportivo de O Picouto, no marco da Gala Central do Festival Internacional Rebulir

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies